Tylko on mnie rozumie

— Co dziś na obiad? — spytał Krzysztof, węsząc podejrzliwie. — Gotujesz coś?

— Tak. Ciasteczka dla Króla. Z indykiem i płatkami owsianymi — odpowiedziała z dumą Kasia, wyciągając blachę. — On teraz przechodzi przez trudny okres. Linienie, wizyty u groomera, humor jak w huśtawce. Postanowiłam go rozpieszczać.

Kasia kręciła się przy stole w krótkim szlafroku w kolorze kajmaku. U jej nóg podskakiwał Król — mały, puszysty szpic miniaturowy z oczami wiernego wyznawcy. Szczekał i piszczał z zachwytu.

Krzysiek nie podzielał ich entuzjazmu. Wyskoczył z pracy na obiad, ale wyglądało na to, że dziś obiad czekał tylko Króla.

— Świetnie — westchnął. — A dla nas co?
— No nie wiem. Zrób sobie jajecznicę. Albo zamów coś. Sam mówiłeś, że ci wszystko jedno, co jesz.

Nie protestował. Bo faktycznie tak mówił. Bo kłócić się o jedzenie wydawało się małostkowe.

Kasia wzięła Króla długo przed poznaniem Krzyśka. Gdy miała dziewiętnaście lat, zmarła jej matka. Ojciec, nie wiedząc, jak pocieszyć córkę, po prostu przyniósł szczeniaka.

Od tamtej pory Król stał się centrum jej życia. Kiedy wprowadziła się do Krzyśka — a właściwie wymogła, żeby wpuścił ją do swojej warszawskiej kawalerki — Król oczywiście pojechał pierwszy. Dosłownie. W ogromnej transporterce na przednim siedzeniu taksówki, blisko nawiewu, żeby nie zmarzł.

Krzysiek nie protestował. Wtedy wydawało mu się urocze, jak rozmawia z psem, jak się nim opiekuje. Po trzech latach ta wzruszająca miłość zaczęła przypominać patologiczną obsesję. I niestety, nie rozciągała się na nikogo innego.

Krzysiek w milczeniu jadł zupkę chińską, stojąc przy zlewie. Irena Stanisławowa pojawiła się niemal idealnie w porę. Zdawała się wyczuwać sercem, co dzieje się w życiu syna. Weszła do mieszkania z reklamówką, w której były pojemnik z rosołem, twaróg i owinęta w folię pierś z kurczaka.

— No to jak się żyje, młodzi? — zapytała wesoło z progu.
— Wszystko w porządku, mamo. Kasia piecze Królowi przysmaki.
— O, znów Król. No, chociaż nie dla gości, bo raz przypadkiem spróbowałam jego „delikatesów” — zażartowała, chowając w tej żarcie ziarno prawdy.

Kasia udawała, że nie zrozumiała aluzji. Odsunęła się, przepuszczając teściową, i rozpromieniła się uśmiechem.

— Dziś mamy ciasteczka z indykiem! Chce pani spróbować? Bez wątróbki, to inny przepis.
— Nie, dziękuję. Ja dziś rano upiekłam kurczaka. Dla ludzi — odparła Irena i ruszyła prosto do lodówki.

Wprawne oko teściowej prześlizgnęło się po zawartości. Półka z jogurtami, mleko i słoik dżemu. Tego samego, który przyniosła im pół roku temu.

Za to na osobnej półce stały równo pojemniczki z jedzeniem dla Króla. Z podpisami, z namalowanymi serduszkami na kolorowych karteczkach.

— No tak, najważniejszy Król — mruknęła Irena, zamykając drzwi.

Krzysiek westchnął i wyszedł. Za wcześnie, głodny, z ciężkim sercem. Wciąż wmawiał sobie, że to drobiazgi, że wszystko się ułoży, da się naprawić. Ale coś nie wychodziło.

Minął rok. Wiele się zmieniło. Przynajmniej rodzina się powiększyła. Kasia urodziła chłopca, Bartka. Na początku babcia liczyła, że teraz życie synowej wreszcie się unormuje.

Ale rzeczywistość szybko otrzeźwiła Irenę.

Teściowa usłyszała krzyk już na klatce. Przenikliwy, łkający, rozpaczliwy. Dziecięcy.

— Co się tu dzieje?! — wrzasnęła, przeciskając się obok synowej.

Gdy weszła do sypialni, serce opadło jej gdzieś do stóp. Bartek leżał na łóżku cały czerwony od płaczu, z mokrą od łez buzią. Pielucha pod nim była rozwalana. Ale najgorsze było to, że obok leżał Król. Lizał twarz niemowlaka, jakby próbując go pocieszyć.

— Oszalałaś?! — warknęła Irena, łapiąc psa za kark.

Król warknął i zaczął się wyrywać. Kasia podreptała za teściową z niezadowoloną miną i nadąsanymi ustami. Gdy zobaczyła, co się dzieje, wyrwała psa z rąk Ireny i przytuliła do piersi.

— Czego pani wrzeszczy? On tylko uspokajał dziecko! Król dziś wystarczająco się nacierpiał! Był na szczepieniu — Kasia zmarszczyła brwi, przykrywając psa dłońmi. — Pani go wystraszyła!
— On jest twoim męczennikiem?! — Irena prawie się zakrztusiła z oburzenia. — A dziecko, według ciebie, co? Śpiewa?

Kasia przewróciła oczami i niechętnie podeszła do syna. Spojrzała na niego ze zmęczoną obojętnością, odwróciła się i poszła do kuchni.

— Zaraz mu podgrzeję mleko.

Irena podeszła do malucha. Pielucha była mokra aż do kostek. Na podłodze leżała pusta butelka. Pewnie zapasowa. Na smoczku widać było ślady zębów. Bartek jeszcze zębów nie miał…

To mógł być tylko Król. O ile sama Kasia nie pogryzła smoczka. Irena już niczemu by się nie zdziwiła.

Teściowa wzięła chłopca na ręce i poszła do kuchni, gdzie synowa rozrabiała mleko. Kasia poruszała się powolnie, leniwie. Bartek wciąż łkał za jej plecami, ale nawet się nie odwróciła.

— Dlaczego jest na mleku modyfikowanym? — spytała surowo Irena.
— A co, mam go karmić piersią? Siedzieć na tych dietach? Dziękuję, słyszałam o nich. Kapusty nie wolno, sera nie wolno, mandarynek nie wolno… Nie, wybaczcie. Ja też siebie kocham.
— A jego — nie? — zapytała Irena z lodowatą pogardą.

Kasia wolno się odwróciła. Jej źrenice zwęziły się, pięści się zaciKiedy drzwi zamknęły się za nią, Krzysiek wziął głęboki oddech i spojrzał na Bartka, który wreszcie przestał płakać, jakby instynktownie wyczuł, że od teraz jego świat będzie inny — może nie idealny, ale przynajmniej bezpieczny.