Notatka na lodówce

**Notatka na lodówce**

Halina Nowak obudziła się jak zwykle o wpół do siódmej. Za oknem wciąż było ciemno, ale jej wewnętrzny zegar działał bez zarzutu od czterdziestu lat. Wstała, narzuciła szlafrok i powłócząc nogami, ruszyła do kuchni nastawić czajnik.

Na lodówce przyczepiony magnesem w kształcie biedronki bielił się świstek papieru. Dziwne, wczoraj wieczorem go tam nie było.

Halina zdjęła karteczkę i zapaliła światło. Pismo było nieznane, koślawe, jakby pisała je osoba niewprawna.

„Halino Nowak! Proszę wybaczyć kłopot. Jestem pani sąsiadką z naprzeciwka. Nazywam się Wanda. Strasznie mi głupio, ale nie mam do kogo się zwrócić. Czy mogłabym pożyczyć trochę cukru? Na pewno oddam. Mieszkanie 47. Dziękuję bardzo. Wanda Kowalska.”

Halina zmarszczyła brwi. Sąsiadka z czterdziestego siódmego? Przecież tam mieszka rodzina z dziećmi, Kaczmarkowie. Znała wszystkich w klatce na pamięć, od dziesię lat była przecież przewodniczącą wspólnoty.

Czajnik zagwizdał. Odłożyła kartkę i zabrała się za śniadanie. Serce biło jej niespokojnie. Skąd ta Wanda wzięła się w tym mieszkaniu? I dlaczego nie słyszała, że Kaczmarkowie się wyprowadzili?

Po śniadaniu Halina ubrała się i wyszła na klatkę. Stanęła pod drzwiami czterdziestego siódmego, nasłuchując. Cisza. Żadnych dziecięcych głosów, żadnego hałasu. Tylko cichy pomruk telewizora.

Niepewnie nacisnęła dzwonek.

— Kto tam? — rozległ się ochrypły kobiecy głos.

— Halina Nowak z czterdziestego ósmego. To pani zostawiła kartkę o cukier?

Zamek zaskoczył, drzwi uchyliły się na łańcuchu. W szparze ukazał się kawałek pomarszczonej twarzy i jedno czujne oko.

— To pani jest Halina Nowak? — nieufnie zapytała nieznajoma.

— Ja. A pani to Wanda Kowalska?

— Tak, tak. Proszę wejść.

Łańcuszek odpadł, drzwi się otwarły. Halina weszła do mieszkania i zdziwiła się. Wnętrze było zupełnie inne. Żadnych zabawek, jaskrawych tapet, rodzinnych zdjęć. Wszystko skromne, schludne, ale staroświeckie.

— Niech pani siada — kobieta wskazała na kanapę. — Herbaty?

— Dziękuję, nie odmówię.

Halina przyglądała się gospodyni. Wanda wyglądała na siedemdziesiąt lat, może trochę więcej. Siwe włosy starannie ułożone, na twarzy głębokie zmarszczki, ale oczy żywe, uważne.

— Przepraszam za kłopot — odezwała się Wanda, krzątając się przy herbacie. — Cukier mi się skończył, a do sklepu boję się iść. Nogi już nie te.

— Nic się nie stało. Ale powiedz mi, gdzie są Kaczmarkowie? Wyprowadzili się?

Wanda zastygła z filiżanką w ręce.

— Kaczmarkowie? Nie znam żadnych Kaczmarków. Mieszkam tu od dawna.

— Od jak dawna?

— No, ze piętnaście lat może. A może i więcej.

Halina poczuła lekkie zawroty głowy. Piętnaście lat? Niemożliwe. Przecież widziała Kaczmarków jeszcze w zeszłym tygodniu! Matka wiozła w wózku młodszą córkę, starszy syn biegał obok.

— Wando, a jak pani przytwierdziła kartkę do mojej lodówki? Ja zawsze zamykam drzwi na klucz.

Starsza kobieta zmieszała się.

— Kartkę? Jaką kartkę?

— No tę, którą pani zostawiła rano. O cukier.

— Ja żadnej kartki nie zostawiałam. O czym pani mówi?

Halina wyjęła z kieszeni pechowy świstek i pokazała sąsiadce.

— Oto ta kartka. Jest tu pani nazwisko.

Wanda wzięła papier, długo się mu przyglądając, przesuwając palcem po słowach.

— Nie wiem — w końcu powiedziała. — Nie moja. Ja czegoś takiego nie pisałam.

— Ale tu jest napisane — Wanda Kowalska.

— Tak, Kowalska to moje nazwisko. Ale kartki nie pisałam. Może ktoś żartował?

Halina czuła, że gubi się w tym, co się dzieje. Sąsiadka wydawała się szczera, ale kto w takim razie napisał kartkę? I jak ją przyczepił do lodówki?

— Wie pani co — powiedziała, wstając — przyniosę pani cukier. A kartkę niech pani zatrzyma, może coś sobie przypomni.

— Dziękuję bardzo. Jest pani bardzo miła.

Halina wróciła do mieszkania z jeszcze większą ilością pytań. Nasypała cukru do słoika i zaniosła sąsiadce.

— Wando, mogę panią o coś zapytać?

— Oczywiście.

— Pamięta pani rodzinę Kaczmarków? Mąż, żona, dwoje dzieci. MieszkaHalina wróciła do domu, leczc wieczorem, gdy już gasiła światło, usłyszała ciche pukanie do drzwi — a gdy otworzyła, na progu stała Wanda Kowalska, blada jak ściana, trzymając w ręce ten sam magnes w kształcie biedronki, który Halina wyrzuciła do kosza tego ranka.