Syn żony zajął moje mieszkanie

— Oszalałeś, Krzysiek! To mój pokój! — Stanisław Kowalski stał w drzwiach, ściskając w dłoni klucze, i nie mógł uwierzyć w to, co widzi.

— Był twój, wujku Staszek — chłopak nawet nie podniósł wzroku z telefonu, wygodnie rozwalony na kanapie. — Teraz jest mój. Mama tak powiedziała.

— Jaka znowu mama?! — eksplodował Stanisław. — Nie jestem twoim wujkiem! I gdzie moje łóżko? Gdzie moje rzeczy?!

Krzysztof wzruszył ramionami, dalej wpatrując się w ekran.

— Łóżko wynieśliśmy na balkon, rzeczy spakowaliśmy do pudeł. Mama mówi, że tam ci wystarczy miejsca.

Stanisław poczuł, jak ziemia ucieka mu spod nóg. Mieszkał w tym mieszkaniu dwadzieścia lat, ten pokój był jego azylem, jego twierdzą. A teraz jakiś osiemnastoletni zarozumialec rozporządza tu, jakby to był jego dom.

— Jadwiga! — wrzasnął, kierując się w stronę kuchni. — Jadwiga, natychmiast tu przyjdź!

Żona wyszła z kuchni, wycierając ręce w fartuch. Na jej twarzy nie było śladu zakłopotania.

— Co się stało, Staszek? Dlaczego tak krzyczysz?

— Co się stało?! — Stanisław był wściekły. — Twój synek zajął mój pokój! Moje rzeczy wyrzucił na balkon! Co to za bezczelność?!

— Staszku, uspokój się — Jadwiga mówiła cicho, ale w głosie czuć było stanowczość. — Krzysiek dostał się na studia, potrzebuje miejsca do nauki. A ty możesz spać na balkonie, tam jest przytulnie, sama to urządziłam.

— Na balkonie?! — Stanisław nie wierzył własnym uszom. — Jadziu, ty zwariowałaś? To moje mieszkanie! Jestem tu zameldowany, tu mieszkam!

— Nasze mieszkanie — poprawiła go żona. — I Krzysiek też tu teraz mieszka. Na stałe.

Stanisław opadł na krzesło. Gdy dwa lata temu ożenił się z Jadwigą, uprzedziła go, że ma syna, który mieszka z ojcem. Chłopak czasem przyjeżdżał na weekendy, zachowywał się spokojnie, nie sprawiał problemów. Stanisław nawet myślał, że może się dogadają.

— Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? — zapytał zmęczonym głosem.

— A co tu było mówić? — Jadwiga usiadła naprzeciwko. — Krzysiek jest dorosły, potrzebuje własnego pokoju. A ty się jakoś dostosujesz.

— Dostosuję… — powtórzył Stanisław. — Jadziu, pracuję na zmiany, muszę się wysypiać. Na balkonie zimą jest zimno, latem duszno.

— Nic się nie stanie, przyzwyczaisz się. Krzyś to dobry chłopak, nie będzie ci przeszkadzał.

Stanisław spojrzał na żonę. Dwa lata temu wydawała mu się wybawieniem. Po latach samotności, po rozwodzie z pierwszą żoną, która zabrała córkę do innego miasta, Jadwiga stała się dla niego oddechem świeżego powietrza. Elegancka kobieta po czterdziestce, pracująca jako księgowa, o łagodnym charakterze i talentach kulinarnych. Poznali się w parku, gdzie Jadwiga karmiła gołębie, a Stanisław czytał gazetę na ławce.

— Mam syna — powiedziała wtedy. — Mieszka z ojcem, ale czasem mnie odwiedza.

— To nie problem — odparł Stanisław. — Lubię dzieci.

I naprawdę lubił. Swoją córkę Anię widywał rzadko, była żona nie ułatwiała im kontaktów. Krzysiek z początku wydawał się spokojnym, sympatycznym chłopakiem.

— Słuchaj, Jadziu — Stanisław spróbował mówić spokojniej. — Może jakoś inaczej urządzimy przestrzeń? W salonie postawimy dla Krzysia rozkładaną kanapę, a mój pokój zostanie mój?

— Nie — żona pokręciła głową. — Krzyś się uczy, potrzebuje ciszy. A ty tylko telewizję oglądasz.

— Tylko telewizję oglądam… — Stanisław poczuł, jak coś w nim pęka. — Jadziu, wracam zmęczony z pracy, potrzebuję odpocząć w normalnych warunkach.

— Jesteś egoistą, Staszku. Myślisz tylko o sobie. A ja mam syna, muszę o niego dbać.

Stanisław wstał i poszedł na balkon. Rzeczywiście stało tam jego łóżko, obok kilka kartonów z rzeczami. Balkon był oszklony, ale i tak czuć było wilgoć. Usiadł na skraju łóżka i oparł głowę na dłoniach.

Wieczorem Krzysiek wyszedł do kuchni na kolację. Stanisław siedział przy stole, popijając herbatę.

— Słuchaj, Krzysiu — zaczął ugodowo. — Porozmawiajmy po męsku. Może coś wymyślimy?

— A co tu wymyślać? — Krzysiek otworzył lodówkę, wyjął jogurt. — Ja mam swój pokój, wy swój. Wszystko w porządku.

— Mój pokój jest na balkonie — zauważył Stanisław.

— No i co? Za to ty i mama macie więcej przestrzeni.

— Krzysiu, rozumiem, że zacząłeś studia, to świetnie. Ale nie można tak traktować ludzi. Mogliśmy to spokojnie omówić, znaleźć kompromis.

— Jaki kompromis? — Krzysiek uśmiechnął się ironicznie. — Przecież nie jesteśmy rodziną. Mama to mama, a ty jesteś tylko jej mężem. Tymczasowym.

— Tymczasowym? — Stanisław zaniemówił.

— No co, myślisz, że to na zawsze? — Krzysiek wzruszył ramionami. — Mama jest jeszcze młoda, ładna. Może znajdzie kogoś lepszego.

Stanisław poczuł, jak krew napływa mu do twarzy, ale się powstrzymał. Nie chciał awantury.

— Krzysiu, szanuję twoją matkę i ciebie. Ale to jednak moje mieszkanie.

— Daj spokój — chłopak ziewnął. — Już nie twoje. Mama mówi, że po ślubie wszystko jest wspólne.

— Braliśmy ślub w moim mieszkaniu — przypomniał Stanisław.

— No i co? Prawo jest dla wszystkich jednakowe.

Stanisław zrozumiał, że rozmowa nie ma sensu. Chłopak był agresywnie nastawiony i nie zamierzał ustąpić.

Następnego dnia Stanisław jeszcze raz porozmawiał z Jadwigą.

— Jadziu, mówię poważnie. Nie da się spać na balkonie. Może chociaż na jakiś czas znajdziemy inne rozwiązanie?

— Staszku, przestań marudzić — żona nawet nie podniosła wzroku znad garnka. — Krzyś jest studentem, potrzebuje dobrych warunków. A ty jesteś dorosłym mężczyzną, możesz się dostosować.

— Dostosować? — Stanisław nie wytrzymał. — JadziStanisław zamknął za sobą drzwi mieszkania, wiedząc, że tym razem już nie wróci, i powoli zszedł po schodach, czując, jak ciężar całej tej sytuacji wreszcie spada z jego ramion.