Zanim odejdę na zawsze…

Zanim odszedł i nie wrócił…

Paweł wyszedł z budynku dworca na peron, lekko przechylony pod ciężarem dużej torby sportowej z napisem Adidas przewieszonej przez ramię. Krople potu błyszczały na jego skroniach. Rozejrzał się po peronie. Wzdłuż ściany dworca ciągnęły się ławki, zajęte przez pasażerów i osoby czekające na przyjazd pociągu. Na jednej z nich siedział starszy mężczyzna w szarym płaszczu i kapeluszu. To w jego stronę skierował się Paweł.

Podchodząc, zdjął torbę z ramienia i postawił ją na środku ławki, wyciągnął z kieszonki kurtki zmiętą chusteczkę i otarł nią twarz. Dopiero wtedy usiadł, ciężko wzdychając. Obok peronu z hukiem i świstem przeleciał pociąg pospieszny, nie zatrzymując się. Ciepły podmuch powietrza, pachnący podkładami i kurzem, musnął twarz Pawła, poruszając jego krótkie włosy.

Śledził wzrokiem oddalający się pociąg, oparł się o oparcie ławki i położył dłoń na torbie. Ludzie na peronie nagle ożywili się, przerywając rozmowy na czas przejazdu składu.

— Pociąg pospieszny numer… przybywa na peron… Numeracja wagonów od głowy składu — niewyraźnie zachrypiał z głośników kobiecy głos.

— Nie dosłyszał pan, jaki pociąg? — zapytał staruszek, zwracając głowę w stronę Pawła.

Ten pokręcił głową i wzruszył ramionami. Staruszek skinął i spojrzał na zegarek.

— Trzeci raz już ogłaszają, że przyjeżdża, a jego ciągle nie widać — westchnął. — Jak pan myśli, dlaczego na dworcach zawsze tak niewyraźnie podają komunikaty?

Paweł milczał, unikając wciągnięcia w rozmowę.

— Pan gdzieś wyjeżdża? Z bagażem, jak widzę, nie lekko. Torba ciężka — nie ustępował staruszek.

— A pan to niby Sherlock — mruknął Paweł. — A u pana bagażu wcale nie ma, więc wnioskuję, że kogoś pan czeka. — Odpowiedział tym samym tonem.

— Słusznie. Czekam — ucieszył się staruszek. — Na syna — dodał z dumą.

— A ja od syna uciekam — cicho wyrwało się Pawłowi.

Nie zamierzał tego mówić.

— Ano… życie — staruszek również westchnął. — Uciekacie, więc. Tylko od siebie nie uciekniecie. Swoje problemy wieziecie ze sobą. — Skinął głową w stronę torby stojącej między nimi.

Paweł zmierzył go zirytowanym spojrzeniem i odwrócił się.

— Ja też tak uciekałem czterdzieści lat temu. Synowi było wtedy jedenaście lat. Nie widziałem go przez wszystkie te lata. Denerwuję się.

Spokojny głos staruszka nie pasował do jego słów o zdenerwowaniu.

— Po panu tego nie widać — burknął Paweł, mając nadzieję, że staruszek nie dosłyszy.

— Denerwuję się — powtórzył staruszek. — Tylko w moim wieku trzeba oszczędzać emocje. Od każdej, czy to smutku, czy radości, można umrzeć, młody człowieku.

— Za granicą mieszkał, czy co? — Paweł nagle ucieszył się, że może przestać myśleć o swoich problemach.

Sam nie zauważył, jak z błahej uwagi żony o jego późnym powrocie do domu wybuchła kłótnia. Słowo za słowo, zaczęli krzyczeć na siebie, oskarżać się. W końcu Ewa oskarżyła go o zdradę, choć nie było ku temu podstaw. Słusznie mówią — słowo nie wróbel, wyleci — nie złapiesz.

Mógł przemilczeć albo zrobić z tego żart, ale chwycił torbę, wrzucił do niej pierwsze lepsze rzeczy, trzasnął drzwiami i pojechał na dworzec. I dopiero teraz, przy słowach staruszka o synu, przypomniał sobie o Krzysiu.

Głos staruszka wyrwał Pawła z zamyślenia. Nasłuchiwał.

— Żona moja była gospodarna. Nie piękność, ale porządna kobieta. Nigdy nie myślałem, że mogę stracić głowę, odejść od niej i syna. A jednak…

Paweł zrozumiał, że staruszek opowiada mu o sobie, stara się coś wyjaśnić.

— Przepuklina mi dokuczała. Już od dawna. A tu nagle taki ból w pachwinie, że siły brakło. Marysia, moja żona, wysłała mnie do szpitala. A tam od razu na stół.

Leżę na oddziale, odchodzę od narkozy, i nagle wchodzi ona. Cała w bieli, a oczy niebieskie jak niebo. Anioł prawdziwy, i tak samo piękna. Nawet imię anielskie — Aniela.

Podeszła do mnie ze strzykawką. Zastrzyk miał robić. Dotknęła mnie paluszkami, aż się zatrząsłem. Nawet nie poczułem ukłucia. Zakochałem się, spokój straciłem. W noc przed wyjściem nie spałem, myślałem, co wymyślić, żeby zostać w szpitalu. Nóż bym sobie złamał.

Przed samym wyjściem wyznałem jej miłość. Myślałem, że mnie odtrąci. A ona dała mi numer telefonu. I nie wytrzymałem dwóch dni, zadzwoniłem, gdy żona w pracy była.

Spotkaliśmy się pod szpitalem, z kwiatami, odprowadziłem ją do domu. W młodości przecież przystojniak ze mnie był. To nie miłość była, tylko jakieś urojenie. Już chciałem z nią zerwać, a tu ona w ciąży.

No cóż, pomyślałem, trudno. Syn już duży, a to dziecko bez ojca się urodzi? Przyszedłem do domu i wszystko Marysi powiedziałem. Płakała, oczywiście. Tak jak pan, spakowałem rzeczy i poszedłem do Anieli. Tylko torba mniejsza była.

Rozwiodłem się z żoną, a z Anielą ożenić nie zdążyłem. Coś poszło nie tak przy porodzie. Zmarła. Jej rodzice przyjechali, obwiniali mnie o śmierć. Sam też tak myślałem — gdyby nie zaszła w ciążę, żyłaby do dziś. Taki los. — Staruszek westchnął. — A córkę rodzice Anieli zabrali. Nawet mi nie pokazali.

— Mówił pan, że syna nie widział pan już nigdy. Żona nie wybaczyła? — zapytał Paweł.

— Nie wybaczyła. A czy takie rzeczy się wybacza? Sam siebie win— To chyba nie — odpowiedział staruszek, a w jego głosie zadrżało coś, co Pawłowi przypomniało, że nawet po latach ból nie przemija.