Nie zaprosisz mnie na ślub, córko? Wstydzisz się mnie?

Więc na ślub mnie nie zaprosisz, córeczko? Wstydzisz się mnie?

Halina zakochała się w koledze z klasy, Jacku, w ostatniej klasie szkoły średniej. Był zwyczajnym, niepozornym chłopakiem. Ale po wakacjach nagle wyrósł, rozwinął się w ramionach. Pewnego dnia na lekcji wf-u skręciła nogę. Jacek zaniósł ją na rękach do gabinetu pielęgniarki. Przytuliła się do niego, nagle zauważając, jak silny i przystojny się stał.

Od tej chwili już się nie rozstawali. Wiosną Halina zrozumiała, że jest w ciąży. Po maturze wzięli ślub. Jacek nie poszedł na studia, zaczął pracować na budowie. Tuż przed Nowym Rokiem Halina urodziła dziewczynkę, Alę. Jacek pomagał młodej żonie: spacerował z córeczką, gdy Hala prała, gotowała albo po prostu odpoczywała. Wiosną poszedł do wojska.

A tu nieszczęście – ojciec nagle zostawił matkę Haliny dla innej kobiety. Matka nie wytrzymała. Zaczęła gasnąć, straciła chęć do życia. Zdiagnozowano u niej szybko postępujący nowotwór, i dwa miesiące później odeszła. Hala została sama z maleństwem. Teściowa czasem wpadała, krytykowała, że Halina kompletnie zaniedbała się, w mieszkaniu bałagan, dziecko zaniedbane. Ale pomocy nie oferowała.

Starsza sąsiadka ulitowała się nad Halą. Poprosiła, by sprzątała jej mieszkanie i robiła zakupy za niewielkie wynagrodzenie. Przy okazji zgadzała się popilnować malutką Alę.

Halina radziła sobie, jak mogła. Wreszcie Jacek wrócił z wojska. Ale przyszedł tylko po to, by powiedzieć, że ich ślub był błędem, dziecięca miłość minęła, że w młodości narobili głupstw. Oskarżył ją, że ciążą związała go na dobre i złe. A on chce iść na studia.

Hala została sama z małą Alą. I nie miała nikogo, komu mogłaby się poskarżyć, poprosić o pomoc, wypłakać się. Wykładała się z sił, samotnie wychowując córkę. A Ala wyrosła na prawdziwą piękność, prymuskę. Od chłopaków nie było końca. Ale Ala wszystkich odpychała.

– Nikogo ci się nie podoba? – pytała Halina.

– Dlaczego? Podoba mi się Krzysiek. Michał też niczego sobie. Ale oni są tacy, jak my z tobą. Ich rodzice żyją z pensji do pensji. Nie chcę tak. Nie chcę żyć w biedzie. Jestem ładna, a uroda ma swoją cenę.

– Uroda szybko mija, córeczko. Ja też kiedyś byłam ładna, a zobacz, co ze mnie zostało. Gdy tylko urodziłam ciebie, gdzie to wszystko się podziało?

– Dlaczego mnie ze sobą porównujesz, mamo? Nie zamierzam rodzić, przynajmniej nie teraz. Najpierw muszę dobrze wyjść za mąż, znaleźć bogatego i ambitnego faceta – przerwała jej Ala.

– Gdzie niby takiego znajdziesz, bogatego? W naszym małym mieście więcej palców u ręki niż zamożnych ludzi. Poza tym, nie w pieniądzach szczęście. Bogaci szukają sobie równych, na takich jak ty nawet nie spojrzą – tłumaczyła Halina.

– A ja nie zamierzam tu zostawać. Kończę szkołę i jadę studiować do Warszawy. Tam więcej możliwości. A, mamo, potrzebuję nowej sukienki. I butów. I płaszcz zobaczyłam w sklepie – modny. Nie mogę jechać w takim obdartym ubraniu – Ala wskazała na piękną sukienkę, na którą Halina oszczędzała miesiącami.

Wzięła więc dodatkową pracę. Wracała do domu wykończona. Od razu kładła się spać. Wszystko sobie odmawiała, byle tylko Ala miała tak jak inne dziewczyny. Sąsiadki chwaliły Halinę, jaką mądrą i piękną córkę sama wychowała, bez męża. Halina była dumna z Ali, choć nie mówiła, ile ją to kosztowało. Coraz bardziej się od siebie oddalały, przestały rozumieć i słyszeć się nawzajem, choć żyły pod jednym dachem.

Po maturze Ala wyjechała do Warszawy, zabierając matce ostatnie grosze. Dostała się na uniwersytet. Dzwoniła rzadko, a gdy Halina do niej dzwoniła, odpowiadała krótko, że wszystko u niej dobrze, nie ma czasu, musi się uczyć, prosiła o pieniądze. Przez cały okres studiów nie było nawet dwóch tygodni, by Ala odwiedziła dom. W ostatniej klasie nagle zjawiła się w środku semestru.

– Mamo, wychodzę za mąż. Ojciec Darka ma firmę. Mieszkają w ogromnym domu. Zrobiłam prawo jazdy. Po ślubie Darek kupi mi samochód… – z przejęciem opowiadała córka.
Halina cieszyła się, widząc, że córce naprawdę się powiodło.

– Jak ja się cieszę, córeczko. A kiedy mnie z narzeczonym poznasz? Na ślub nawet nie mam się w co ubrać. Nic, poproszę Kasię z piątego piętra, by uszyła mi suknię. Pracuje w zakładzie krawieckim. A kiedy ślub? Czy zdąży? – zaniepokoiła się Halina.

Ale Ala spuściła wzrok, zawahała się.

– Mamo… powiedziałam rodzicom Darka, że mieszkasz za granicą i nie będziesz mogła przyjechać – zaczęła ostrożnie, ale widząc szeroko otwarte oczy matki, przeszła do krzyku. – Nie mogłam przecież powiedzieć, że jesteś zwykłą sprzątaczką, że jesteśmy biedne! Rodzice Darka by tego nie zrozumieli, o żadnym ślubie nie byłoby mowy, czego ty nie rozumiesz?

– Więc na ślub mnie nie zaprosisz? Wstydzisz się mnie? – zapytała wprost zraniona Halina. – Jak to możliwe? To nie w porządku. Co ja ludziom powiem?

– Mam w nosie, co ludzie pomyślą czy powiedzą. Co mówili, gdy tatuś zostawił cię samą z dzieckiem? Czy choć jedna osoba ci wtedy pomogła? Jeśli nie chcesz, żebym jak ty żyła w biedzie, harując na trzech etatach, to zaakceptujesz moje warunki i nie przyjedziesz. Kim ty jesteś, a kim oni? Spójrz na siebie. Brakuje ci zębów, ubierasz się jak wiejska babka…

Słowa Ali przeszyły serce Haliny bólem.

– Nie spodziewałam się tego po tobie, córeczko. Wszystko dla ciebie robiłam, sobie wszystkiego odmawiałam, a ty… Prędzej czy później twój narzeczony i jego rodzice dowiedzą się o twoim kłamstwie, co wtedy zrobisz?

– Nie dowiedzą się, jeśli ty im nie powiesz.

Halina popłakała, ale się pogodziła z losem. Ciężko było słuchać takich słów od córki, ale nie będzie jej życia psuć. Byle tylko Ala była szczęśliwa. Do wyjazduAle gdy Halina pożegnała córkę tego dnia, wiedziała już, że prawdziwe szczęście nie polega na bogactwie, lecz na miłości, która nigdy nie zawodzi.