Duch w Cieniu

Duch

Wojciech wracał do domu od rodziców. Latem mieszkali na wsi. Dom stary, wymagający ciągłych napraw. W weekendy pomagał ojcu przy drobnych remontach. Ostatnio serce ojca szwankowało, więc Wojciech starał się przejmować cięższe prace na siebie.

Tego dnia przyjechał tylko na chwilę – naprawił płot, nosił wodę ze studni, najpierw do podlania ogrodu, potem do łaźni, pojechał z matką do sklepu. Po kolencji zaczął się zbierać do powrotu.

— Dokąd tak późno? Zostań, rano pojedziesz — namawiała go matka.

Ale Wojciech obiecał Bronisławie, że wróci. Gdy już przygotowywał się do wyjazdu, zadzwonił do niej, a ona też radziła zostać do rana.

— To co, nie tęsknisz za mną? — udawał obrażonego.

— Tęsknię, bardzo. I czekam — roześmiała się żona.

— Więc zaraz będę — odparł Wojciech, pełen energii.

Słońce już dawno zaszło, zapadły chłodne, tajemnicze zmierzchy. Na drodze było pusto. Za kierownicą Wojciech poczuł, jak bardzo jest zmęczony. Nieliczne samochody mijały go, oślepiając światłami. Gdy już zbliżał się do miasta, na moment zamknął oczy…

— Bronka, jestem! — zawołał Wojciech, przekraczając próg mieszkania.

Bronisława nie odpowiedziała. Zajrzał do kuchni. Żona stała przy kuchence, mieszała coś na patelni, nucąc pod nosem prostą piosenkę. „Ty jesteś jak majowy poranek…” — rozpoznał melodię Czerwonych Gitar. Zapach smażonego mięsa drażnił nozdrza. Wojciech od dawna nie czuł się tak lekko. Zmęczenie zniknęło, jakby po długim, mocnym śnie. A może naprawdę spał? Nie pamiętał drogi powrotnej, jakby przeskoczył w czasie.

— Broniu — zawołał ponownie.

Ale żona nie zareagowała.

„Zawsze w słuchawkach” — pomyślał, podszedł bliżej, ale żadnych słuchawek nie było.

— Stęskniłem się i zgłodniałem — szepnął jej do ucha.

Zamarła na chwilę, jakby nasłuchując.

— No, nareszcie — ucieszył się. — Już myślałem, że ogłuchłaś.

W następnej chwili Bronisława nakryła patelnię pokrywką, zgasiła gaz i gwałtownie się odwróciła. Wojciech ledwo uskoczył w bok.

— Bronka, co się dzieje? Dlaczego mnie ignorujesz? Jestem w domu! Ocknij się! — krzyknął.

Stał obok niej, a ona zachowywała się, jakby go nie było. Nagle rozległ się dźwięk telefonu. Bronisława szybko przeszła do pokoju, mijając go o włos. Poczuł nawet powiew powietrza na twarzy.

Wojciech zajrzał przez jej ramię. Na wyświetlaczu widniał nieznany numer. Bronisława zawahała się, ale w końcu odebrała.

— Tak, to ja — powiedziała. — Co? To jakaś pomyłka… — Po chwili telefon wypadł jej z ręki, opadła na kanapę, zakryła twarz dłońmi i wybuchnęła płaczem.

— Broniu, co się stało? Z ojcem? Serce? — Ale ona płakała, nie zwracając na niego uwagi.

Przysiadł przed nią na kolana, chciał odsunąć jej dłonie od twarzy, lecz ze zgrozą ujrzał, jak jego palce przechodzą przez jej ręce jak przez mgłę. Zerwał się na równe nogi, patrząc zdumiony na swoje dłonie. Bronisława odsłoniła twarz, przez chwilę wpatrywała się przed siebie zaczerwienionymi od łez oczami.

— Wojtku? — szepnęła.

— Jestem tutaj — odparł, uradowany, że w końcu go dostrzegła.

Lecz jej wzrok, prześlizgnąwszy się po jego twarzy, znów błądził po pokoju. Nie. Nie widziała go.

— To niemożliwe. To pomyłka — jęknęła. — Wojciech… — Zawyła i znowu zalała się łzami.

Nagle zerwała się, podniosła telefon, zaczęła wybierać numer. Palce drżały jej tak bardzo, że wciąż naciskała złe cyfry.

— Już, już… — Przycisnęła aparat do ucha.

Wojciech instynktownie sięgnął do tylnej kieszeni spodni. Nie poczuł tam jednak telefonu. Nie usłyszał też dźwięku dzwonka.

„Zgubiłem go w samochodzie” — pomyślał.

Bronisława przerwała połączenie, zaczęła wybierać ponownie.

— Danuto, powiedzieli mi, że… Nie, Wojciech jeszcze nie wrócił. Dzwonili z policji… — Zamilkła, łapiąc powietrze. — Witek miał wypadek niedaleko miasta… Nie, Danuto, jego już nie ma… — Przekazała te słowa matce Wojciecha, odrzuciła telefon i znów wybuchnęła płaczem, zawodząc jak ranne zwierzę.

„To o mnie? Rozbiłem się? Ja nie żyję?” — Wojciech nie mógł uwierzyć. Jakże miał uwierzyć, skoro stał we własnym mieszkaniu, rozmawiał z żoną? — Dlatego nie pamiętam drogi, dlaczego Bronka mnie nie widzi. Nie żyję. — Nie zdziwił się jednak własną śmiercią, lecz tym, że nie czuł strachu ani żalu.

— Wojtku, jak tak można? Jak ja teraz będę żyła? — Bronisława znów upadła na kanapę, twarzą w dół.

Wojciech wyciągnął rękę, chciał ją pogłaskać po plecach, lecz dłoń zawisła w powietrzu. Stał nad płaczącą żoną, próbując przypomnieć sobie, co wiedział o duchach. Na myśl przyszedł tylko film z Kevinem Costnerem.

„Więc tak to działa. A myślałem, że to bajki. Jak długo tu zostanę? Gdzie ci, co mają mi pomóc?”

Czas płynął dziwnie. Nie zdążył się zorientować, a już był ranek. Bronisławy nie było w pokoju. Sam nie pamiętał, gdzie był przez te godziny. Nagle poczuł silne pociągnięcie. Mrugnął — i znalazł się w zimnym pomieszczeniu z kaflami na ścianach i metalowym stołem pośrodku. Przy ścianie leżało na wózku czyjeś ciało. Podszedł bliżej — to on, z rozbitą, zakrwawioną twarzą. Obok stała matka, z chustką przy oczach. Ojciec trzymał ją wpół. Bronisława stała z boku, wpatrzona w ciało. Po jej bladej twarzy ciekły łzy.

Wyszli z budynku zakładu. Za bramą czekała taksówka.

— Może jednak pojedziesz z nami, Bronisiu? Razem lżej — spytała matka, łkając.

Bronisława tylko przecząco pokręciła głową.

Rodzice odeszli do samochodu. Bronisława została przed budynkiem, patrzącWojciech spojrzał jeszcze raz na płaczącą żonę i nagle poczuł, jak niewidzialna siła unosi go w górę, ku światłu, które stawało się coraz jaśniejsze, aż w końcu wszystko wokół niego zniknęło w białej, cichej pustce.