Marzenie o tańcu

**Dziennik osobisty**

Muzyka urwała się nagle, sala zamarła. Kryś słyszała tylko własny oddech. Nagle ciszę przerwał pojedynczy klaps, a po chwili ogłuszyła ją burza oklasków. Widzowie wstali z miejsc, wielu z łzami w oczach.

Kryś spojrzała na Antoniego. Pochylił się i pocałował ją. Na jego ustach pozostał słonawy smak jej łez. Oklaski zaczęły cichnąć, publiczność wychodziła. Antoni popchnął wózek z Krysią w stronę wyjścia.

— Zmęczona?
— Nie. Jestem szczęśliwa! Dziękuję ci! — Zaśmiała się przez łzy.

***

Kryś przygotowywała kolację i zerkała na zegar. Zaraz miał przyjść Marek. Postawiła czajnik na gazie, szybko kroiła warzywa do sałatki. Znowu spojrzała na zegarek. „Spóźnia się. Zadzwonić? Nie. Znowu powie, że wymyślam zdrady na pustym miejscu, że się nakręcam. Tak chcę mu wierzyć. Nie mogę. Nie mogę już.” — Dłonie świerzbiły, by chwycić telefon. „Znowu to samo?”

Ścisnęła rękojeść noża tak mocno, że palce zbiegły się. Potem otworzyła dłoń, a nóż z metalicznym brzękiem upadł na stół. Znów spojrzała na zegar, którego wskazówki wlokły się, wystawiając jej cierpliwość na próbę. W końcu nie wytrzymała i wybrała numer męża. „No dalej, odbierz, proszę. Powiedz, że już jesteś blisko” — błagała, by długie sygnały ucichły. Ale one, jakby szydząc z niej, waliły w bębenki uszne.

Odrzuciła komórkę. Przesunęła się po blacie i zatrzymała na samej krawędzi. „Spokojnie. Nie wariuj. Zaraz przyjdzie…” — tłumaczyła sobie.

Marek wrócił około pierwszej w nocy. Wypłakana, Kryś zasnęła, ale gdy tylko klucz zgrzytnął w zamku, obudziła się i uniosła głowę. Pod drzwiami przedpokoju — wąska smuga światła. Wstała i gwałtownie otworzyła drzwi. Marek zdejmował buty i zaskoczony drgnął. Ale szybko odzyskał zimną krew, spytał, jak gdyby nigdy nic:

— Przestraszyłaś mnie. Czemu nie śpisz?

— Chcę ci spojrzeć w oczy. Obiecałeś, że nie będziesz się z nią widywał…

— Nie zaczynaj. Byłem z chłopakami, oglądaliśmy mecz, piliśmy piwo…

— Nie mogę już. Nie mo-gę — powtórzyła Kryś sylabami, przerywając jego wymówki. — Nie mogę czekać i nasłuchiwać kroków za drzwiami. Dość. — Objęła brzuch i poszła do pokoju, lekko pochylona, jakby nie miała siły się wyprostować.

Skurczyła się na łóżku i rozpłakała.

— Kryś, ja też mam dość twojej zazdrości. Serio. Ani kroku nie mogę zrobić. Mówiłem, z chłopakami się zagadaliśmy… — Marek podszedł do łóżka, ale nawet nie próbował jej uspokoić, pogłaskać szlochającej żony.

— A zadzwonić nie mogłeś? Co, telefon, jak zwykle, padł? Mam dość. Wymyśliłbyś coś nowego. Nie śmierdzisz piwem — jęknęła Kryś, zerwała się z łóżka i pobiegła do przedpokoju.

Gdy Marek zrozumiał, co zamierza, było już za późno. Kryś wyjęła z kieszeni kurtki jego telefon i patrzyła na rozświetlony ekran.

— Oddaj! — Marek podbiegł i próbował wyrwać, ale Kryś odsunęła dłoń z telefonem.

— Kochanie, już jesteś w domu? Twoja żona zrobiła już przesłuchanie ze sceną czy odłożyła na rano? — przesłodzonym głosem Kryś przeczytała wiadomość na ekranie. — I który to z twoich „kumpli” nazywa cię kochaniem?

Marek znów próbował odebrać telefon, ale Kryś oddała go bez walki. Odsunęła męża, minęła go i zaczęła się ubierać.

— Napisz swojej… że jesteś wolny. Wychodzę do mamy. Żeby jutro rano ciebie i twoich rzeczy tu nie było.

— Przestań, Kryś. Jest noc. No dobrze, nie byłem z chłopakami… — zaczął Marek i urwał.

Twarz żony wykrzywiła się, jakby patrzyła na ohydnego szczura.

— Czego ci brakuje? — cicho spytała Kryś, znów pochylając się, jakby skręcał ją ból. — Nie mogę tak dłużej. Nie zostanę z tobą ani chwili.

Wzięła torebkę i wyszła. Marek jej nie zatrzymał. Na ulicy Kryś zamówiła taksówkę, potem zadzwoniła do mamy.

— Znowu się pokłóciliście? Mówiłam, że nie można wierzyć jego przysięgom. Trzeba było od razu wyjść, nie wybaczać — mówiła mama.

— Dobrze, mamo, pogadamy później. — Kryś przerwała połączenie.

Ale do mamy nie dojechała. Taksówka pędziła przez pusty, śpiący Poznań, gdy z bocznej ulicy wyjechał pijany kierowca SUV-a. Uderzenie przyszło z strony pasażera, gdzie siedziała Kryś…

Marek przychodził do szpitala codziennie, gdy przeniesiono ją z intensywnej terapii na oddział. Czul winę. Gdyby wtedy nie uległ namowom Moniki, by zostać u niej dłużej, może nie doszłoby do kłótni, Kryś nie wsiadłaby do tej taksówki…

Lekarze mówili, że zrobili, co mogli, że za miesiąc czy dwa Kryś wstanie. Ale ani po pół roku, ani po roku nie stanęła. Nadzieja na poprawę zniknęła. Do końca życia będzie jeździć na wózku inwalidzkim.

Marek został z nią. W domowych obowiązkach pomagała mama Krysi. Ale ile młody mężczyzna wytrzyma, opiekując się niepełnosprawną żoną? Są tacy, co nie odejdą. Chce się w to wierzyć. Przyzwyczajony do wygód, mając młodą, zdrową kochankę, Marek szybko zrozumiał, że wziął na siebie zbyt wiele. Ile można żyć z poczuciem winy? Widzieć w oczach żony naprzemiennie rozpacz i nienawiść? Zostawił Krysię z mamą i odszedł.

Nastały dni rozpaczy i depresji. Kryś poważnie myślała, jak przerwać swoje niepotrzebne życie — garść tabletek czy skok z balkonu. Ale drzwi balkonowe były wąskie. Nawet gdyby się wydostała, czy zdołałaby przerzucić swoje bezwładne ciało przez balustradę? Lepsze tabletki… Ale mama nie zostawiała jej samej ani na chwilę. Rozumiała nastrój córki, chowała leki wysoko.

Pewnego dnia spacerowały w parku. Mama pchała wózek z KryAntoni odwrócił wózek w rytm muzyki, a Kryś, choć nie mogła stanąć, poczuła, jak jej serce tańczy, i zrozumiała, że nawet w ciemności los potrafi zapalić gwiazdę.