Zanim odejdę na zawsze…

Zanim odszedł na zawsze…

Wojtek wyszedł z dworcowego budynku na peron, lekko przechylony pod ciężarem dużej sportowej torby z napisem Adidas przerzuconej przez ramię. Krople potu błyszczały na jego skroniach, tworząc wilgotne ślady. Rozejrzał się po peronie. Wzdłuż ściany dworca ciągnął się rząd ławek zajętych przez pasażerów oczekujących na pociąg lub witających swoich bliskich. Na jednej z ławek siedział starszy mężczyzna w szarym płaszczu i kapeluszu. To do niego podszedł Wojtek.

Zdejmując z ramienia torbę, postawił ją na środku ławki, wyjął z kieszeni kurtki pomiętą chusteczkę i otarł twarz. Dopiero wtedy usiadł, ciężko wzdychając. Obok peronu z hukiem i gwizdem przeleciał pociąg pośpieszny, nie zatrzymując się. Gorący podmuch powietrza, pachnący podkładami i pyłem, musnął twarz Wojtka, poruszając jego krótkie włosy.

Śledził wzrokiem oddalające się wagony, oparł się o oparcie ławki i położył dłoń na torbie. Ludzie na peronie znów zaczęli rozmawiać, przerywając na chwilę milczenie wywołane przejazdem pociągu.

— *Pociąg pospieszny numer… przybywa na peron… Numeracja wagonów od przodu składu…* — rozległ się niewyraźny, ochrypły głos z głośników.

— Słyszał pan, który to pociąg? — zapytał starszy mężczyzna, odwracając głowę w stronę Wojtka.

Ten pokręcił głową i wzruszył ramionami. Staruszek skinął głową i spojrzał na zegarek.

— Trzeci raz już ogłaszają, że nadjeżdża, a go ciągle nie widać — westchnął. — Dlaczego na dworcach zawsze tak niewyraźnie podają komunikaty?

Wojtek milczał, nie wdając się w rozmowę.

— Pan gdzieś wyjeżdża? Tyle rzeczy ma pan ze sobą. Torba wygląda na ciężką — nie ustępował staruszek.

— A pan to jakby drugi Sherlock — mruknął Wojtek. — Skoro pan nie ma żadnych bagaży, to znaczy, że kogoś pan wypatruje.

— Zgadł pan — ucieszył się starszy mężczyzna. — Czekam na syna — dodał z dumą.

— A ja od syna uciekam — wyrwało się Wojtkowi mimowolnie.

— No tak… życie — staruszek również westchnął. — Więc ucieka pan. Tylko od siebie nie ucieknie. Swoje problemy wozi pan ze sobą — wskazał głową na torbę leżącą między nimi.

Wojtek zmierzył go zirytowanym spojrzeniem i odwrócił się.

— Ja też tak uciekałem czterdzieści lat temu. Synowi było wtedy jedenaście lat. Nie widziałem go przez wszystkie te lata. Denerwuję się.

Spokojny głos starca nie pasował do jego słów o nerwach.

— Po panu tego nie widać — burknął Wojtek, licząc, że staruszek nie dosłyszy.

— Denerwuję się — powtórzył. — Tyle że w moim wieku trzeba oszczędzać emocje. Każda z nich, czy to radość, czy smutek, może człowieka zabić.

— Za granicą syn mieszkał? — Wojtek nagle ucieszył się, że może odejść od własnych problemów.

Sam nie zauważył, jak z błahostki — uwagi żony o jego późnym powrocie — rozpętała się kłótnia. Słowo za słowo, zaczęli krzyczeć, rzucając sobie oskarżenia. W końcu Bożena oskarżyła go o zdradę, choć nie miał ku temu podstaw. Od słowa do słowa…

Mógł zignorować albo rozładować sytuację żartem, ale zamiast tego spakował pierwsze lepsze rzeczy do torby, trzasnął drzwiami i pojechał na dworzec. Dopiero teraz, przy słowach starca o synu, przypomniał sobie o Jacku.

Głos mężczyzny wyrwał Wojtka z zamyślenia.

— Żona była gospodarna. Nie piękność, ale kobieta jak marzenie. Nigdy nie myślałem, że mógłbym stracić dla kogoś głowę i odejść od niej i syna. A jednak…

Wojtek zrozumiał, że staruszek opowiada mu o sobie, próbuje coś wytłumaczyć.

— Miałem atak przepukliny. Od dawna mi dokuczała. Ale tym razem ból w pachwinie był nie do wytrzymania. Natalia, moja żona, wysłała mnie do szpitala. Tam nawet nie patrzyli długo — od razu na stół operacyjny.

Leżę na sali, odchodzę od narkozy, a tu wchodzi Ona. Cała w bieli, oczy niebieskie jak niebo. Anioł, i to jeszcze jak piękny. Nawet imię miała anielskie — Aniela.

Podeszła z zastrzykiem. Ledwie mnie dotknęła palcami, a już mnie aż trzęsie. Nawet nie poczułem ukłucia. Zakochałem się, straciłem spokój. W noc przed wypisem nie spałem, myśląc, jak przedłużyć pobyt w szpitalu. Chciałem nawet nogę złamać.

Tuż przed wyjściem wyznałem jej miłość. Myślałem, że mnie odtrąci. A ona dała mi swój numer. Nie wytrzymałem nawet dwóch dni — zadzwoniłem, gdy żona była w pracy.

Spotkałem się z nią pod szpitalem z kwiatami, odprowadziłem do domu. W młodości byłem przystojniakiem. To nie była miłość, tylko jakieś zaślepienie. Już nawet chciałem z nią zerwać, ale wtedy zaszła w ciążę.

„No dobrze” — pomyślałem — „starszy syn już duży, a to dziecko bez ojca?”. Wróciłem do domu i wszystko powiedziałem Natalii. Płakała, oczywiście. Pakowałem się i wychodziłem, jak pan teraz. Tylko torba mniejsza.

Rozwiodłem się z żoną, ale ożenić z Anielą nie zdążyłem. Coś poszło nie tak podczas porodu. Zmarła. Jej rodzice przyjechali, obwiniali mnie. Sam też tak myślałem — gdyby nie zaszła w ciążę, żyłaby do dziś. Taki los. — Staruszek westchnął. — Córeczkę zabrali rodzice Anieli. Nawet mi nie pokazali.

— Mówił pan, że syna nigdy więcej nie widział. Żona nie wybaczyła? — zapytał Wojtek.

— Nie wybaczyła. Czy da się wybaczyć coś takiego? Sam się obwiniałem. Nie chciałem żyć. Gniłem na północy. Pieniądze wysyłałem żonie i synowi, choć ona je odsyłała. Raz nawet dołożyła karteczkę, że wyszła za mąż.

Zebrałem trochę grosza, kupiłem mieszkanie w Katowicach. Syna nie szukałem. Wstyd. To on mnie znalazł. Niedawno napisał, że Natalia zmarła…

Wtem w głośnikach coś zatrzeszczało i niewyraźny głos znów ogłosił przyjazd pociągu.

Tym razem skład rzeczywiście zatrzymał się przy peronie. Ludzie z bagażami wysiadali i znikaWojtek przytulił Bożenę, a ich syn Jacek wtulił się między nich, bo nawet po największej burzy zawsze wraca spokój.