Ostatni telefon

Późne telefonowanie

Jakub wyszedł z biura. Niskie, szare niebo wisiało nad miastem, przygniatając je do ziemi. Tylko krzyże na złotych kopułach kościoła Świętego Mikołaja spokojnie sięgały w górę, przebijając szarą mgłę.

Drobny, mżysty deszcz muskał twarz, gdy szedł do samochodu. W środku „Skody” ledwo wyczuwał zapach odświeżacza powietrza. Położył dłonie na kierownicy i przez chwilę siedział w ciszy, ciesząc się, że w porę odebrał auto z warsztatu w przerwie obiadowej. Nie będzie musiał stać na przystanku, moknąc, ani tłoczyć się w autobusie w drodze do domu.

Przekręcił kluczyk, a wnętrze wypełniła drażniąca piosenka z radia. Ściszył dźwięk. „Do domu!” – zakomenderował sobie i wyjechał na główną ulicę. Palce wystukiwały rytm na kierownicy.

Piątek. W piątki zawsze chodził z kumplami do klubu, odreagowując tydzień pracy. Co innego mieli robić młodzi, wolni ludzie bez rodzinnych zobowiązań?

Mieszkanie przywitało go ciszą. Od progu zobaczył otwartą szafę. W sercu zawirowało niepokojące przeczucie. Zrzucił buty i w skarpetkach wszedł do pokoju, już wiedząc, co zobaczy. Pomiędzy jego koszulami i marynarkami wisiały puste wieszaki, na których jeszcze rano były sukienki i bluzki Zosi.

Odeszła. Ostatnio często się kłócili, ale zawsze szybko godzili. Zadzwoniła do niego do pracy, mówiąc, że wieczorem nie pójdzie do klubu. Potem go coś rozproszyło, musiał odebrać auto… „Zdenerwowała się, że nie oddzwoniłem? Czy ktoś zrywa przez coś takiego?” – przemknęło mu przez myśl. „Nie. To było zaplanowane. Zostawiła szafę otwartą, żebym od razu poczuł pustkę i winę. Powinna być jeszcze kartka z obwinianiem i pożegnaniem”. – Rozejrzał się po pokoju.

Mieszkali razem pół roku. Zosia pasowała mu pod każdym względem: ładna, wesoła, w sam raz zadziorna. Więc to on jej nie pasował. Ostatnio coraz częściej wspominała o ślubie, o miesiącu miodowym… On żartował. Jasne. Nie doczekała się decyzji i postanowiła przyspieszyć sprawy. Pewnie myśli, że zaraz będzie dzwonił, błagał…

Zrozumiał, że właśnie to chce zrobić. Wybrał jej numer, ale telefon był wyłączony. Rzucił komórkę na kanapę.

Wyobraził sobie Zosię, jak stoi w kuchni na jednej nodze, obierając ziemniaki… Zapragnął, żeby wróciła, natychmiast. Poszedł do kuchni. W zlewie stały brudne talerze z poranka. Obok – pusta butelka po winie. „Więc jednak wahała się, piła na odwagę”. To go trochę ucieszyło. Umył naczynia. Butelkę wepchnął do przepełnionego śmieciami kosza.

Zosia nie znosiła brudnych naczyń. Zostawiła je specjalnie, żeby zrozumiał, jak ciężko będzie mu samemu. Aktorka! Za to ją kochał. Choć o miłości mówił tylko na początku.

Zauważył kartkę przyczepioną magnesem do lodówki. „Wychodzę. Nie wiem, czy powinniśmy być dalej razem”. Tyle. Bez wyjaśnień, podpisu.

A on już nawet wypatrzył pierścionek. Czekał tylko na wypłatę, żeby go kupić, i na dobry moment, by uklęknąć przed nią wśród znajomych i powiedzieć to jedno ważne słowo.

– „Jak dziewczyna odejdzie, to znaczy, że tak ma być” – zaśpiewał, parafrazując stary przebój.

W ciszy kuchni brzmiało to fałszywie i smutno. „Wróci. Ja też mam dumę. Nie zadzwonię. Niech się pomęczy”. – Wziął śmieci i wyszedł.

Gdy wrócił, jeszcze w drzwiach usłyszał dzwonek telefonu. Rzucił się na kanapę. Na wyświetlaczu widniał nieznany numer. Nie odbierać? A nuż to Zosia!

– Tak? – odezwał się.

– Kuba, cześć. – Ucieszył się, myśląc, że to Zosia. – To ja, Kinga. Długo się zbierałam, żeby zadzwonić. Nigdy niczego mi nie obiecywałeś… Ale nie wiem, co robić… – powiedział kobiecy głos.

– Kto? Jaka Kinga? – Tak go zaskoczyła, że nawet nie zareagował, gdy nazwała go Kubą.