Późny telefon

Marcin wyszedł z biura. Niskie, siwe niebo zwisało nad miastem, przygniatając je do ziemi. Tylko krzyże na złotych kopułach kościoła Świętej Barbary spokojnie sięgały w górę, przebijając szarą mgłę.

Drobny, mżysty deszcz kłuł w twarz, gdy szedł do samochodu. W środku „Skody” ledwo wyczuwalnie pachniało odświeżaczem powietrza. Marcin położył dłonie na kierownicy i posiedział chwilę, ciesząc się, że zdążył w porze obiadowej odebrać auto z warsztatu. Nie będzie musiał moknąć, czekając na autobus, ani przepychać się w tłumie w drodze do domu.

Przekręcił kluczyk, a wnętrze wypełniła natrętna melodia disco polo. Przyciszył dźwięk. „Do domu!” – rozkazał sobie i wyjechał na aleję. Palce wystukiwały rytm na kierownicy.

Piątek. W piątki zwykle wychodzili z kumplami do klubu, odpoczywali po tygodniu pracy. Co innego mieli robić wolni, młodzi ludzie bez zobowiązań, rodzin i dzieci?

Mieszkanie powitało go ciszą. Od progu zobaczył otwartą szafę. W sercu zaiskrzyło się nieprzyjemne przeczucie. Zrzucił buty i w skarpetkach przeszedł do pokoju, zaglądając do szafy, choć wiedział, co tam zobaczy. Pomiędzy jego koszulami i marynarkami kołysały się puste wieszaki, na których wcześniej wisiały sukienki i bluzki Oli.

Odeszła. Ostatnio często się kłócili, ale równie szybko godzili. Zadzwoniła do niego do pracy, mówiąc, że wieczorem nie pójdzie do klubu. Potem go coś rozproszyło, pojechał po auto… „Uraziła się, że nie oddzwoniłem? Czy to powód, żeby się rozstawać?” – to pierwsze, co przyszło mu do głowy. – „Nie. To było zaplanowane. Drzwi szafy zostawiła otwarte, żebym od razu poczuł tę atmosferę samotności i nie do zniesienia tęsknoty, żebym się poczuł winny. Pewnie gdzieś leży kartka z wyrzutami i pożegnaniem.” Rozejrzał się po pokoju.

Mieszkali razem pół roku. Ola mu odpowiadała: ładna, wesoła, w odpowiednim stopniu złośliwa. Więc to on jej nie pasował. Ostatnio coraz częściej zaczynała rozmowy o ślubie, o miesiącu miodowym… On żartował. No tak. Nie doczekała się zdecydowanych kroków i postanowiła przyspieszyć bieg wydarzeń. Pewnie myśli, że będzie do niej dzwonił, błagał, żeby wróciła…

Marcin zrozumiał, że właśnie to chce zrobić. Wybrał numer Oli, ale telefon był wyłączony. Rzucił komórkę na kanapę.

Przed oczami stanęła mu Ola, jak stoi przy zlewie, na jednej nodze jak bocian, obierając ziemniaki… Zapragnął, żeby wróciła, natychmiast. Powlókł się do kuchni. W zlewie stały nieumyte po śniadaniu talerze i kubki. Obok – pusta butelka wina. Została po jakiejś imprezie. „Więc wypiła, wahając się, przeżywając.” To go ucieszyło. Umył naczynia. Pustą butelkę wepchnął do przepełnionego śmieciami kosza.

Ola nie znosiła brudnych naczyń. Więc zostawiła je specjalnie dla niego, jako nauczkę. Żeby zrozumiał, jak będzie mu ciężko samemu: mycie, wyrzucanie śmieci… Aktorka! Właśnie za to ją kochał. Choć o miłości mówił tylko na początku znajomości.

Zauważył kartkę na drzwiach lodówki, przyciśniętą magnesem. „Wychodzę. Nie jestem pewna, czy powinniśmy kontynuować nasz związek.” Tak po prostu, bez wyjaśnień, oskarżeń i podpisu.

A on już nawet obejrzał pierścionek. Czekał tylko na wypłatę, żeby go kupić, i na odpowiedni moment, by uklęknąć i wręczyć go Oli przed całą paczką.

– Jeśli odeszła dziewczyna, to znaczy, że tak miało być – zanucił, parafrazując słowa znanej piosenki sprzed lat.

W ciszy kuchni brzmiało to fałszywie i smutno. „Wróci. Ja też mam ambicje. Nie będę dzwonił. Niech się pomęczy.” – Marcin wziął kosz i wyszedł wynieść śmieci.

Gdy wrócił, jeszcze w drzwiach usłyszał dzwoniący telefon. Nie rozbierając się, pobiegł do kanapy. Na ekranie wyświetlał się nieznajomy numer. Nie odbierać? A jeśli to Ola?

– Tak? – odezwał się.

– Piotrek, cześć. – Marcin się ucieszył, myśląc, że to Ola. – To ja, Kinga. Długo się zbierałam, żeby zadzwonić… Nic mi nie obiecywałeś… Ale nie wiem, co robić… – mówił dziewczęcy głos.

– Kto mówi? Jaka Kinga? – Ze zdumienia Marcin nawet nie zareagował, że nazwała go Piotrkiem.

– Nie pamiętasz mnie? W takim razie nie mamy o czym rozmawiać. – I połączenie się urwało.

– Co za diabli – zaklął na głos Marcin.

Spojrzał na mokre, brudne ślady butów na dywanie i zaklął jeszcze raz. Wtedy telefon znów zadzwonił.

– Piotrek, chciałam powiedzieć…

– Nie jestem Piotrek. Nazywam się Marcin. Pani się pomyliła – wytłumaczył.

– Okłamałeś mnie? Po co? Sam dałeś mi swój numer – powtórzyła jego numer.

– Nie kłamałem. Marcina mam na imię od dwudziestu sześciu lat. I nigdy pani nie podawałem mojego numeru – odparł zirytowany.

– Nie powinnam dzwonić…

– Nie, nie rozłączaj się. Skoro zadzwoniłaś, mów, o co chodzi. – Ale nieznajoma znów się rozłączyła.

„Nie będę więcej odbierał.” Wyłączył dźwięk, ale nie telefon. Wciąż miał nadzieję, że Ola zadzwoni, wytłumaczy swoje wyjście, postawi warunki powrotu… Nie zdążył dokończyć myśli, gdy telefon znów się odezwał.

– Proszę pani… Kinga! Po co pani dzwoni, jeśli nie mówi, czego chce?

– Przepraszam… – Słowa w słuchawce przerwał westchnienie, łkanie albo plusk wody. – Nie wiem, co robić. Myślałam, że między nami… Chciałam powiedzieć, że sama… Nie jesteś winny…

– Czego nie jestem winny? – krzyknął Marcin w pustkę, bo Kinga znów się rozłączyła.

Zastanowił się. Wydawało mu się, że głos Kingi brzmiał słabo, jakby przez sen. I co tam pluskało w tle? Płakała? Co się tam działo? „Sama, nie jesteś winny…” – takie słowa padają, zanim… „Boże, co tam się dziejeMarcin spojrzał na telefon, po czym włożył go do kieszeni i wyszedł z mieszkania, zostawiając za sobą ciszę, która teraz wydawała się lżejsza.