Niech myślą, że moje życie to pasmo nieskończonych szczęść.

Słuchaj, no miałam taką historię w głowie i pomyślałam, że ci ją opowiem. Wiesz, jak to bywa – ludzie myślą, że komuś niesamowicie się w życiu poszczęściło, a prawda często wygląda zupełnie inaczej.

Sara nienawidziła swojego imienia, ale jeszcze bardziej swojej nazwy rodowej – Wydrzyńska. Dzieci w szkole bywają okrutne, więc szybko przykleiło się do niej przezwisko „Wydra”. Patrzyła w lustro i marzyła, żeby miała jasne, długie włosy jak Marta Nowak, smukłe nogi jak Ania Kowalska, albo przynajmniej takich rodziców, jak brzydka dwójarstwa Kasia Dąbrowska, którą do szkoły woził kierowca w BMW. „Po co mama wyszła za ojca z tak okropnym nazwiskiem? Nie pomyślała, co ja będę przeżywać. Wyjdę tylko za kogoś z normalną nazwą, a najlepiej za obcokrajowca” – myślała w duchu.

Drażniły ją jej kręcone, ciemne włosy, które nigdy nie chciały się układać, wiecznie wylatujące spod czapki czy spinek. Szaroniebieskie oczy na śniadej cerze wyglądały efektownie i tajemniczo, ale Sarze i tak się nie podobały.

Mama pracowała jako księgowa w szpitalu, a ojciec był kierowcą autobusu. W domu zawsze brakowało pieniędzy. Tata oszczędzał na samochód, więc pilnował, żeby nie wydać ani złotówki na głupoty. „Nie ma co się stroić, nie jesteś na balu” – mruczał, gdy zauważył nową rzecz na córce. Często musiała nosić ubrania po kuzynce. Nowe rzeczy dostawała tylko wtedy, gdy tamtej nie pasowały. Sara była tym wszystkim zmęczona. Gdyby miała normalnych rodziców, nikt nie nazywałby jej Wydrą.

Tuż przed maturą odwiedziła ich jedna z ciotek ojca, ciocia Halina. Pracowała jako pomoc domowa u bogatej rodziny we Włoszech.

– Chcesz, pokażę ci, jak tam trafić? – szepnęła pewnego wieczoru, gdy spały razem w pokoju Sary.
– Oczywiście! – ucieszyła się Sara.
– Cicho, bo Marek nie pochwali. Masz osiemnaście lat?
– Tak, w styczniu skończyłam – serce Sary zabiło szybciej.
– To dobrze. Nie musisz pytać rodziców o zgodę. Zrobisz, jak powiem, i wszystko się ułoży. A Marek zawsze był skąpy.

Wyglądała jak prawdziwa włoska signora. Nikt by nie pomyślał, że to zwykła sprzątaczka. „Liczą się pieniądze, a nie to, jak je zarobisz” – mawiała.

Sara wpadła w wir tej idei. Ciocia Halina dała jej trochę pieniędzy, mówiąc, że odda, gdy zacznie zarabiać.

Działała zgodnie z planem. Dla pozorów, żeby rodzice nie dręczyli pytań, poszła do szkoły na fryzjerkę. Ale gdy przyszło zaproszenie z Włoch, rzuciła naukę, spakowała rzeczy, zostawiła list i wyjechała.

W Mediolanie odebrała ją ciocia Halina i zawiozła do wielkiego, pięknego domu na przedmieściach, gdzie Sara miała opiekować się chorą osiemdziesięciolatką.

– Nie zawiedź. Nie kradnij. Poręczyłam za ciebie – pouczyła przestraszoną własną śmiałością i ucieczką Sarę.

Ogromny dom oszołomił skromną dziewczynę. Dostała mały pokoik obok sypialni staruszki. Cieszyła się, że nie musi wynajmować mieszkania. Za dodatkowe pieniądze sprzątała dom jeszcze dwa razy w tygodniu. Rzadko go opuszczała. Włochy widziała tylko przez okno i między murami willi. Ale to jej nie przeszkadzało. Rok minie szybko, nie zostanie pielęgniarką na zawsze. Zarobi, nauczy się języka, a potem wymyśli coś nowego.

I tak jak ojciec – zaczęła oszczędzać. Nie miała gdzie wydawać. W wolnych chwilach robiła sobie zdjęcia na tWrzucała te zdjęcia do sieci z podpisami „Życie snów w Mediolanie”, a kiedy po latach wróciła do Polski i spotkała Nikodema, swojego dawnego znajomego, zrozumiała, że szczęście nie zawsze wygląda tak, jak na perfekcyjnych zdjęciach.