Wybawca

Zostało może ze sto kilometrów do celu, gdy światła samochodu oświetliły czerwone auto stojące na poboczu z otwartą maską. Obok machał rękami jakiś facet. Zatrzymywać się na pustej drodze w nocy to czysty bezrozsądek. Ale niebo na wschodzie już jaśniało przed świtem, a dojazd zajmował chwilę. Krzysztof zatrzymał się i wysiadł. Nie zdążył zrobić dwóch kroków, gdy silne uderzenie w potylicę zwaliło go z nóg.

Ocknął się, gdy czyjeś ręce grzebały w jego kieszeniach. Chciał się podnieść, ale ktoś ciężki przygniótł go do ziemi. Pewnie było ich kilku, bo w bok Krzysztofa walnął ktoś butem. Z bólu zawył.

W tej samej chwili posypały się ciosy. Kopali go. Skulił się, przycisnął kolana do piersi, osłaniając brzuch, rękami zakrył głowę. Kopnięcie w żebro przeszyło go takim bólem, że stracił przytomność.

Ocknął się, słysząc ciche skomlenie. Myślał, że to on jęczy. Ale już go nie bili. Poruszył się, i wtedy mokry nos trącił go w policzek. Otworzył oczy i zobaczył nad sobą czujną psią mordę. Spróbował wstać, ale ostry ból w boku sparaliżował go. „Złamane żebro” – pomyślał. Myśli plątały się, jakby głowę miał wypchaną watą. I znowu usłyszał skomlenie.

Gdy ocknął się kolejny raz, poczuł, że jedzie samochodem – słyszał warkot silnika, a jego ciało kołysało się na nierównościach drogi.

– Ocknął się. Miasto już blisko, wytrzymaj, chłopcze – usłyszał głos, niepewny, czy to mężczyzna, czy kobieta.

Krzysztof nie miał siły otworzyć oczu. I nie chciał. Zmęczenie ciągnęło go z powrotem w ciemność. Obudził go wstrząs. Teraz ktoś go niósł. Przymrużył oczy i natychmiast zamknął je, oślepiony jaskrawym światłem. Głowa pulsowała bólem.

– Wraca do siebie – usłyszał dziewczęcy głos.

Znowu otworzył oczy. W migoczącym świetle lamp majaczyła czyjaś twarz. Zawroty głowy i mdłości. Nagle ruch ustał. Ktoś pochylił się nad nim – stary mężczyzna z siwą, szpiczastą brodą przyglądał mu się uważnie.

– Jak pan się nazywa, młody człowieku? Pamięta pan, co się stało? – Głos brzmiał, jakby dochodził z oddali.

– Krzysztof Nowak. Mnie… – Ledwie poruszał spuchniętymi wargami, ale zrozumiano go.

– Tak. Dobrze pana urządzili.

– Samochód… – wykrztusił Krzysztof. Każdy oddech wbijał mu w bok nóż.

– Obok pana nie było żadnego samochodu. Tylko pies. To on pana uratował. Niech pan odpoczywa, lepiej niech pan śpi – powiedział staruszek, a Krzysztof posłusznie zapadł w sen.

Gdy się obudził, głowa bolała mniej, myślenie przychodziło łatwiej. Słychać było stłumione głowy.

– Ocknął się. To dobrze. Słyszy mnie pan? Jestem kapitan Kowalski z policji. Może pan mówić? Mam kilka pytań.

Krzysztof słyszał i chyba nawet opowiedział, jak się zatrzymał, jak go pobili, podał numer rejestracyjny auta…

– To pana pies?

– Nie mam psa – odpowiedział zdziwiony.

– Ale kierowca, który wezwał karetkę, mówił, że z lasu wybiegł mu pod koła pies. Zatrzymał się, a zwierzak zaprowadził go do wąwozu, gdzie leżał pan. Z drogi nie było pana widać. Gdyby nie on, leżałby pan tam do teraz. Dobrze, niech pan podpisze – przed twarzą Krzysztofa pojawił się papier, w palce wcisnął mu długopis. Podpisał się i opadł na łóżko.

– Co ze mną? – szepnął.

– Żyje pan, a to najważniejsze. Złamane dwa żebra, rozbita głowa, siniaki i zadrapania.

– Dosyć na dziś. Jest zmęczony. Niech pan wróci jutro, gdy będzie mu lepiej – powiedział znajomy głos. Krzysztof znów poczuł skrajne wyczerpanie. Zasnął.

Obudził się w ciemności. Na suficie tańczyły cienie liści. Od ich ruchu zakręciło mu się w głowie. Zamknął oczy, ale myśli były już jasne. Przypomniał sobie drogę, zatrzymanie…

Następnym razem obudził się rano. Przez otwarte okno wpadało słońce i śpiew ptaków. Czuł się znacznie lepiej.

– No i dobrze. Wstanie pan? – zapytał lekarz z szpiczastą brodą.

– Tak – usłyszał swój głos.

– Pomogę. Ostrożnie. – Lekarz podniósł go za łokieć. – Dobrze. Nie spieszyć się. Teraz siadamy. Odpoczniemy. Zawroty głowy? To teraz nogi na dół. Brawo.

Pokój przestał wirować, a Krzysztof się rozejrzał. Mała sala z bladoniebieskimi ścianami, szafka nocna. Lekarz w białym kitlu przypominał dziadka z bajki. Klatkę piersiową ściskały bandaże, ale ból ustąpił.

– Dobrze. Następnym razem spróbujemy wstać – uśmiechnął się zadowolony.

Krzysztof rzeczywiście wstał. Z każdym krokiem wracał do sił. PodeszI uśmiechnął się, gdy Słońce przytuliło mu się do nogi, wiedząc, że choć droga była trudna, znalazł prawdziwego przyjaciela.