Kiedyś marzyłem, że przyjdę i powiem, że cię kocham…

Marzyłem kiedyś, by przyjść do ciebie i powiedzieć, że cię kocham…

Magdalena Nowak położyła ostatnią sprawdzoną kartkówkę na stercie przy skraju biurka. Teraz musiała tylko wpisać oceny do dziennika. Na zewnątrz dawno zapadł zmrok, a w świetle latarni powoli wirowały płatki śniegu.

Za drzwiami pokoju nauczycielskiego rozległ się głuchy dźwięk przewracanego wiadra, a na podłogę z hukiem opadła mokra ścierka. To woźna, Halina Kowalska, zwana przez wszystkich „Panią Haliną”, przyszła umyć korytarz na drugim piętrze. Widząc smugę światła spod drzwi, mruknęła głośno pod nosem:

– Znowu siedzą po nocach, depczą podłogi, zamiast iść do domu…
Mopa skrzypiała po linoleum, jakby wtórowała jej narzekaniom.

„A mnie przecież nikt nie czeka. Będziesz musiała, Pani Halino, jeszcze trochę mnie znosić” – pomyślała ze smutkiem Magdalena i otworzyła dziennik.

Czterdzieści minut później z hukiem go zamknęła, odstawiła na półkę i nadsłuchiwała. Nawet nie zauważyła, kiedy na korytarzu zrobiło się cicho. Włożyła płaszcz przed lustrem, chwyciła torebkę i jeszcze raz spojrzała na opustoszały pokój nauczycielski, zanim zgasiła światło. Podłoga była jeszcze mokra i lśniła w przyćmionym blasku lampki w końcu korytarza.

Schodziła powoli na parter. Warty pełniący dyżur też nie było. Weszła więc do jego kanciapy, zawiesiła klucz w szafie z przeszklonymi drzwiami.

– Wychodzę! Pokój zamknięty, klucz na miejscu! – krzyknęła, przerywając ciszę szkoły.
Nikt nie odpowiedział, nikt nie wyszedł. Ale wiedziała, że szkoła nigdy nie jest pusta. Zawsze nocą zostaje w niej ktoś z obsługi.

– Do widzenia! – rzuciła głośno i wyszła na ulicę.

Gdy oddaliła się o kilka kroków, odwróciła się i zobaczyła starszego ochroniarza, który od środka zamykał drzwi.

Śliski lód na szkolnym podwórku, wydeptany przez setki uczniów, już pokrywał się cienką warstwą śniegu. Magdalena ostrożnie przeszła przez dziedziniec i wyszła za żelazną bramę.

Ulice dawno opustoszały, samochody przejeżdżały rzadko. Przyspieszyła kroku.

Od dziecka bawiła się w szkołę z lalkami i koleżankami, zawsze chciała być nauczycielką. Bo jak inaczej, skoro mama też uczyła polskiego i literatury? Po maturze bez problemu dostała się na studia pedagogiczne.

Chłopaków na wydziale było mało. A ci, co byli, interesowali się tylko najładniejszymi dziewczynami – do których Magda się nie zaliczała. Dlatego gdy kończyła studia, nie miała ani męża, ani nawet chłopaka.

Nie przejmowała się tym za bardzo – jeszcze zdąży. Wyglądała młodziej niż była w rzeczywistości. Często brano ją za uczennicę. Ale jej mama martwiła się. Uważała, że zawód nauczyciela odciska piętno na charakterze i z czasem córce będzie coraz trudniej znaleźć odpowiedniego mężczyznę. Rodzice kupili jej mieszkanie i dali wolność.

Ale co z tą wolnością zrobić, skoro w gronie pedagogicznym też same kobiety? Oprócz wuefisty, który gotów był kochać wszystkie na raz, nauczyciela przysposobienia obronnego – byłego wojskowego, już z trojgiem wnuków – i dwóch starszych ochroniarzy.

– Nie daj Boże, byś powtórzyła mój los – późne małżeństwo i jedyne dziecko po czterdziestce – mówiła mama z troską.

Ale czy takie rozmowy pomogą znaleźć męża?

W wielu oknach migotały światełka bożonarodzeniowych lampek. Magda nie zamierzała stawiać choinki. Po co? I tak święta spędzi u rodziców, jak co roku. Skręciła w cichy zaułek i nagle usłyszała za sobą kroki. Zrobiło jej się nieswojo. Odwróciła się.

Kilka metrów za nią szedł młody mężczyzna. Nie widziała jego twarzy, bo kaptur rzucał cień. Ścisnęła mocniej torebkę i przyspieszyła.

Gdy dotarła do najbliższego bloku, skręciła za róg i przywarła plecami do ściany, wstrzymując oddech. Mężczyzna nie przeszedł obok. W końcu nie wytrzymała i wyjrzała – tuż przed nią stał.

– Czego pan chce?! Dlaczego mnie śledzi? Zaraz wezwę policję! – powiedziała drżącym głosem. – Pomocy! – dodała cienkim głosem, dla większego efektu.

Mężczyzna odsunął kaptur.

– Pani Magdo, to ja, Kamil Wolski – uśmiechnął się.

– Kamil? – Magda rzeczywiście nie poznała w tym wysokim, szerokobarkim mężczyźnie swojego dawnego ucznia z pierwszego rocznika. – Chcesz mnie okraść? – spytała, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami.

– Skąd! Już któryś dzień z rzędu odprowadzam panią do domu. Zapada wcześnie zmrok, w podwórkach ciemno, czasy też niespokojne. Dzisiaj jakoś szczególnie długo pani została w szkole.

– Często mnie odprowadzasz? – Magda zmarszczyła brwi. – Nie zauważyłam. Dzisiaj faktycznie późno – dodała zamyślona. – Zasiedziałam się przy sprawdzaniu prac.

– A w szkole już była choinka? – spytał Kamil, wciąż się uśmiechając.

– Była, wczoraj. – W końcu i ona się uśmiechnęła.

– Uwielbiałem, jak stała na środku korytarza – pachnąca świętami i prezentami. I jak ciężko było się uczyć w ostatnich dniach przed wigilią – powiedział z nostalgią. – Chodźmy, odprowadzę panią.

– Nie trzeba, Kamil – oponowała już spokojniej. – Niedaleko mam.

– Niech się pani nie boi. Dawno panią nie widziałem. Tak blisko – dodał poważnie.

Szli pustą ulicą. Magda wypytywała go, co robi, jak mu się wiedzie. Kamil opowiadał, że zajmuje się wszystkim po trochu – od naprawy komputerów po ich sprzedaż. Planuje z kolegą otworzyć swój sklep.

– Właścicielem będzie Szymon Nowicki, może pani go pamięta. Więc jeśli coś z komputerem, służę pomocą – zapewniał.

Stanęli przed blokiem Magdy.

– Odprowadzając panią, nigdy nie widziałem światła w oknach. Znaczy, nikt pani nie czeka. – Kamil spojrzał w górę.

– Powinieneś zostać detektywem – zauważyła, podziękowała i ruszyła w stronę klatki.

– A nie zaprosi mnie pani na herbatę, Pani Magdo? – słyszy za sobą.Otworzyła szeroko drzwi, a on wszedł do jej życia na zawsze.