Szczęście w zasięgu ręki

Szczęście w zasięgu ręki

Larysa przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze: podłużna twarz, duży ostry nos, wąskie usta, a oczy zimne, jasnoszare. Musiała być takim brzydalem. Tylko włosy jej się podobały – czarne, gęste. Nosiła długą grzywkę sięgającą aż do oczu.

– Jesteś podobna do ojca. A on był przystojniakiem, inaczej bym się w nim nie zakochała. Korzenie kaukaskie – uspokajała ją matka. – Jak dorośniesz, zrozumiesz, że masz wyrafinowaną urodę. Nie każdy to doceni, oczywiście.

Ojca Larysa nie pamiętała i nie znała. Odszedł od nich, gdy miała niecałe dwa lata. Pamiętała wujka Romka – wesołego gadułę z czerwonymi policzkami. Podrzucał ją do sufitu i śmiał się. Zawsze przychodził z cukierkami, pierniczkami lub jakąś tanią zabawką. Mała Larysa uwielbiała wdrapywać mu się na kolana i wdychać jego zapach. Matka mówiła później, że to woń drogich papierosów i koniaku. Z nim wydawała się szczęśliwa i radosna. Do dziś Larysa pamiętała ten zapach i uważała go za woń prawdziwego mężczyzny.

Gdy trochę podrosła, zapytała matkę, dlaczego nie wzięli ślubu.

– Był żonaty. Ma syna – w głosie matki nawet po latach czuć było tęsknotę.

Potem pojawił się wujek Władek. Ale to Larysa sama go wyrzuciła. Pachniał skarpetami i benzyną. Był niski, chudy, z ziemniaczanym nosem i obwisłą dolną wargą, przez co jego usta były ciągle półotwarte. Opadające kąciki oczu nadawały twarzy smutny wyraz. Rzadko się uśmiechał. Zawsze przychodził z butelką wina lub wódki i czekoladą.

– Jaka kolacja bez wina? Na poprawę humoru i odprężenie po ciężkim dniu – mówił, widząc niezadowolony wzrok dwunastoletniej Larysy.

Matka początkowo piła mało, ale potem się uzależniła. Sama zaczęła kupować butelkę na kolację. Gdy wujek Władek nie przychodził, piła sama i płakała w kuchni. Larysa nie była już mała – wiedziała, że jeśli tak dalej pójdzie, matka się stoczy i wszystkim będzie źle.

Pewnego dnia, gdy matki nie było w domu, usiadła naprzeciw wujka Władka i zapytała wprost:

– Wujku Władku, a pan jest żonaty?

Zmarszczył się i szybko zamrugał.

– Skąd wiesz?

– Niech pan w tej chwili wraca do żony – powiedziała ostro Larysa.

– Co ty sobie pozwalasz, smarkulo? Przyszedłem do twojej matki, nie do ciebie.

– Więc i do mnie. A pana nie lubię. Albo pan wyjdzie, albo powiem wszystko żonie – rzuciła, marszcząc brwi.

Nie wiadomo, czy się przestraszył, ale Larysa już go więcej nie widziała. Matka płakała, piła i czekała.

– Koniec. Jeśli nie przestaniesz pić, wyjdę z domu, słyszysz? – zagroziła Larysa, zabrała butelkę i wylała ją do zlewu.

Matka szlochała, oskarżała córkę, że przez nią nie mogła ułożyć sobie życia. Ale pić przestała. Kiedyś przyciągała mężczyzn jak piękna, rudowłosa kobieta. Z wiekiem uroda zbladła, gęste włosy przerzedziły się i posiwiały. Mężczyźni coraz rzadziej pojawiali się w ich domu, ku radości Larysy, aż w końcu zniknęli zupełnie.

Po szkole Larysa poszła na pedagogikę.

– Z twoją urodą to idealne – raz powiedziała z przekąsem matka.

Z Danielem poznała się na festiwalu „Studencka Wiosna”. Od razu zaczął się nią opiekować. Było z nim łatwo, ciekawie i bezpiecznie. Daniel nie spieszył się, nie próbował jej całować. Larysa przyzwyczaiła się, że zawsze jest przy niej.

Na drugim roku, zawstydzony, poprosił ją o rękę. Larysa odpowiedziała, że jeszcze za wcześnie na małżeństwo, są studentami, jak będą żyć?

– I źle. Z twoją urodą i charakterem trudno będzie ci znaleźć męża. Zgódź się, bo zostaniesz starą panną – wzdychała matka. – Spokojny, nie pije, z dobrej rodziny… Czego ci więcej trzeba? Nie bądź głupia.

I Larysa się zgodziła. Po skromnym ślubie młodzi zamieszkali u Daniela, w małym mieszkaniu z malutką kuchnią, wąskim przedpokojem i cienkimi ścianami. Dwa lata wcześniej ojciec zmarł na zawał, i Daniel nie chciał zostawić matki samej.

W nocy Larysa nie mogła się zrelaksować, wiedząc, że tuż za ścianą śpi teściowa i wszystko słyszy. Dlatego wszystko robili szybko i cicho. W takich warunkach nawet nie myślała o dziecku. Rano wstydliwie opuszczała wzrok.

Na ciasnej kuchni królowała teściowa i wszyscy byli z tego zadowoleni. Gdy Larysa próbowała pomóc, mówiła, że we dwie się tu nie pomieszczą, że młoda żona jeszcze się nastaPewnego dnia, gdy słońce zalewało ich nowe mieszkanie ciepłym światłem, a śmiech małej Zosi wypełniał pokój, Larysa zrozumiała, że prawdziwe szczęście nigdy nie było daleko – wystarczyło tylko przestać uciekać.