Marzyłem, by pewnego dnia przyjść i wyznać miłość…

Marzyłem kiedyś, by podejść i wyznać ci miłość…

Halina Wojciechowska odłożyła ostatnią sprawdzoną kartkę na stertę zeszytów leżących na brzegu biurka. Teraz musiała tylko wpisać oceny do dziennika. Za oknami pokoju nauczycielskiego dawno zapadła noc, a w świetle latarni powoli wirowały płatki śniegu.

Usłyszała, jak za drzwiami zagrzmiała metalowa wiaderko, a na podłogę spadła mokra szmata. To sprzątaczka, Weronika Nowak, którą nawet nauczyciele nazywali babcią Werą, wchodziła na pierwsze piętro, by umyć korytarz. Widząc smugę światła spod drzwi pokoju nauczycielskiego, babcia Wera niezbyt cicho zamruczała:

– Siedzą tu do nocy, depczą podłogi, a mogliby iść do domu…
Mop niezadowolony szeleścił po linoleum, jakby jej przytakiwał.

„A na mnie nikt nie czeka. Będziesz musiała, Weroniko, jeszcze pół godziny mnie znosić” – westchnęła w duchu Halina i otworzyła dziennik.

Po czterdziestu minutach zamknęła go zmęczona, odstawiła na półkę obok innych i nadsłuchiwała. Nawet nie zauważyła, kiedy na korytarzu zapanowała cisza. Włożyła płaszcz przed lustrem, wzięła torebkę, rozejrzała się po pokoju nauczycielskim i zgasiła światło. Podłoga wciąż była mokra i lśniła w przygaszonym świetle nocnej lampki na końcu korytarza.

Zeszła na parter. Warty również nikogo nie było. Weszła do jego maleńkiego pomieszczenia i powiesiła klucz w szafce z przeszklonymi drzwiczkami.

– Wychodzę, pokój nauczycielski zamknięty, klucz w szafce! – krzyknęła, przerywając ciszę uśpionej szkoły.
Nikt nie odpowiedział, nikt nie wyszedł. Ale wiedziała, że szkoła nigdy nie jest pusta. Zawsze zostawał tu nocą dozorca lub stróż.

– Do widzenia! – pożegnała się głośno i wyszła na ulicę.

Oddaliwszy się o kilka kroków, obejrzała się i zobaczyła starszego stróża, który zamykał drzwi od środka.

Śliski lód, wydeptany przez setki uczniów, już przykryła cienka warstwa śniegu. Halina ostrożnie przeszła przez szkolne podwórko i minęła żelazną bramę.

Ulica dawno opustoszała, nawet samochody przejeżdżały rzadko. Halina przyspieszyła kroku.

Od dziecka bawiła się w szkołę, marzyła, by zostać nauczycielką. A kim innym, skoro mama też uczyła polskiego i literatury? Po maturze bez trudu dostała się do szkoły pedagogicznej.

Chłopaków na ich wydziale było niewielu. A i ci zwracali uwagę tylko na piękności, do których Halina się nie zaliczała. Dlatego do końca studiów nie miała ani męża, ani nawet chłopaka.

Nie przejmowała się tym – jeszcze miała czas. Wyglądała młodziej niż w rzeczywistości, często brano ją za uczennicę. Ale mama martwiła się. Uważała, że zawód nauczyciela odciska piętno na charakterze, i im dalej, tym trudniej córce będzie znaleźć godnego partnera. Rodzice kupili Halinie mieszkanie i dali jej wolność.

Ale co z tą wolnością, skoro grono pedagogiczne też było żeńskie? Oprócz wuefisty, który gotów był kochać wszystkie kobiety, nauczyciela przysposobienia obronnego – byłego wojskowego z trzema wnukami – i dwóch starszych stróżów.

– Nie daj Boże, byś powtórzyła mój los – późne małżeństwo i jedyne dziecko po czterdziestce – wyrażała mama swoje obawy.

Ale czy zmartwienia i rozmowy na ten temat pomogą znaleźć męża?

W wielu oknach migotały świąteczne lampki. Halina nie zamierzała stawiać choinki. Po co? I tak świętować będzie u rodziców, jak co roku. Skręciła w cichą uliczkę i nagle usłyszała za sobą kroki. Zrobiło jej się nieswojo, odwróciła się.

Kilka metrów za nią szedł młody mężczyzna. Twarzy nie było widać, bo kaptur rzucał na nią cień. Halina mocniej ścisnęła torebkę i przyspieszyła.

Minęła najbliższy dom, skręciła za róg i przywarła plecami do ściany, wstrzymując oddech. Minęło kilka sekund, a mężczyzna nie przechodził. W końcu nie wytrzymała, wychyliła głowę i natychmiast zderzyła się z nim.

– Czego pan chce? Dlaczego mnie śledzi? Wezwę policję! – powiedziała drżącym głosem. – Pomocy! – dodała dla pewności.

Mężczyzna nagle odsunął kaptur.

– Halina Wojciechowska, to ja, Krzysztof Nowak – uśmiechnął się.

– Krzysztof? – Halina rzeczywiście nie poznała w tym wysokim, szerokim ramionach mężczyźnie swojego byłego ucznia z pierwszego rocznika. – Chcesz mnie obrabować? – spytała, patrząc na niego szeroko otwartHalina spojrzała w jego oczy i nagle zrozumiała, że choć życie bywa nieprzewidywalne, najpiękniejsze chwile przychodzą właśnie wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy.