Zapomnij o niej, kolego

Zapomnij o niej, chłopie

Wczesnym niedzielnym rankiem Adama obudził dźwięk telefonu. Jeszcze półśnie sięgnął po komórkę i bezmyślnie wpatrywał się w ciemny ekran. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Adam zerwał się, narzucił ubranie i pobiegł otworzyć. Każdy wie, że jeśli ktoś uparcie stuka o świcie, to nie bez powodu.

– Cześć! Długo śpisz, co? Zamarłeś? Nie cieszysz się na widok kolegi? – W drzwiach stał Krzysiek Bogusz, przyjaciel ze studiów. – Wpuścisz mnie?

– Krzysiek?! Jakim cudem? – Adam uścisnął go mocno i wciągnął do mieszkania. – I nawet nie dałeś znać, psiakrew. Skąd mnie znalazłeś?

– Byłem u twoich rodziców, mama dała mi adres. Powiedziała też, że się rozwiódłeś i uciekłeś tutaj. Jestem przejazdem. Specjalnie tak ułożyłem trasy, żeby cię odwiedzić. Prowadź, gdzie usiądziemy.

– Chodź na kuchnię, a ja szybko się umyję. Zagrzej czajnik! – krzyknął, zamykając się w łazience.

Gdy Adam wrócił, na stole stała butelka czerwonego wina, a Krzysiek kroił ser.

– Wybacz, postanowiłem trochę zagościć. Lodówka pusta jak po głodówce. Po to są przyjaciele, żebyś nie zdechł z głodu – powiedział Krzysiek, układając kanapki.

– Wino? O tej porze? – Adam obrócił butelkę, czytając etykietę.

– A kto nam zabroni? Tylko symbolicznie, dla lepszej rozmowy.

Wypili, przekusili kanapkami i jajecznicą. I wspominali, wspominali…

Krzysiek ożenił się jeszcze na studiach.

– Teść odszedł na emeryturę, więc teraz ja kieruję firmą budowlaną. Tak, możesz mi zazdrościć. Starszy syn kończy liceum, młodszy jest w siódmej klasie. Życie mi się udało – przechwalał się. – A o tobie już wiem. Nie znalazłeś swojej Aśki?

– Pamiętasz? Nie, nie znalazłem.

– Tylko nie mów, że żyjesz sam. – Krzysiek włożył do ust resztkę kanapki.

– Z synem. Wyjechał do Ewy na urodziny. Wczoraj dzwonił, wraca za kilka dni.

Wtedy koledzy odradzali Adamowi ślub z Ewą. Ale on uparł się, bo przypominała mu Anię, tę „Aśkę”, jak ją nazywali. Jej syn od razu nazwał Adama tatą. I Adam też go pokochał. Ale małżeństwo nie przetrwało długo.

Ewa szybko wyszła powtórnie za mąż. Z nowym ojczymem Kuba nie dogadywał się. Często uciekał do Adama. Ewa oskarżała byłego męża, że specjalnie odciąga Kubę. Adamowi znudziły się te kłótki, więc wyprowadził się do Wrocławia.

– Kuba spędzał u mnie każde wakacje. Ewa urodziła i nie miała dla niego czasu. Po maturze przeprowadził się do mnie na stałe – tłumaczył Adam.

– No, kurczę. Telenowela blednie. – Krzysiek dolali resztki wina.

– Ale teraz już wszystko się ułożyło. – Wypili.

– A ja miałem nadzieję, że ją jednak znajdziesz. Taka miłość była… – Krzysiek westchnął.

Adam milczał. Ostatnio rzadko myślał o tej miłości, ale Krzysiek przyjechał i rozbudził wspomnienia.

Na dworcu obiecali sobie, że już się nie zgubią. Adam wrócił do domu, wyjął stary album i znalazł zdjęcie Ani. Wpatrywał się w nie łapczywie, wracając myślami do tamtych dni…

***

Krzysiek wyprosił u ojca starą toyotę i trójka przyjaciół pojechała na południe, do rodziny Tomka. Do zajęć na uczelni jeszcze czas, czemu nie odpocząć?

W okolicach Zakopanego trwały zbiory malin i jagód. Chłopakom zaproponowano pracę przy zbiorach. Kilka złotych więcej nie zaszkodzi, zwłaszcza studentom. Od świtu zbierali owoce, a gdy upał stawał się nie do zniesienia, biegli ochłodzić się w górskim potoku.

Tam zobaczyli Anię. Siedziała na kamieniu i wpatrywała się w dal.

– Aśka czeka na swojego księcia – zażartował Krzysiek.

Od tego dnia tak ją nazywali. Koledzy dawno mali dziewczyny, tylko Adam nie wiązał się na poważnie.

Krzysiek i Tomek z wrzaskiem wskoczyli do wody i popłynęli. A Adam podszedł do dziewczyny.

– Czekasz na rycerza z bajki? – zapytał żartobliwie.

Podniosła na niego oczy. Było w nich tyle smutku, że on zaniemówił. Odwróciła się z powrotem. Adam usiadł obok, objął kolana. Wydawało się, że go nie zauważyła.

– Słyszysz? – spytał, nasłuchując szumu wody.

– Potok gada – odpowiedziała.

Adam spojrzał na nią zdumiony. Właśnie powiedziała to, o czym myślał. Siedzieli tak w ciszy, słuchając nurtu. Koledzy wołali Adama, machając rękami. Niechętnie wstał, otrzepał spodnie.

– Muszę iść. Spotkamy się jutro? O tej samej porze? – spytał z nadzieją.

Dziewczyna spojrzała na niego krótko i milczała. Ale nazajutrz zobNazajutrz znów ją tam znalazł, ale już nigdy później nie dane im było usiąść razem nad potokiem i posłuchać, jak górski strumień szepcze o rzeczach, które mogły być, a nie były.