Pewnego dnia chciałem przyjść do ciebie i wyznać miłość…

Marzyłem kiedyś, że przyjdę do ciebie i powiem, że cię kocham…

Katarzyna Nowak odłożyła ostatnią sprawdzoną kartkę na stos leżący na brzegu biurka. Teraz trzeba było wpisać oceny na koniec semestru. Za oknami pokoju nauczycielskiego dawno zapadł zmrok, a w świetle latarni ulicznych powoli wirowały płatki śniegu.

Usłyszała, jak za drzwiami zatrzeszczało metalowe wiadro, a mokra szmata plasknęła o podłogę. To sprzątaczka, Barbara Nowakowska, którą nawet nauczyciele nazywali „babcią Basią”, wspięła się na drugie piętro, by umyć korytarz. Zauważywszy smugę światła pod drzwiami pokoju nauczycielskiego, babcia Basia burknęła z niezadowoleniem:

– Siedzą tutaj do nocy, deptają podłogi, żeby tylko do domu nie pójść…
Szczotka niezadowolona przesuwała się po linoleum, jakby jej potakiwała.

„Mnie nikt nie czeka. No cóż, Barbaro, musisz mnie jeszcze pół godziny wytrzymać” – pomyślała Katarzyna i westchnęła, otwierając dziennik lekcyjny.

Po czterdziestu minutach zmęczona zamknęła go z trzaskiem, odstawiła na półkę do szafy i nadsłuchiwała. Nawet nie zauważyła, kiedy za drzwiami zrobiło się cicho. Włożyła płaszcz przed lustrem, chwyciła torebkę, spojrzała po raz ostatni na pokój nauczycielski i zgasiła światło. Podłogi były jeszcze mokre i lśniły w słabym świetle nocnej lampki na końcu korytarza.

Katarzyna zeszła na parter. Za biurkiem woźnego również nie było nikogo. Weszła do jego małego pokoiku i zawiesiła klucz w szafce z oszklonymi drzwicami.

– Wychodzę, pokój nauczycielski zamknięty, klucz wisi! – krzyknęła, przerywając ciszę uśpionej szkoły.
Nikt nie odpowiedział, nikt nie wyszedł. Ale wiedziała, że szkoła nigdy nie jest pusta. Na noc zawsze zostawał woźny albo ochroniarz.

– Do widzenia! – pożegnała się głośno i wyszła na ulicę.

Odsunąwszy się kilka kroków od budynku, obejrzała się i zobaczyła starszego ochroniarza, który zamykał drzwi od środka.

Śliską ścieżkę w szkolnym podwórku, wydeptaną przez setki nóg uczniów, już przysypał cienki śnieg. Ostrożnie przekroczyła plac i minęła żelazną bramę.

Ulica dawno opustoszała, nawet samochody przejeżdżały rzadko. Katarzyna przyspieszyła kroku.

Od dzieciństwa bawiła się w szkołę z lalkami i koleżankami, marząc o byciu nauczycielką. A kim innym, skoro mama też uczyła polskiego i literatury? Po maturze bez problemu dostała się do studiów pedagogicznych.

Na ich wydziale było niewielu chłopaków. I ci zwracali uwagę tylko na najładniejsze dziewczyny, do których Kasia się nie zaliczała. Dlatego do końca studiów nie miała ani męża, ani nawet chłopaka.

Nie przejmowała się tym – jeszcze miała czas. Wyglądała młodziej niż wskazywał jej wiek, często brano ją za licealistkę. Ale jej mama martwiła się. Uważała, że zawód nauczyciela kształtuje charakter i że z czasem córce będzie coraz trudniej znaleźć odpowiedniego mężczyznę. Rodzice kupili Kasi mieszkanie i dali jej wolność.

Ale co zrobić z tą wolnością, skoro w szkole też same kobiety? Oprócz wuefisty, który gotów był kochać wszystkie kobiety, nauczyciela przysposobienia obronnego – byłego wojskowego, już z trzema wnukami – i dwóch starszych ochroniarzy.

– Tylko niech cię Bóg broni przed moim losem – późne zamążpójście i jedynak urodzony po czterdziestce – wyrażała mama swoje obawy.

Ale czy zmartwienia i rozmowy na ten temat pomogą znaleźć męża?

W wielu okienkach migotały świąteczne lampki. Kasia nie zamierzała stawiać choinki. Po co? I tak świętować miała u rodziców, jak co roku. Skręciła w cichą uliczkę i nagle usłyszała za sobą kroki. Zrobiło jej się nieswojo i odwróciła głowę.

W niewielkiej odległości szedł młody mężczyzna. Twarzy nie było widać, bo kaptur rzucał na nią cień. Kasia mocniej ścisnęła rączkę torebki i przyspieszyła.

Gdy doszła do najbliższego bloku, skręciła za róg i przywarła plecami do ściany, wstrzymując oddech. Minęło kilka sekund, a mężczyzna nie przechodził. Kasia w końcu nie wytrzymała, wychyliła głowę i natychmiast zderzyła się z nim.

– Czego pan chce? Dlaczego mnie śledzi? Zawołam policję! – powiedziała drżącym ze strachu głosem. – Pomocy! – dla większego efektu pisnęła.

Mężczyzna nagle odsunął kaptur.

– Katarzyno Nowak, to ja, Tomek Wiśniewski – uśmiechnął się.

– Tomek? – Kasia naprawdę nie poznała w tym wysokim, szerokobarym mężczyźnie swojego byłego ucznia z pierwszego rocznika. – Chcesz mnie okraść? – spytała, patrząc na niego szeroko otwartymi ze strachu oczami.

– Nie, co pani. Już od kilku dni odprowadzałem panią wieczorami do domu. Wcześniej się ściemnia, w podwórkach nie ma latarni, a i czasy niespokojne. Dzisiaj szczególnie długo pani została w szkole.

– Często mnie odprowadzałeś? – powtórzyła Katarzyna. – Nie zauważyłam. Dzisiaj rzeczywiście późno – powiedziała zamyślona. – Zeszytów było dużo, oceny na semestr wystawiałam.

– A choinka w szkole już była? – spytał, wciąż się uśmiechając, Tomek.

– Była, wczoraj. – Katarzyna w końcu też się uśmiechnęła.

– Jak ja to uwielbiałem, gdy na środku korytarza stała żywa choinka, pachnąca świętami i prezentami. I jak ciężko było się uczyć w ostatnich dniach przed Nowym Rokiem – zauważył z nostalgią. – Chodźmy, odprowadzę panią.

– Nie trzeba, Tomku – zaczęła protestować Kasia, już uspokojona. – To całkiem blisko.

– Niech się pani nie boi. Dawno pani nie widziałem. Tak blisko – dodał poważnie.

Szli pustą ulicą. Kasia wypytywała byłego ucznia, jak mu się wiedzie, czym się zajmuje. Tomek opowiedział, że robi różne rzeczy – od naprawy komputerów po ich sprzedaż. Planuje otworzyć z kolegą własny sklep.

– Znają go pani. To Marek Kowalski. Więc jeśli coś z komputerem, zawsze mogę pomóc – zapewnił swoją nauczycielkę.

Zatrzymali się przed blokiem Kasi.

– Odprowadzając panią,Tomek wyjął z kieszeni małe pudełeczko i powiedział: „Właśnie o to chodziło, od lat wiedziałem, że tylko ty możesz być moją żoną.”