A miłość moja jest silniejsza

A ja kocham cię bardziej

Kinga nie słyszała szurania kół wózka po szpitalnym linoleum ani pośpiesznego tupotu butów. Jej głowa lekko kołysała się w rytm ruchu. Nie widziała migających jarzeniówek nad sobą, nie słyszała krzyku Marka: „Kinga! Kinga!”. Nie zobaczyła, jak lekarz zagrodził mu drogę.

– Tam nie można. Proszę czekać.

Marek opadł na połączone krzesła pod drzwiami oddziału intensywnej terapii, oparł łokcie na rozchylonych kolanach i ukrył twarz w dłoniach. Nic z tego nie widziała. Unosiła się w strumieniu światła i pragnęła tylko jednego – by ten lot wreszcie się skończył.

***

Grała w krótkiej, zabawnej scence na studenckim wieczorku z okazji Dnia Kobiet. Wcieliła się w studentkę, która przyszła na egzamin nieprzygotowana i desperacko próbowała wybrnąć z sytuacji. Sala pękała ze śmiechu, bijąc brawo. Potem były tańce, a Marek zaprosił ją.

– Grałaś genialnie, jak prawdziwa aktorka – powiedział z szczerym podziwem, wpatrując się w Kingę.

– Miałam grać Wiktoria, ale w ostatniej chwili się wystraszyła i uciekła. Tak się trzęsłam, że zapomniałam tekstu i improwizowałam! – Jej oczy wciąż błyszczały z emocji.

– Nic nie było widać. Wszystko wyglądało naturalnie i zabawnie. Wybrałaś zły zawód.

Po tańcach odprowadził ją do akademika i niezręcznie pocałował w policzek. Sam Marek mieszkał jeszcze z rodzicami. Zaczęli się spotykać, a miesiąc później wynajęli maleńki pokój u staruszki niedaleko uczelni. Marek stoczył prawdziwą wojnę z rodzicami, ale w końcu ustąpili, obiecując pomoc.

Sąsiadka za ścianą była trochę głucha, ale dla pewności puszczali muzykę odrobinę głośniej. Kinga wspominała ten czas jako najszczęśliwszy w życiu.

– Kocham cię – szeptał rozgrzany Marek, leżąc obok niej i łapiąc powietrze.

– Nie, ja kocham cię bardziej – odpowiadała Kinga, wtulając policzek w jego spoconą pierś.

– Niemożliwe! Ja jeszcze bardziej…

Uwielbiali tę grę. Potem marzyli, że za rok skończą studia, znajdą pracę, kupią duże mieszkanie i będą mieć dzieci – chłopca i dziewczynkę.

– Nie, najpierw dziewczynkę, potem chłopca – poprawiała Kinga.

– A potem jeszcze jednego chłopca – dodawał Marek, całując ją.
Wydawało im się, że nikt na świecie nie kochał tak mocno jak oni.

Koledzy z roku zazdrościli ich szczęścia, a wykładowcy uśmiechali się pobłażliwie, wspominając własną młodość. Ile takich par widzieli… Sami kiedyś tacy byli, a teraz tłumaczą roztrzepanym studentom podstawy medycyny.

Po studiuach Kinga i Marek przez dwa lata pracowali w miejskiej przychodni stomatologicznej, aż przenieśli się do prywatnej kliniki prowadzonej przez przyjaciela ojca Marka. Dwa lata później otworzył kolejny gabinet i mianował Marka kierownikiem.

Zarabiali dobrze. Rodzíce pomogli zapłacić większość za mieszkanie. Jak planowali, Kinga urodziła najpierw córkę, a trzy lata później – nie wychodząc z urlopu macierzyńskiego – syna.

Rodzice często zabierali dzieci na weekendy, dając Kingo i Markowi czas na sen i bycie sam na sam. Szczęśliwa, atrakcyjna rodzina. Czego chcieć więcej?

Gdy synek podrósł, Kinga postanowiła wrócić do pracy. Męczyło ją siedzenie w domu, bała się zapomnieć zawodu.

– Po co? Zarabiam wystarczająco. Zajmij się dziećmi – zaczął protestować Marek. – Może urodzimy jeszcze jednego syna? Dam, radę. Rodzice uwielbiają wnuki, jeszcze mają siłę pomóc.

Tym razem jednak Kinga nie mogła zajść w ciążę. Myślała, że to jej wina, chodziła od lekarza do lekarza, ale ci nie znaleźli niczego niepokojącego.

– Nie dramatyzuj. Gdybyśmy w ogóle nie mieli dzieci, zrozumiałbym. Ale mamy dwoje! I to jakie! Nie ma powodu do zmartwień – przekonywał Marek.

Uspokoiła się, ale wróciła do tematu pracy.

– Nie gniewaj się, ale nie zatrudnię cię w swojej klinice – oznajmił Marek. – Po pierwsze, źle wygląda, gdy mąż i żona pracują razem. Po drugie, siedem lat przerwy – żadna klinika cię nie weźmie.

I tak w ich idealnej rodzinie zaczęły się kłótki. Kinga zajmowała się dziećmi i domem, ale gdy te wyjeżdżały do teściów, wW końcu spojrzeli sobie w oczy, a w nich – mimo wszystko – wciąż było trochę światła z tamtej małej pokoiku przy akademiku, gdzie kiedyś grali w „kto kocha mocniej”, i może właśnie to wystarczyło, by spróbować jeszcze raz.