Walizka z kółkami

**Walizka na kółkach**

— Mamo, jestem już dorosła. Mogę chociaż raz zrobić to, na co mam ochotę? — denerwowała się Ola.

Kłóciły się od kilku dni, odkąd Ola oznajmiła mamie, że chce z chłopakiem pojechać na tydzień do Gdańska.

— A studia? Sesja już niedługo.

— Przecież świetnie się uczę. Nadrobię. No proszę, mamo — błagała Ola.

— Znasz go ledwie chwilę. A co potem? — Teresa była już zmęczona i nie miała sił, by przekonać córkę.

— Jeśli mnie nie puścisz, ucieknę z domu i nigdy nie wrócę — krzyknęła Ola, rzuciła się na kanapę, przytuliła poduszkę i odwróciła się do okna.

*„A może naprawdę by odeszła?”* — w sercu Teresy pojawił się lęk, który szybko przerodził się w panikę. Córka była sensem jej życia, jedyną bliską osobą. Nie mogła jej stracić.

— Mamo, ty zawsze byłaś taka rozsądna, a teraz jesteś sama. Chcesz, żeby mnie też tak było? — w głosie Oli zabrzmiała histeria.

— Córeczko, wszystko przyjdzie w swoim czasie… — mówiła Teresa, choć wiedziała, że córka jest zakochana i nie słucha.

Ola wtuliła twarz w poduszkę i rozpłakała się.

*„Czy ja naprawdę jestem wrogiem własnego dziecka? Czasy się zmieniły. Wszystko teraz idzie szybko. Może gdybym wtedy była odważniejsza, zrozumiałabym wcześniej, że mój mąż nie jest tym, za kogo go brałam, moje życie potoczyłoby się inaczej”*. Teresa westchnęła.

— Dobrze. Jedź. Ale dzwonić codziennie. Nie dam ci dużo pieniędzy, wiesz, że oszczędzam na remont — poddała się zmęczona Teresa.

Ola odrzuciła poduszkę, podbiegła do matki i przytuliła ją.

— Mamo, dziękuję! Nie potrzebuję pieniędzy. Kamil ma. Będę dzwonić codziennie, nawet kilka razy. Nie martw się, wszystko będzie dobrze — szczebiotała radośnie.

*„Jak się nie martwić? Poczekaj, aż sama będziesz miała córkę, zobaczysz”* — pomyślała Teresa, ale nie powiedziała tego na głos. I tak by nie zrozumiała.

Ola pobiegła do swojego pokoju i wróciła z walizką.

— Już nawet się spakowałaś? Naprawdę byś uciekła? — Teresa poczuła ukłucie w sercu.

— Wiedziałam, że mnie puścisz. Znam cię. Zaraz zadzwonię do Kamila — córka złapała telefon, ale zamiast dzwonić, podeszła do matki.

— Może sama byś gdzieś pojechała? Na przykład do cioci Ewy. No co, sama będziesz siedzieć w domu? Przecież masz urlop — powiedziała już pogodzona Ola.

— Znajdę sobie zajęcie. Tylko uważaj tam, rozumiesz? — burknęła Teresa.

Miała ochotę wyć z bezsilności.

— Mamo, jestem dorosła. Wszystko wiem — Ola wybrała numer chłopaka.

Serce Teresy ścisnęło się. Po rozmowie zrozumiała, że córka zaraz wyjedzie.

— No to już, mamo, taksówka czeka na dole — Ola z walizką ruszyła do przedpokoju. Teresa pobiegła za nią.

— Mamo, nie odprowadzaj. Jak wsiądziemy do pociągu, zadzwonię. Wrócę za tydzień — Ola cmoknęła matkę w policzek i wybiegła z mieszkania, nie zauważając łez w jej oczach.

*„No i co, dorosła, mama już niepotrzebna. Nawet nie pozwoliła odprowadzić”*. Teresa wpadła do kuchni i wyjrzała przez okno. Na dole stała żółta taksówka, obok której nerwowo przechadzał się młody mężczyzna. *„Wygląda normalnie. Może rzeczywiście wszystko będzie dobrze? Nie da się przecież uchronić jej przed wszystkim”*.

Smutnym wzrokiem odprowadziła taksówkę, wróciła do pokoju i usiadła na kanapie, na której przed chwilą siedziała córka. Łzy napłynęły do jej oczu. *„No i zostałam sama. Cicho, pusto. Chyba zwariuję. Trzeba się przyzwyczaić. Rozstanie z dorosłą córką to los wszystkich matek”*.

Siedziała tak długo, nie mogąc się zabrać za żadne zajęcie. *„Może i ja powinnałam gdzieś pojechać? Na przykład nad morze. Mimo wszystko urlop. Nie jest już lato, ale przynajmniej cieplej niż tu”*. Weszła do pokoju córki, włączyła komputer i zaczęła sprawdzać bilety.

Znalazła niedrogie połączenie na jutrzejszy poranny lot do Krakowa. Nie zastanawiała się długo, od razu kupiła bilet w obie strony z powrotem za pięć dni. Miała już dość oszczędzania. Siedzieć i czekać na telefony od córki? Tydzień wydałby się wiecznością.

Zaczęła się pakować. W wirze przygotowań oderwała się od niepokoju o Olę. Wieczorem córka zadzwoniła i jednym tchem wyrecytowała, że są na dworcu, czekają na pociąg, wszystko dobrze… Rozległ się jej szczęśliwy śmiech, po czym się rozłączyła.

Po dzisiejszych wydarzeniach Teresa nie mogła zasnąć. *„Nic nie szkodzi, w samolocie się zdrzemnę”* — pomyślała i wstała, zmęczona walką z bezsennością. Zamówiła taksówkę, włożyła jesienny płaszcz i pojechała na lotnisko.

Mimo wczesnej pory lotnisko huczało jak rozdrażniony ul. Ludzie się żegnali, biegali, dzwonili.

Minęła parę, która stała na środku hali w objęciach. Dziewczyna z zapłakaną twarzą wpatrywała się w chłopaka i powtarzała bezdźwięcznym głosem:

— Wrócisz? Obiecujesz? Kocham cię… — Zaszlochała i wtuliła się w jego klatkę piersiową.

On coś szeptał, całując jej włosy. Teresa odwróciła wzrok. Ich pożegnanie było zbyt intymne i wzruszające.

Przeszła odprawę i usiadła czekać na wejście do samolotu. Znowu przypomniała sobie córkę. *„Głupie dziewczyny, śpieszą się, boją się, że nie zdążą, rzucają się w miłość jak w wir. Ile jeszcze w życiu będzie rozstań, wyznań, rozczarowań”*.

Teresa też miała taką miłość. Rzuciła się w nią bez zastanowienia. I gdzie jest teraz? Mąż okazał się niegotowy na ojcostwo i odpowiedzialność. Rozstali się zaraz po narodzinach córki. Miewała krótkie związki, ale nie szukała męża. Wychowywała Olę, bała się o nią. A teraz była już za późno, by cokolwiek zmieniać. I oto sama leciała na południe. Po co? Ale w domuTego samego wieczoru, gdy Teresa wróciła z lotniska, zadzwonił Kamil i powiedział, że Ola spakowała się i wyjechała, zostawiając tylko kartkę z napisem: „Muszę to przemyśleć sama”.