Garść czarnej porzeczki

Garść czarnej porzeczki

Irena nie przygotowywała się specjalnie do Sylwestra. Córka oznajmiła, że wyjedzie do przyjaciół na działkę. A jej samej ileż trzeba? Upierze pierogi, zrobi sałatkę jarzynową. Obejrzy trochę telewizję i pójdzie spać. A tam córka wróci.

Gdy żył Arkadiusz, spotykali się w większym gronie. Posiedzą chwilę przy stole, wypiją, przekąszą, obejrzą sylwestrowy koncert i wyjdą na zewnątrz z petardami i zimnymi ogniami. Wodzili korowód wokół choinki na rynku, śpiewali kolędy, a gdy zebrało się więcej ludzi, organizowali nawet proste konkursy. Nawet młodzież rozbawiali swoją radością.

Irena otrząsnęła łzę. Minęły już prawie trzy lata od śmierci Arkadiusza, a ona wciąż nie może się przyzwyczaić. I pewnie nigdy się z tą stratą nie pogodzi.

Wzięła z półki zdjęcie męża w ramce. Oczy zmrużone, usta lekko dotknięte uśmiechem. Uwielbiała to zdjęcie, takie samo zrobiła na nagrobek. Gdy przychodziła na cmentarz, wpatrywała się w twarz na fotografii. Wydawało jej się, że Arkadiusz witał ją z różnym wyrazem twarzy: czasem uśmiechał się, ciesząc ze spotkania, czasem wyglądał surowo, gdy długo nie odwiedzała grobu.

Wiedziała, że to niemożliwe. Ale za każdym razem, podchodząc do nagrobka, zastanawiała się, z jakim wyrazem twarzy Arkadiusz ją dziś przywita.

— Źle mi bez ciebie, Arku. Żeby choć wnuki były, jakaś troska by się znalazła. Tylko że Julka nie śpieszy się za mąż. Od kiedy jej chłopak ożenił się z koleżanką, boi się nowych związków. Ostatnio jednak chodzi jakaś rozpromieniona. Może i jest już ktoś, tylko milczy, nie mówi. A ja nie wypytuję…

Irena usłyszała trzask drzwi w przedpokoju i szybko odstawiła zdjęcie na półkę.

— Mamo, jesteś w domu? — rozległ się dzwoniący głos Julii z korytarza.

— A gdzież bym była? Czemu tak wcześnie? — Irena wyszła córce na spotkanie.

— No, zwolnili mnie wcześniej z pracy. Kolacji nie jem. Zaraz się spakuję i jadę. Przyjadą po mnie Ola z mężem.

— A czemu nagle? Mieliście jechać dopiero trzydziestego pierwszego? — zaniepokoiła się Irena.

— Tak, ale z Olą uznałyśmy, że trzeba napalić w domku, wszystko przygotować, choinkę ściąć i przystroić… — Julia opowiadała podekscytowana, pakując jednocześnie rzeczy do torby. — Dobra, ładowarki nie zapomniałam. O, buty… Lokówkę jeszcze — przyniosła z łazienki lokówkę i włożyła do torby podróżnej.

— Chyba wszystko. Wybacz, mamusiu, że zostawiam cię samą w taki czas. Może poszłabyś do kogoś w gości?

— Nigdzie nie pójdę. Tego zgiełku już mi nie trzeba. A kiedy wrócisz? — spytała Irena.

— Trzeciego albo czwartego. Jak wyjdzie. — Oczy córki błyszczały.
Irena dawno nie widziała jej taką. „Na pewno pojawił się ktoś w ich gronie. Oby dobrze”.

Za oknem rozległ się klakson samochodu.

— No to lecę, mamusiu. — Julia cmoknęła Irenę w policzek, narzuciła kożuszek i wybiegła za drzwi.

Irena rozejrzała się po przedpokoju, czy córka nie zapomniała ciepłego szalika i czapki. Nie, wszystko wzięła. Wróciła do pustego pokoju, znów spojrzała na zdjęcie Arkadiusza.

— No i córka pojechała. Ech, Arku, jakże wcześnie odszedłeś… — westchnęła.
Arkadiusz patrzył na nią, mrużąc oczy, i uśmiechał się.

Irena postanowiła zająć się czymś. Otworzyła szufladę szafki. Leżały w niej różne papiery. Trzeba je przejrzeć, bo w takim bałaganie niczego nie znajdzie.

Przeglądała dokumenty, niepotrzebne wrzucała do kosza, ważne układała w szufladzie. Znalazła małą kartkę z adresem napisanym koślawym pismem. To adres Jana, przyjaciela Arkadiusza. Od razu nasunęły się wspomnienia…

Poznała Jana na urodzinach znajomych. Chodzili parę razy do kina. A raz przyszedł z kolegą. Na widok Arkadiusza serce Ireny zabiło mocniej. Oboje od razu poczuli do siebie sympatię.

Gdy Jan zauważył, że Irena wyraźnie woli Arkadiusza, po prostu się wycofał. Dobrym przyjacielem był. Irena nigdy nie żałowała, że wybrała Arkadiusza spośród dwóch kolegów i wyszła za niego.

Wkrótce ożenił się i Jan. Ale coś im z żoną nie wyszło, rozstali się. Jan wyjechał do wioski oddalonej o trzysta kilometrów od miasta. Został tam dom po jakichś krewnych. Parę razy Irena z Arkadiuszem i małą Juleczką do niego jeździli.

Jan szczerze zazdrościł im szczęścia i się z tym nie krył. Mówił Irenie żartem, że jeśli Arkadiusz ją skrzywdzi, to niech przyjeżdża do niego. Arkadiusz nie był zazdrosny, tylko się uśmiechał. I różnie bywało między nimi, kłócili się, jak to w związku, ale zawsze szybko się godzili i o rozwodzie nie myśleli.

„Jan przyjechał na pogrzeb. Nie pamiętam, żebym go wezwała. Może Julia? Byłam wtedy w jakimś otępieniu po stracie. Namawiał mnie, żebym przyjechała do niego, odpoczęła, rozerwała się. Ale nie mogłam. Często chodziłam na cmentarz. A do Jana jakoś się nie zebrałam”.

Irena zamknęła szufladę, usiadła na kanapie z adresem w ręce.

— Arku, może jednak pojechać do Jana? Nie masz nic przeciwko? — Wydało jej się, że Arkadiusz ze zdjęcia patrzy z aprobatą.

Irena zadzwoniła na dworzec, sprawdziła rozkład autobusów i zarobiła ciasto na pierogi. Z pustymi rękami nie wypada jechać w gości. A kto Janowi upierze pierogów? Pracowała do późnej nocy. Ze zmęczenia szybko i mocno zasnęła.

O dziewiątej rano już siedziała w autobusie i wyobrażała sobie, jak Jan się ucieszy, jak będą wspominać młode lata… I niepostrzeżenie zdrzemnęła się.

Obudził ją hałas. W autobusie zostało niewiele osób, większość wysiadła po drodze. Pasażerowie rozmawiali, zdejmowali z półek torby. Irena uniosła się, wyciągnęIrena uśmiechnęła się do zdjęcia męża i powiedziała cicho: „Wiesz co, Arku? Chyba jednak zacznę wierzyć, że życie potrafi nas jeszcze zaskoczyć”.