Niebieska żyła

Niebieska żyłka

Jakże bardzo Wiktor ją kochał. Oszaleć można było – stał pod jej oknami późnymi wieczorami, cieszył się, gdy tylko udało mu się dostrzec jej zarys za firanką. Wydawała mu się niedostępna, jakby z innego świata. Uwielbiał jej delikatność, bladą, niemal przezroczystą skórę, przez którą prześwitywały niebieskawe nitki żyłek. Dusząc się w falach czułości, czuł, że serce zaraz wyskoczy mu z piersi.

Na szkolnym balu sylwestrowym poprosił ją do tańca. Bogusia była od niego niższa, taniec sprawiał niewygodę. Drżał jak osika, czoło pokryła mu wilgoć, a dłonie oparte na jej biodrach płonęły. Nie mógł zapanować nad nerwami, palił się ze wstydu, wiedząc, że ona to czuje. Gdy muzyka ucichła, odsunął się od Bogusi i w końcu mógł oddychać.

Dziwił się, dlaczego inni chłopacy nie oszaleli na jej punkcie.

Jarek na przykład wolał postawną Elżbietę z długimi, umięśnionymi nogami. Kiedy Ela biegała po boisku na wuefie, górując nad innymi dziewczynami, jej wysoki kucyk kołysał się jak wahadło metronomu.

Ale dla Wiktora uosobieniem kobiecego piękna była drobna Bogusia. Była jego obsesją, chorobą, nawiedzeniem. Matka Wiktora nie podzielała fascynacji syna tą dziewczyną.

„Ładna, ale taka wątła” – zwierzyła się mężowi. „Trzeba coś z tym zrobić. Oderwij go od tej chucherkowatej. Nie jest dla niego. Co ona w ogóle ma w głowie? Jakaś taka niesamowita, zbyt krucha. Z żony ani gospodyni. I to imię – nie nasze, obco brzmi. Namów go na studia w innym mieście, w Krakowie na przykład. Byle dalej od niej.”

Ojciec przytaknął i porozmawiał z synem po męsku. Powiedział, że w Krakowie więcej perspektyw, że po prestiżowej uczelni czeka go świetlana przyszłość. Że nawet sfinansują studia, jeśli nie dostanie się na budżet. I Wiktor się zgodził.

Nad łóżkiem w akademiku powiesił zdjęcie Bogusi, powiększone ze wspólnej klasowej fotografii. Ale Bogusia została w domu, a Wiktor był młody. Zdobywał męskie doświadczenia, spotykał się z dziewczynami, a obraz wiotkiej koleżanki przechowywał tylko we wspomnieniach i snach.

Aż spotkał Grażynę. Przy niej nie trząsł się jak listek, myśli miał jasne. Rozumieli się bez słów. Z nią było bezpiecznie i wygodnie. A postać Bogusi zbladła gdzieś na krańcach pamięci.

Po studiach Wiktor ożenił się z Grażyną i został w Krakowie. Matka cieszyła się z wyboru syna. „Idealnie – lepsza to niż ta dziwna Bogusia.”

Rok później na świat przyszła córeczka Zosia. Kochał ją do szaleństwa. Gdy tylko kichnęła, był gotów postawić na nogi całą krakowską służbę zdrowia. A Bogusia została tylko młodzieńczym marzeniem.

„Tatę zabrali do szpitala. Będą operować. Lepiej przyjedź” – pewnego dnia zadzwoniła matka.

Zosia była przeziębiona, więc Grażyna została z nią w domu. I tak nie byłoby czasu na rodzinę. Wiktor wziął urlop i wyjechał sam.

Kraków żegnał go zimnym deszczem, a rodzinne miasto powitało słońcem, ciepłem i złotą ulewą liści. Ojciec trzymał fason, nie ulegał panice.

Operacja się udała. Matka dniami i nocami czuwała przy tom, a Wiktor został sam. Skoro niebezpieczeństwo minęło, mógł wracać do domu, do swoich dziewczyn, jak nazywał żonę i córkę.

Ze szpitala szedł pieszo. Nie spieszył się. Strach o ojca opadł, nastrój się poprawił. Stąpał po żółtych liściach, wdychając rześkie, pachnące jesienią powietrze.

Przed nim zatrzymała się młoda kobieta. Pochyliła się nad wózkiem, coś poprawiając. Serce rozpoznało ją szybciej niż on sam.

„Cześć” – powiedział, podchodząc.

Bogusia wyprostowała się, rozpoznała go, uśmiechnęła się. Wiktor wpatrywał się w znajomą, wąską twarz z delikatną, niemal przeźroczystą skórą, przez którą wciąż prześwitywały żyłki, i ten sam, nieco smutny wzrok.

„Witaj. Do rodziców przyjechałeś? Na urlopie?” – spytała Bogusia.

„Tata w szpitalu, operację miał.”

„Coś poważnego?” – W jej oczach zamigotał niepokój.

„Już dobrze. A ty? Twój?” – skinął głową w stronę wózka.

„Mój.” – W sposobie, w jaki to powiedziała, Wiktor od razu wyczuł, że jest sama.

Zrobiło mu się tak żal, że chciał wziąć jej twarz w dłonie i pocałować ją tu, na ulicy. Odprowadził ją do domu, wypytywał o dawnych kolegów. Opowiedział o sobie, nie czekając na pytania. Pomógł wnieść wózek do klatki. Bogusia wciąż mieszkała w tym samym miejscu. Rodzice zostawili jej mieszkanie i przenieśli się do domu na wsi.

„Wpadnij kiedyś” – powiedziała na pożegnanie.

Wiktor pomyślał, że mógłby teraz pójść za nią, ale milczał. Jak dawniej, była dla niego nieosiągalna. Nie potrafił tak po prostu wpaść na herbatę.

Rano znów pojechali z matką do szpitala. Ojciec wyglądał lepiej niż wczoraj, nawet żartował. Matka została z nim, a Wiktor kupił bukiet róż i pojechał do Bogusi. Nie zdziwiła się, tylko poprosiła, by nie hałasował – córeczka spała.

„Głodny jesteś? Może herbaty?” – zaproponowała w kuchni, stawiając kwiaty w wazonie.

„Dzięki, nie. Mama mnie tu karmi jak na rzeź.”

Bliskość Bogusi w ciasnej kuchni znów go rozemocjonowała. Znów poczuł to samo drżenie, tę samą czułość. Bogusia postawiła wazon na stole. Jej twarz znalazła się tak blisko, że Wiktor dostrzegał pulsującą na skroni niebieską żyłkę.

Nie wytrzymał, pochylił się i dotknął jej ustami. Bogusia na moment zastygła, potem odwróciła się do niego, oplotła go wątłymi ramionami i przytuliła się jak trzcina do mocnego pnia. Podniósł ją lekko i posadził na brzegu stołu…

Z pokoju dobiegł płacz dziecka. Bogusia odepchnęła Wiktora, zeskoczyła ze stołu i pobiegła do córeczki. Otrząsając się z tego nawiedzenia, Wiktor głęboko westchnął i wyszedł z kuchni. Bogusia stała na środku pokojWiktor odszedł do domu, a Bogusia została tylko wspomnieniem, bladym odbiciem młodzieńczego marzenia, które już nigdy nie powróci.