Marzenia o bezkresnym morzu…

Marzyła o morzu…

Kinga co miesiąc odkładała część pensji na wakacje. Przez cały ostatni rok śniła o morskich falach. Jako mała dziewczynka jeździła z rodzicami nad Bałtyk, ale prawie nic nie pamiętała. Miała wtedy zaledwie trzy lata. Później rodzice wysyłali ją na lato do babci i dziadka na wieś. Zamiast morza była tam płytka rzeczka, ale można się było kąpać do woli, aż do sinego koloru warg i gęsiej skórki.

W czwartej klasie pojechała na kolonie. Strasznie się tam nudziła – tyle reguł i zero swobody. Kąpali się tylko raz. Na wsi było zdecydowanie lepiej. W każdy weekend przyjeżdżali rodzice z paczkami słodyczy. Od tamtej pory Kinga nie zdecydowała się więcej na wyjazd na kolonie.

W jej wspomnieniach dzieciństwo było pełne rozgrzanego, niemal białego słońca, krzyków dzieci w wiejskiej rzeczce i kolorowych iskier wody. Pamiętała zapach mułu i suchej, kłującej trawy nad brzegiem. A także miękką, ciepłą kurz na drodze, która przypominała doznaniem jedwab.

Często śniło jej się, że biegnie tą drogą, brązowymi po kolana nogami grzęznąc w kurzu. Nagle naprzeciw niej szli mama i tata… W tym momencie zawsze się budziła, z sercem bijącym jak dzwon.

Gdy była w ósmej klasie, ojciec zmarł na zawał. Mama nie mogła się z tym pogodzić, jakby nagle zgasła. Często jeździła na cmentarz, wracała stamtąd milcząca i smutna.

Potem zachorowała. Ledwo się poruszała po domu, powłócząc nogami jak staruszka, zgarbiona, jakby wszystkie siły ją opuściły. Przestała farbować włosy i się czesać. Kinga często wracała ze szkoły i zastawała ją w łóżku.

— Mamo, nie wstawałaś? Jadłaś cokolwiek? — pytała z niepokojem.

— Nie chce mi się. Nie mam siły — odpowiadała matka wyschniętymi ustami.

Kinga sama gotowała, chodziła na zakupy, sprzątała i zmuszała mamę, by choć trochę zjadła. W końcu matka przestała nawet wstawać do toalety. Ani przekonywanie, ani łzy nie pomagały. Sąsiadka zaglądała i pilnowała jej, gdy Kinga była w szkole. To właśnie ona zadzwoniła, by powiadomić o śmierci matki.

Kinga nie pamiętała, jak zdawała maturę, czy w ogóle ją zdała. Mama zmarła tuż przed ostatnim dzwonkiem, patrząc na zdjęcie męża na ścianie. Sąsiadka pomogła zorganizować pogrzeb.

Kinga poszła na studia zaoczne i znalazła pracę na uczelni. Miała okrągłą twarz, była nieco pulchna i uważała się za brzydką. Próbowała różnych diet – wytrzymywała dwa dni, po czym rzucała się na jedzenie z podwójną siłą. Pod koniec uczelni pogodziła się z faktem, że nigdy nie będzie wyglądać jak modelki z okładek modowych magazynów – genetyka nie ta.

Może dlatego zbytnio nie podobała się chłopakom, choć nikt nie nazywał jej grubą. „Pojadę nad morze, będę jeść tylko owoce i w końcu schudnę” — myślała.

Dyrektor pracy nie dał jej urlopu latem.

— Sam pomyśl, Kinga, jesteś sama, nie masz dzieci. Kogo powinienem puścić latem – ciebie czy może Natalię, która ma dwójkę maluchów? No właśnie. Weź urlop we wrześniu, będzie cieplej i spokojniej.

Kinga się zgodziła. Co miała zrobić? Tymczasem przeglądała w internecie hotele. Postanowiła, że poleci samolotem – drożej, ale szybciej. Tylko pogoda musi się udać. Kupiła nowy kostium kąpielowy i lekką sukienkę. A nad morzem koniecznie kapelusz z rondem, jak w filmach. Marzyła tylko o tej podróży. Nawet śniło jej się, że biegnie nie po kurzu, a po krawędzi morskiej wody.

Pewnego dnia wracała autobusem z pracy, patrzyła przez okno i liczyła, ile tygodni zostało do urlopu. Obok niej usiadł mężczyzna.

— Panno, powie mi, daleko jeszcze do Syrenki?

Kinga odwróciła głowę i spojrzała na sympatycznego sąsiad— Niedaleko, powiem, kiedy wysiadać — odparła, a on uśmiechnął się tak ciepło, że nagle zrozumiała – czasem zagubienie jednego człowieka to nie koniec, a początek czyjejś nowej drogi.