Nowa szansa

**Drugi raz**

Halina Wiśniewska była zwyczajną babcią, ze swoimi słabościami i wadami. Ale Krzysiek kochał ją bezwarunkowo. Ojca nie pamiętał, choć babcia mawiała, że lepiej, żeby go w ogóle nie było. Na pytania chłopaka odpowiadała: „Jak dorośniesz, zrozumiesz”. I Krzysiek rósł, nie drążył tematu, starając się wszystko pojąć sam.

W wieku pięciu lat babcia zabrała go do siebie, a mama pojawiała się w jego życiu tylko okazjonalnie, między kolejnymi kandydatami na mężów.

Pewnego dnia, gdy matka znów przyszła zabrać Krzysztofa, babcia wysłała go do pokoju. Siedział cicho, podsłuchując rozmowę w kuchni. Najpierw nie było nic słychać, ale potem mama zaczęła krzyczeć, a babcia podniosła głos.

— Ile można? Chłopcu potrzebna matka, a nie wytargana lafirynda — mówiła babcia.

— Mam się teraz zakopać żywcem? Szukam przecież męża i ojca dla syna! — odkrzykiwała matka.

— Tam, gdzie szukasz, porządnych ojców nie znajdziesz. A i który facet pokocha cudze dziecko? Nawet swoje porzucają, a co dopiero obce.

— Ty nigdy nie zrozumiesz… Ty… — mama rzuciła w stronę babci słowa, których Krzysiek nie znał, ale czuł, że były bardzo złe.

Babcia też tak uznała i znów wyrzuciła ją za drzwi.

Weszła do pokoju zdenerwowana, pogładziła Krzysztofa po krótkich, jeżykowatych włosach i wyszła, trzaskając drzwiami.

Znikała na tygodnie, by potem wrócić — albo zadowolona, albo wściekła, zależnie od tego, czy kolejny związek okazywał się udany.

Po jej wyjściu włosy chłopca i rzeczy, których dotknęła, długo pachniały jej perfumami. Krzysiek wdychał ten zapach, wspominając.

Gdy podrósł, zaczął bać się tych wizyt. Po nich babcia zażywała krople nasercowe o ostrym zapachu, grzmiała garnkami i narzekała, że wychowała nie córkę, a bezduszną kukułkę, która porzuciła własne dziecko. Mówiła, że już nie ma sił, że następnym razem odda go matce… Krzysiek przeczekiwał burzę w swoim pokoju.

Potem babcia przychodziła, stawiała na stole talerz z ciepłymi racuchami lub drożdżówką i mówiła łagodniej:

— Czemu taki cichy? Przestraszyłeś się? Nie bój, nie oddam cię. I nie gniewaj się na mnie.

Krzysiek rozumiał i nie gniewał się. Gdy było mu źle, szedł do babci po pocieszenie. Ale ona nie mogła zwierzać się ośmiolatkowi. Jak on miał ją pocieszyć? Więc tylko cierpliwie słuchał jej narzekań i marzył, by znów zapanował spokój. Następnego dnia wszystko wracało do normy — do kolejnej wizyty matki.

Krzysiek rósł, a babcia, jak mu się wydawało, nie zmieniała się. Jakby zatrzymała się w czasie. Myślał, że tak będzie zawsze. Gdy był w liceum, babcia często powtarzała:

— Ucz się dobrze. Jeśli nie dostaniesz się na studia, powołają cię do wojska, a ja już stara — nie przeżyję tego. Więc jeśli chcesz, żebym pożyła jeszcze trochę, postaraj się.

I Krzysiek starał się, nie miał prawa jej zawieść. Poza nią nie miał nikogo. Od matki dawno się odzwyczaił. A motywacja była silna — życie babci. Zdał maturę i dostał się na historię. Nie ryzykował — wybrał nie prestiżowy kierunek, tylko coś, co lubił.

Na drugim roku zakochał się w pięknej, żywiołowej Kasi. Ona uwielbiała imprezy, których Krzysiek nie znosił. Ale dla niej chodził na akademiki i do klubów. Babcia od razu poznała po jego roztargnieniu, że jest zakochany. Wzdychała, czekała na niego do późna. Chłopak żałował jej, starał się nie wracać o świcie. Ale Kacie to nie pasowało.

Pewnego wieczoru postawiła warunek: jeśli wyjdzie, z nim skończy. Krzysiek nie chciał tracić Kasi, ale i babci było żal. Ciągle się martwi, nie śpi, a ma przecież problemy z sercem. W końcu wyszedł z klubu. Biegł do domu, jakby goniło go przekleństwo, złoszcząc się na babcię: „Mogłaby spać, jestem dorosły, nic mi nie będzie”. Telefonów babcia nie uznawała. „Za późno na takie nowinki. A ty po co jesteś?” — mawiała.

Wszedł do mieszkania i zobaczył światło pod drzwiami jej pokoju. „Czego ona nie śpi?” — pomyślał zirytowany i zajrzał do środka. Babcia leżała na podłodze z zamkniętymi oczami, z niezdarnie podwiniętą ręką. Obok rozlana woda i stłuczona szklanka.

— Babciu, co się stało? — rzucił się do niej.

Otworzyła oczy, próbowała coś powiedzieć, ale usta wykrzywiły się i nie słuchały.

— Tylko nie umieraj, zaraz… — Krzysiek wyciągnął komórkę.

Karetka przyjechała szybko. Lekarz powiedział, że chwila spóźnienia i byłoby za późno.

Chłopak wyrzucał sobie, że z miłości nie zauważył, jak babcia ostatnio skarżyła się na zawroty głowy, szumy w uszach, jak częściej brała leki. Gdyby nie wyszedł z Kasią, może nic by się nie stało. Babcię zabrano do szpitala. Po raz pierwszy Krzysiek został zupełnie sam.

Codziennie przychodził do szpitala, przynosząc rosół i kompot, które gotowała Kasia. Ale nie wytrwała długo — wróciła do klubów. Rozstali się.

Po trzech tygodniach babcię wypisano. Chodziła teraz ostrożnie, małymi kroczkami. Jedna ręka nie działała, mówiła niewyraźnie. Ale Krzysiek szybko nauczył się ją rozumieć.

Teraz kręcił się jak w ukropie: po zajęciach biegł do sklepu, gotował, karmił babcię, sprzątał. Nauka też wymagała czasu.

Pewnego dnia z przychodni przyszła młoda pielęgniarka, Marysia, z grubym warkoczem. Myślał, że takich już nie ma. Codziennie robiła zastrzyki, pokazywała ćwiczenia. Ganiła go, że nie ćwiczy z babcią.

— Nie mam czasu. I do sklepu, i gotować, i studia… Nawet kaszę drugi raz przypaliłem.

Marysia poszła do kuchni i pokazała, jak ugotować ją dobrze.

— Jak pani to ładnie wychodzi. A ja nie umiem, babcia zawsze gotowała.

— Nauczy się pan, to nic trudnego. Jutro przyjdę, poćwiczę z babcią — powiedziała, ale spłonęła rumieńcem.

Z czasemBabcia w końcu odzyskała sprawność, a Marysia została z nami na zawsze, dając mi drugą szansę na rodzinę, tak jak ja dałem ją swej matce.