Krok w stronę szczęścia

Jeden krok do szczęścia

Od dzieciństwa Kasia była urodziwa. Niska, jasnowłosa, z figurą jak marzenie i twarzą anioła. Po ukończeniu studiów została pracować w Warszawie. Tylko życie osobiste jakoś nie układało się. Braku zainteresowania mężczyzn nie odczuwała, ale o małżeństwie nikt nie wspominał. A trzydziestka zbliżała się wielkimi krokami.

Z początku żartowała, że czasu ma pod dostatkiem, zdąży. Potem jednak zrobiło się jej smutno. Czas, jak wiadomo, płata figle.

Może ktoś cię urzekł? Pomyśl, może komuś przeszłaś drogę? – pytała przyjaciółka matki w zeszły Nowy Rok.

Nie przeszłam nikomu drogi, nie wzięłam niczego, co nie moje, rodziny nie niszczyłam – odpowiedziała Kasia stanowczo.

To znaczy, że ktoś ci wyjątkowo zazdrościł – orzekła ciocia Irena, przyjaciółka matki.

Kasia nie protestowała. Bywało, że jej zazdroszczono, nawet w szkole. Chłopców nie brakowało. Uczyła się dobrze, ale miłość odkładała na później.

Matka wychowywała ją sama. Nie żyły w biedzie, ale też nie opływały w luksusy. Mama znakomicie robiła na drutach. Delikatnych, koronkowych, ciepłych, puszystych, modnych i kolorowych sweterków Kasia miała bez liku. Mama robiła je również na sprzedaż.

Co ty pleciesz, Ireno? Ma zalotników od groma. Jest w czym wybierać. Trzeba tylko nie śpieszyć się – broniła córki matka.

Właśnie, zalotnicy. A powinien być mąż, w ostateczności dobry kochanek – nie ustępowała ciocia Irena.

A jaka to różnica? – zapytała zniecierpliwiona matka.

Nie chciała nawet myśleć, że jej mądra córka zostanie czyjąś kochanką.

Żadna, poza pieczątką w dowodzie, co dla przyszłego dziecka jest ważne. Czasem kochanek lepszy niż mąż… – I ciocia Irena zaczęła po raz setny opowiadać, jak znalazła kochanka, który kupił jej mieszkanie i opłacił synowi studia… A swojego nieudacznika i pijaka wyrzuciła.

Wtedy Kasia postanowiła, że więcej nie pojedzie do matki na Nowy Rok. Męczą ją te rozmowy, lepiej samotność. Tymczasem święta zbliżały się nieubłaganie.

Kasia szła, patrząc pod nogi, by się nie poślizgnąć. Zeszła nieco na bok, ustępując drogi kobiecie z wózkiem.

Kasia! – krzyknęła nagle tamta i zatrzymała się. – Nie poznajesz? To ja, Ania Wiśniewska, teraz Kowalska – oznajmiła radośnie.

Aniu – Kasia wymusiła uśmiech. – Nie poznałabym cię. Mieszkasz w Warszawie? Od dawna?

Tak, już trzy lata. No proszę, jaka miła niespodzianka. Słyszałam, że ty… – Ania wyraźnie szykowała się do długich pytań.

Twój? – przerwała jej Kasia, próbując uciec od tematu. – Można zobaczyć?

Oczywiście. To moja córeczka – w głosie Ani zabrzmiała duma, a wzrok stał się ciepły.

Kasia pochyliła się nad wózkiem i zajrzała pod budkę. Wśród białej chmury koronek, w różowej wełnianej czapeczce, nasuniętej aż po oczy, spało małe cudo. Długie rzęsy spoczywały na pulchnych policzkach, usta złożone w ciup. Na Kasię powiał zapach mleka, słodkiego sennego ciepła i wełny.

Śliczna. Podobna do taty? – spytała.

Tak. Jak się urodziła… – Ania zaczęła z zapałem opowiadać.

Przepraszam, spieszę się. Zobaczymy się jeszcze – powiedziała Kasia i odeszła szybko.

Nastrój się popsuł. „I musiałam ją spotkać w tym wielkim mieście. W szkole była szarą myszką, niewyróżniającą się. A popatrz tylko, wyszła za mąż, mieszka w Warszawie, dziecko urodziła. I szczęście aż wylewa się z jej oczu. A gdzie moje się zapodziało? Lata lecą, a ja wciąż sama…” – myślała Kasia.

Zamyślona, nie zauważyła, kiedy dotarła do domu. Choinkę udekorowała już tydzień wcześniej. Pierwsze dni cieszyła się nią, teraz drażniła. Przypominała, że święta tuż, a nie ma z kim ich spędzić.

Ledwo Kasia zdążyła się przebrać i postawić czajnik na kuchence, gdy rozległ się dzwonek telefonu. Dzwonił Krzysztof.

Jesteś już w domu, kochanie? Zaraz będę – powiedział.

Kasię najchętniej odpowiedziałaby, że jej nie ma, że wpadła do koleżanki, żeby nie przyjeżdżał. Pierwsze namiętne uczucie dawno minęło, zostało tylko coś w rodzaju przyzwyczajenia. Rozwiódł się dawno, i Kasia nie była tego przyczyną, ale z żoną mieszkali w jednym mieszkaniu, dla dobra córki, jak tłumaczył Krzysztof.

Kasia westchnęła, odpowiedziała, że jest w domu, i poszła przygotować kolację. Krzysztof przyjechał pół godziny później z elegancką torebką w ręku.

Masz, skarbie. Bo może nie uda mi się przed Nowym Rokiem. Przygotowujemy się do imprezy firmowej, muszę skończyć raport roczny, obiecałem córce, że pójdziemy na choinkę… – tłumaczył się, rozbierając się.

Kasię jego obowiązki kompletnie nie obchodziły. Ale prezent ucieszył ją. Wyjęła z torebki zestaw czerwonej bielizny i długie aksamitne pudełko. W środku była złota chainik z wisiorkiem w kształcie serduszka.

Dziękuję! – Kasia pocałowała Krzysztofa w policzek. – Piękny.

Nastrój się poprawił.

Nie będę jadł. Wybacz, nie uprzedziłem – Krzysztof pociągnął Kasię za ręce do pokoju…

Było dobrze, ale krótko. Krzysztof długo i wdzięcznie ją całował. Potem wstał i zaczął się ubierać.

A ile twoja córka ma lat? – spytała nagle Kasia.

Siedziała na kanapie, przykryta prześcieradłem.

Krzysztof zastygł z nogawkami w dłoniach, wznosząc oczy do sufitu, jakby data urodzenia córki była tam zapisana. Jedną nogę już wsunął w spodnie. Kasię zaskoczył widok drugiej nogi. Czarna skarpeta kontrastowała mocno z bladą, sinejącą skórą pokrytą rzadkimi włosami. Noga wyglądała odpychająco, zimno i nieprzyjemnie, jak skóra oskubanej kurki. Kasia odwróciła wzrok, myśląc, że po co pytała, mógł się najpierw ubrać. I co w nim widOdetchnęła z ulgą, widząc, jak Krzysztof znika za drzwiami, bo choć przeszłość wciąż bolała, przyszłość z Ewą i ich synkiem wypełniała jej serce takim ciepłem, że dawny żal w końcu zniknął bezpowrotnie.