Kruche Sercem

We wrześniu do klasy przyszła nowa dziewczynka, Jadzia. Była tak delikatna i krucha, że zdawało się, iż silniejszy podmuch wiatru mógłby ją złamać. Zawsze nosiła ciepły sweter, spod którego wystawały wąskie, ostre ramiona. Rzadkie, jasne włosy splecione w cienkie warkoczyki z wielkimi różowymi kokardami. Wielkie oczy na bladym, trójkątnym licu patrzyły smutno i zdziwione.

Wysokiemu, wysportowanemu Krzysztofowi wydała się baśniową księżniczką, którą trzeba chronić, co też z zapałem czynił. Dziewczyny od razu ją znienawidziły.

— Nawet patrzeć się nie chce, a już się wywyższa… Jak trzyma się jeszcze na nogach, a tu tak… Najprzystojniejszego chłopaka sobie zawłaszczyła — złościły się na przerwie.

W szkole Jadzia nie jadła w stołówce. Od szkolnych obiadów robiło jej się niedobrze. Codziennie przynosiła duże jabłko. Odgryzała malutkie kęsy i żuła tak wolno, że nie zdążyła zjeść całego owocu na dużej przerwie. Dziewczyny prychały, widząc w śmietniku niedojedzoną resztkę. Krzysztof połykał obiad w pośpiechu i biegł do Jadzi, by ją chronić.

Odprowadzał ją do domu i niósł jej tornister. Żaden z chłopaków nie śmiał się z niego. Kosztowałoby go to drogo, bo Krzysztof słynął z siły. Wkrótce wszyscy przywykli, że zawsze widuje się ich razem.

Krzysztof stoczył ciężką walkę z rodzicami i po szkole nie wyjechał do miasta, by studiować. Było mu wszystko jedno, gdzie się uczyć, byle tylko nie rozstawać się z Jadzią. Poszedł do technikum w swoim miasteczku. Rodzice Jadzi uwielbiali Krzysztofa i spokojnie powierzyli mu córkę. Uczyła się dobrze, ale egzaminy ledwo zdawała, prawie na każdym robiło jej się słabo. O dalszej nauce nie było mowy.

Jadzia była późnym dzieckiem, rodzice drżeli o nią — Boże broń, zachoruje, zdenerwuje się. Choć, prawdę mówiąc, nie chorowała tak często.

Na rodzinnym zebraniu postanowiono, że dla dziewczyny najważniejsze nie jest wykształcenie, ale dobre zamążpójście. Tutaj wszystko układało się świetnie. Krzysztof — idealny kandydat. Matka Jadzi, będąca lekarzem, załatwiła córce posadę sekretarki u dyrektora przychodni. I tak Jadzia siedziała w recepcji, stukając w maszynę i odbierając telefony.

Tylko rodzice Krzysztofa nie lubili Jadzi. Nie o takiej synowej marzyli. Namawiali go, by się opamiętał, mówiąc, że nie rozumie, na jakie życie się skazuje. Nie będzie dla niego oparciem, może nawet nie urodzi…

A Krzysztof wcale o tym nie myślał. Po prostu lubił opiekować się tą kruchą dziewczyną. Sam czuł się przy niej jeszcze silniejszy. Podobało mu się, że nie jest jak inne, i to, jak patrzyła na niego swymi ogromnymi szarymi oczami. Ale rodzice tak go zamęczyli rozmowami o małżeństwie, że w końcu oświadczył się Jadzi.

Jej rodzice byli zachwyceni, że córka dostała takiego dobrego męża. Teraz mogą umrzeć spokojnie, córka nie zginie. Co prawda, Jadzia nie przywykła do gospodarowania. Postanowili więc, że młodzi po ślubie zamieszkają u nich, póki nie przyzwyczają się do życia rodzinnego, a oni pomogą, gdy będzie trzeba. Mieli też większe mieszkanie.

Rodzice Krzysztofa też się na to zgodzili. Przynajmniej syn nie będzie głodny.

Młodzi żyli spokojnie i zgodnie. Nie mieli nawet powodu do kłótni. Gdy Jadzia zaszła w ciążę, rodzice nie od razu uwierzyli. Brzuch nawet w ostatnich miesiącach był malutki. Nie zauważyli też między nimi namiętności. Kładli się spać, a z pokoju nie dochodził żaden jęk, ani szelest.

Jadzi nie pozwalano podnosić nic cięższego od książki, by donosiła dzieciI tak minęły lata, aż pewnego ranka znaleziono ją uśpioną na zawsze z uśmiechem na ustach, jakby w końcu spotkała swego ukochanego Krzysztofa.