Ty jesteś moim bohaterem

*Dzienniki osobiste*

**9 listopada 2023**

**Mój bohater**

Weronika poprawiła przed lustrem sukienkę na biodrach, przejechała różową szminką po ustach, potem podkręciła sprężysty lok. Zrobiła krok w tył i przyglądała się sobie krytycznie. *Nieźle!* Z zadowoleniem uśmiechnęła się do swojego odbicia.

W drzwiach przedpokoju pojawił się mąż, opierając się ramieniem o futrynę.

— Łał! I gdzie to się tak wystroiłaś?

— Do pracy. Zazdrosny, co? — Weronika szerzej otworzyła i tak już duże, starannie podkreślone oczy.

— Oczywiście, że zazdrosny. Może zawiozę cię samochodem? W autobusie tylko cię pogniotą — zaproponował Jakub.

— Siedź w domu. Gdzie ty się wybierasz w gipsie? — Weronika zapięła suwak na jasnym pikowanym płaszczu, poprawiła szalik na szyi, podciągając go pod sam podbródek.

— Wychodzę. — Ale przed drzwiami zatrzymała się.

— A, zupełnie zapomniałam. Dzisiaj się spóźnię. Kasia wychodzi za mąż. Będzie coś w rodzaju wieczoru panieńskiego. Posiedzimy chwilę w kawiarni. Nie martw się.

— Poczekaj, może jednak po ciebie podjechać? — Jakub oderwał ramię od futryny.

— Nie trzeba. — Weronika wysunęła usta, cmoknęła w powietrze i wyszła z mieszkania.

Jakub podeszł do okna i czekał, aż na dole pojawi się Weronika.

— Ile razy ci mówiłem, żebyś zrobiła prawo jazdy. Teraz jeździłabyś do pracy samochodem, a nie tłukła się w zatłoczonym autobusie — powiedział głośno, patrząc na szybko idącą przez podwórko Weronikę, jakby mogła go usłyszeć.

W kawiarni grała muzyka. Przy zsuniętych stolikach siedziało sześć kobiet, piły drinki i opowiadały na wyścigi o zabawnych historiach ze swoich ślubów, śmiejąc się głośno i zaraźliwie. Nagle podszedł kelner z tacą i postawił przed Weroniką butelkę droższego wina.

— To od pana przy sąsiednim stoliku. Otworzyć? — Kelner uprzejmie pochylił się do przodu.

Weronika odwróciła głowę i spojrzała na hojnego mężczyznę. Skinął jej głową i uśmiechnął się. Serce nagle przestało bić, a potem zabiło w rytm muzyki. Twarz oblał rumieniec, a uśmiech zniknął z jej ust jak śnieg z górskiego szczytu — gwałtownie i nieubłaganie.

Poznała go. Czy można zapomnieć? Krzysztof był najprzystojniejszym chłopakiem na roku, starszym studentem. Dziewczyny za nim szalały. Przed letnią sesją nie zaliczyła kolokwium. Siedziała na szerokich żeliwnych schodach między piętrami i płakała. Pierwszy egzamin już za dwa dni, a bez wpisu w indeksie nie dopuszczą jej do sesji.

— Czemu płaczesz? Oblałaś egzamin?

Weronika podniosła głowę i zobaczyła obok Krzysztofa. *On do niej mówi!* A ona siedzi na schodach z rozmytym tuszem i czerwonym nosem.

— Kolokwium nie zaliczyłam — odpowiedziała i zaczęła wycierać łzy spod oczu.

— Wielka rzecz. Tylko sobie tusz rozmażesz.

Weronika westchnęła i sięgnęła po lusterko. Krzysztof podał jej chusteczkę.

— Głuptaska, trzeba było płakać przed wykładowcą. Myślałem, że wszystkie dziewczyny umieją błagać i grać na litość. Biegnij do niego, zanim wyjdzie. Powiedz, że uczyłaś się całą noc, nie wyspałaś się, głowa nie pracuje.

— Myślisz, że przejdzie? — zwątpiła Weronika, ale wstała ze schodów.

— Nie spróbujesz — nie dowiesz się. Nie marudź, idź. — Krzysztof popchnął ją delikatnie, a ona pośpiesznie pobiegła na górę. Żeliwne schody dudniły pod jej nogami.

Kiedy wyszła z sali z uśmiechem, Krzysztof na nią czekał.

— Uśmiechasz się. Zupełnie inaczej cię widzieć — pochwalił.

Odprowadzał ją do domu i całą drogę coś opowiadał. A ona nie słyszała nic, ogłuszona jedną myślą: *On idzie obok! Ze mną!* Weronika łapała zaciekawione spojrzenia mijanych kobiet na swojego towarzysza i rozpierała ją duma.

Po sesji spotykali się przez jakiś czas. Chodzili do kina, na plażę… Wiedziała, że zmienia dziewczyny jak rękawiczki, ale serce nie słuchało rozsądku. Nagle Krzysztof zniknął. Nie znała jego adresu, nie miała kogo zapytać — wszyscy rozjechali się na wakacje. Weronika cierpiała, przekonywała się, że pewnie ma zajęcia, że jutro przyjdzie… Aż zrozumiała, że jest w ciąży.

— Najpierw fruwałaś jak motyl, a teraz siedzisz w domu, jakaś jesienna. Nie jesteś chora? — zapytała mama.

— Tak, pewnie się przeziębiłam — skłamała Weronika, przekonująco pokasłując.

— Idź do lekarza, nie żartuj sobie z tego — westchnęła mama.

— Dobrze, mamo, jutro.

Następnego dnia poszła do prywatnej kliniki. Bała się spotkać znajomych w przychodni. Ciąża się potwierdziła.

— Mama mnie zabije… Muszę jeszcze studiować… A on zniknął… — Weronika rozpłakała się w gabinecie.

Lekarka się zlitowała, powiedziała, że to wczesny etap, można uniknąć zabiegu, ale procedura kosztuje. W domu Weronika powiedziała mamie, że lekarz przepisał drogie leki, że wyniki są złe… Mama, niczego nie podejrzewając, dała pieniądze, trochę miała też Weronika. Starczyło.

Dwa dni skręcał ją ból, jakby ktoś wbijał w brzuch drut. Znosiła to, ile mogła, żeby mama nic nie zauważyła.

We wrześniu wróciła na zajęcia z jednym pragnieniem — zobaczyć Krzysztofa. A on przeszedł obok z ładną studentką pierwszego roku i udawał, że jej nie widzi. A koleżanki tylko dolewały oliwy do ognia: mówiły, że Krzysztof się żeni i wreszcie wszWeronika uśmiechnęła się przez łzy, przytulając się mocniej do Jakuba, i zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie potrzebuje błyskotek, bo już je znalazła w jego wiernym, kochającym sercu.