Sprawiedliwe porozumienie

Sprawiedliwa umowa

Natalia odchodziła powoli i w mękach. Jej wyczerpany organizm, zmęczony niekończącą się chemią, nie miał już sił walczyć z chorobą. Sama Natalia marzyła tylko o tym, by uwolnić się od bólu, który torturował ją przez ostatnie miesiące. Środki przeciwbólowe trzymały ją w półśnie, czasem wynurzała się na chwilę, jakby z wody, by zaraz znów zapaść w kojącą, otulającą umysł drzemkę.

Ala wracała ze szkoły, wchodziła do pokoju wypełnionego ostrym zapachem chorego człowieka i długo wpatrywała się w mamę. Ta nie przypominała już tej dawnej, śmiejącej się i pełnej życia mamy. Leżała z zamkniętymi oczami, a Ala nerwowo śledziła ruchy klatki piersiowej pod kołdrą — oddycha czy nie.

— Mamo. Mamo, słyszysz mnie? — wołała cicho.

Powiek Natalii drgały, ale nie miała siły ich unieść. Wtedy wchodziła babcia i zabierała Alę z pokoju.

— Chodź, słoneczko, nakarmię cię, potem odrobimy lekcje. Niech mama śpi.

— Babciu, ona tylko śpi. Kiedy w końcu wyzdrowieje? Chcę, żeby było jak dawniej.

— Oj, dziecinko, ja też bym tego chciała. Sen to najlepsze lekarstwo — tłumaczyła babcia, stawiając przed wnuczką talerz gorącego żurku i siadając naprzeciw, powstrzymując łzy.

„Jaka to niesprawiedliwość, że ja żyję, a moja córka umiera. I nic nie można zrobić. Ile modlitw, ile kościołów… Czym ja obraziła Boga? Co zrobiłam nie tak?” — myślała, wzdychając.

Natalia odeszła nad ranem. Maria obudziła się około trzeciej, by pójść do łazienki, i zajrzała do pokoju córki. Ta leżała nieruchomo, ale jeszcze żyła. Maria była tego pewna. Potem położyła się z powrotem, przewracając się z boku na bok. A gdy wreszcie zasnęła, przyśniła jej się mała Natalka. Śmiała się, machała rączką i uciekała, co chwila odwracając głowę. „Czekaj, gdzie lecisz? Wróć!” — krzyczała we śnie Maria i obudziła się zlana potem.

Natychmiast wstała i podeszła do pokoju córki. Leżała tam spokojna i obca. Maria zamknęła drzwi. W kuchni zagotowała wodę na herbatę, podgrzała Alie placki ziemniaczane i dopiero wtedy ją obudziła.

Ala zjadła śniadanie, włożyła szkolną gimbazę i podeszła do pokoju mamy. Zawsze żegnała się z nią przed wyjściem.

— Nie wchodź, niech śpi — zatrzymała ją Maria. — Weź jabłko do plecaka. — Podsunęła wnuczce rumiane jabłko.

Szły razem do szkoły, a Maria tylko półuchem słuchała opowieści Ali.

— Coś ty dziś taka jakaś? — zapytała Ala.

— Źle spałam, jestem niewyspana — wyjaśniła swoje roztargnienie babcia.

Gdy wróciła do domu, od razu zadzwoniła po pogotowie.

— Kiedy zmarła? Czemu tak późno dzwonicie? — dopytywała się surowa lekarka.

— Musiałam odprowadzić wnuczkę do szkoły. Nie powinna tego widzieć…

Potem czekała na karetkę. Na szczęście nie długo. Udało się zabrać Natalię, zanim Ala wróciła. Przez całą drogę myślała, jak powiedzieć dziewczynce, że mamy już nie ma, ale nic nie przyszło jej do głowy. W domu jednak zawahała się, a Ala wpadła do pokoju mamy.

— Gdzie mama? — odwróciła się do babci.

Maria była zmęczona pytaniami, zmęczona wszystkim. Powiedziała to, co pierwsze przyszło jej na myśl:

— Zabrali ją do szpitala. — I spojrzała w bok.

Może Ala coś przeczuwała, a może po prostu była zła, że babcia jej nie uprzedziła. Odmówiła kolacji, wtuliła się w róg kanapy i odwróciła twarzą do okna. Nie miała siły, by ją pocieszać. Sama potrzebowała pocieszenia. Zamknęła się w łazience, odkręciła wodę i zadzwoniła do Jacka, byłego męża Natalii. Znalazła jego numer w telefonie córki jeszcze rano.

— Czego chcesz? — odezwał się rozdrażniony, bez przywitania, myśląc, że to Natalia dzwoni.

— Maria Kowalska, mama Natalii. Zmarła dziś rano. Mógłbyś wziąć Alę na trzy dni? Powiedziałam, że mamę zabrali do szpitala. Mam tyle do załatwienia… Nie mogę jej powiedzieć prawdy.

— Tak, przyjadę — odpowiedział już spokojniejszym tonem.

Po pół godzinie dzwonił do drzwi. Ala zobaczyła tatę i nawet się ucieszyła. Wciąż była zła na babcię.

— Jak tam życie? — przysiadł się do niej na kanapie. — Szkoła nie nudzi?

— Nie — odpowiedziała Ala. — Mamę zabrali do szpitala. A babcia nie chce tam jechać — poskarżyła się.

— Pewnie nie wolno jej odwiedzać. Ale ja chciałem cię zabrać na spacer. Do parku, lody, może kino…

— Naprawdę? — ucieszyła się Ala.

Maria w tym czasie pakowała rzeczy wnuczki. Gdy wychodzili, wepchnęła Jackowi torbę w rękę. Wyszli, a ona pojechała do szpitala. Tyle spraw do załatwienia, tyle rzeczy, o których nie można zapomnieć…

Zamieszanie związane z pogrzebem wykończyło Marię. Wieczorem ledwo trzymała się na nogach. Nie miała nawet siły płakać. A do tego dokuczał ją ból w sercu. „Tylko wytrzymać. Tylko się nie załamać” — powtarzała sobie, łykając tabletkę za tabletką.

Po pogrzebie, pod wieczór, zadzwonił Jacek i zapytał, kiedy przywieźć Alę.

— Już ci się znudziła? — chciała powiedzieć z przekąsem Maria, ale wyszło raczej żałośnie niż złośliwie.

— Tęskni do domu. Przyjedziemy za chwilę. Muszę z tobą porozmawiać.

Serce ścisnęło się z niepokoju. „Co jeszcze? Jakiej biedy mam się spodziewać?”. Zmusiła się, by wstać. Zagotowała wodę na herbatę, wyjęła z lodówki talerze z resztkami wędlin i sałatek po stypie, postawiła na stole niedopitą butelkę wódki. Niech sobie przypomni, w końcu to mąż, choć były.

Gdy zobaczyła Alę, rozpłakała się. Zrozumiała, jak bardzo za nią tęskniła. Ala przytuliła się do babci.

— Chodź, upiekłam racuchy, zrobiłam kompot.

Usiedli do stołu. Jacek od razu sięgnął po butelkę, nalał po brzegi. Chciał wznieśćLena odprowadziła wzrokiem pierwszą gwiazdę na niebie i pomyślała, że choć życie bywa niesprawiedliwe, to jednak czasem potrafi odpłacić dobrem za cierpienie.