Mój Anioł Stróż

*Mój Anioł*

Elżbieta uparcie odrzucała połączenie, a Nikodem dzwonił w kółko.

– Ela, odbierz. Jak długo jeszcze? – do pokoju zajrzała Marianna. – Albo wyłącz telefon, jeśli nie chcesz rozmawiać. – Z trzaskiem zatrzasnęła drzwi.

Ela wyłączyła telefon i cisnęła go na drugi koniec kanapy. Zrobiłaby to dawno temu, ale czekała na telefon od Andrzeja. Obiecał zadzwonić, a tymczasem minął już drugi dzień i cisza. Z Nikodemem nie miała ochoty już więcej rozmawiać, a tym bardziej go widywać. Dla niego wyszła ze swojej skorupy, w której schowała się po śmierci rodziców. A on zdradził ją tak cynicznie…

***

Na ulicy panował silny gołoledź. Rodzice wracali od babci. Nagle z bocznej ulicy wyłonił się SUV. Pijany kierowca nie poradził sobie na śliskiej drodze, auto wpadło w poślizg i uderzyło w samochód rodziców. Mama zginęła na miejscu, a tata zmarł w szpitalu.

Minął dokładnie rok. Wcześniej Ela uwielbiała Sylwestra, wyczekiwała go z niecierpliwością. Teraz myślała o nim z drżeniem. Stał się symbolem śmierci rodziców, przypominał o stracie i nieustającym bólu.

Nie pamiętała, jak udało jej się skończyć pierwszy rok studiów, jak w ogóle przeżyła stratę mamy i taty. Zamieszkała z ciocią Marianną, siostrą ojca. Rozwiodła się z mężem, bo nie mogła mieć dzieci – w liceum przeszła nieudaną aborcję.

– Mów do mnie po imieniu. Bo czuję się jak stara ciotka – poprosiła od razu.

Ale Marianna nie zastąpiła mamy ani taty. I nie stały się przyjaciółkami. Ciocia szukała szczęścia, układała sobie życie osobiste, chodziła na randki.

Ela nie zamierzała świętować Sylwestra. Po prostu położy się spać. Ale Nikodem namówił ją na urodziny swojego kolegi dwa dni przed Nowym Rokiem.

– Mam dziewczynę, a nigdzie z nią nie wychodzę. Co ja tam będę robił sam? Wszyscy będą w parach. To nie Sylwester, tylko urodziny. Proszę, chodźmy. Trzeba wracać do życia. Myślę, że twojej mamie też by się nie podobało, że siedzisz w domu – przekonywał.

Ostatni argument przełamał opór Eli i zgodziła się. Założyła tę samą sukienkę, którą kupiły z mamą specjalnie na zeszłoroczny Sylwester, ale nie zdążyła jej wtedy założyć.

– Będziesz najpiękniejsza – powiedziała wtedy mama.

Sukienka rzeczywiście świetnie na niej leżała.

Marianna obrzuciła ją krytycznym spojrzeniem.

– Dopóki mieszkamy razem, nie wyjdę za mąż. Któż na mnie spojrzy, gdy obok taka młoda piękność. – Westchnęła. – A nie jest za bardzo odkryta? Zaczekaj. – Wyszła i wróciła z cienką chustką. Była odrobinę ciemniejsza od sukienki, świetnie ją dopełniała.

*Mamie by się podobało* – pomyślała Ela.

– Tak lepiej – z satysfakcją stwierdziła Marianna. – Możesz narzucić na ramiona, jeśli zrobi się chłodno.

Jechali długo taksówką. Gdy weszli do mieszkania, impreza już się rozkręciła. Solenizant gwizdnął na widok Eli.

– Teraz rozumiem, czemu tak długo chowałeś przed nami swoją dziewczynę. Choć jesteś moim kumplem, odbiję ci ją – żartował, grożąc Nikodemowi palcem.

Oprócz Nikodema Ela nie znała tu nikogo. Dopóki był obok, czuła się spokojnie. Ale zaczęli tańczyć. Jakiś chłopak ją zaprosił. Gdy muzyka ucichła, Nikodema nie było w pokoju.

Ela natychmiast poczuła się nieswojo wśród obcych. Ruszyła szukać przyjaciela. Przechodząc koło przedpokoju, zauważyła, że drzwi wejściowe są uchylone. Wyszła i zobaczyła Nikodema na schodach. Stał piętro niżej i z zapałem całował się z jakąś dziewczyną, jakby spotkali się po latach. Byli tak pochłonięci, że niczego wokół nie widzieli.

Eli zrobiło się słabo. Co teraz? Nie mogła tu zostać. Wróciła, włożyła buty i futro, znów wyszła na klatkę.

Boląco trudno było patrzeć na całującą się parę. Ela zrozumiała, że nie przejdzie obok nich. Nie miała wyboru – poszła wyżej, by przeczekać. W końcu skończą lub ktoś ich zawoła. Weszła o piętro wyżej, ale i tu słychać było szepty i pocałunki.

Postanowiła iść jeszcze wyżej. Na górnym przejściu trzeba było przejść przez otwartą loggię. Ela zatrzymała się i spojrzała w dół, nadstawiając rozgrzaną twarz wiatrowi. Zaparkowane na podwórku samochody wyglądały jak zaspy.

*„Skoczyć w śnieg – czy będzie bolało?”* – przemknęła jej przez myśl dziwna idea. *„Nawet o tym nie myśl!”* – może to ona sama sobie rozkazała, a może ktoś jej to podpowiedział, ale odskoczyła od barierki. Potem znów się do niej przytuliła, wychyliła i spojrzała w dół.

– Ani mi się waż! Odejdź od barierki! – usłyszała za sobą ostry głos.
W tej samej chwili czyjeś silne ręce złapały ją i odciągnęły od krawędzi.

Delikatna chustka zaczepiła się o coś, zsunęła z szyi i, porwana podmuchem, zatrzepotała nad krawędzią loggii. Ela krzyknęła i sięgnęła po nią, ale nagle odczepiła się i poleciała w dół jak ptak.

– Puść mnie! – warknęła Ela na chłopaka, który wciąż ją trzymał. – Tam jest chusta! Marianna mnie zabije! – krzyknęła z rozpaczą.

– Przepraszam, myślałem, że chcesz skoczyć – powiedział zawstydzony.

– Skąd taki pomysł? Tylko spojrzałam w dół. Nie chciałam skakać. – Ela robiła się coraz bardziej zirytowana.

– Chodź, znajdziemy twoją chustkę. – Chłopak pociągnął ją z loggii. Zeszli na piętro, gdzie była impreza. Nikodema i dziewczyny już nie było. Zabolało, że nawet jej nie szukał.

Chusta zawisła na gałęzi, trzepocząc na wietrze. Chłopak złapał się za niższą gałąź, podciągnął i próbował sięgnąć, ale gałąź pod nim niebezpiecznie trzasnęła. W ostatniej chwili zdążył złapać róg chusty. Rozległ się dźwięk rozdzieranej tkaniny, a spory kawaA gdy rok później stali przed ołtarzem, Elżbieta uśmiechnęła się przez łzy, wiedząc, że nawet najciemniejsze chwile mogą prowadzić do światła, jeśli tylko pozwolimy sobie zaufać komuś, kto wyciąga do nas rękę.