Nie żałuj. To znaczy, że nie kochałeś.

Nie żałuj. Znaczy, nie kochał

— Nie zmarzniesz w tej sukience? Na dworze mróz, dwadzieścia pięć stopni, a nocą ma być jeszcze zimniej — powiedziała mama, zaglądając do pokoju Julki.

— Nie zdążę zmarznąć, tuż obok. Nie pójdę przecież w dżinsach na urodziny — odparła Julka, kręcąc się przed lustrem i poprawiając pasek sukienki.

— Damian po ciebie wstąpi? — zapytała mama.

— Nie, powiedział, że się trochę spóźni. U kolegi komputer się zepsuł, naprawia — odrzekła Julka z lekkim sercem.

— Mógł to zostawić na jutro. Jak ty sama pójdziesz? Nie wypada — powtórzyła mama.

— Mamo, teraz na to nikt nie zwraca uwagi. Co w tym złego? No nie przyjdziemy razem, i co? Już lecę, spóźnię się. — Julka wrzuciła buty do torby i wyszła do przedpokoju.

Wiedziała, że Damian mamie nie pasował. Wszystko przez to, że ją pocałował na jej oczach. „To nieładne. Powinny być jakieś przyzwoitości!” — mówiła potem Julce, gdy Damian już wyszedł.

Julka wciągnęła miękkie, ciepłe kozaki, długi puchowiec, owinęła szyję puszystym szalikiem.

— I bez czapki? — załamała ręce mama.

— Włosy ułożyłam, jaka czapka? Już idę. — Julka otworzyła drzwi i wybiegła z mieszkania.

Mama wołała jeszcze coś za nią, ale dziewczyna szybko zbiegała po schodach, czując w sercu podekscytowanie przed wieczorem i spotkaniem z Damianem.

Ich romans rozwijał się szybko i gwałtownie. Julka miała nadzieję, że lada chwila oświadczy się.

Mroźne powietrze natychmiast oblało jej twarz i dłonie, próbując wślizgnąć się pod obszerny puchowiec. Julka podniosła szalik wyżej, wtuliła w niego nos i pospiesznie ruszyła w stronę domu przyjaciółki. „Żeby tylko Damian się pojawił” — myślała po drodze. Pół godziny temu do niego zadzwoniła. „Nie przeszkadzaj, wtedy przyjdę szybciej” — odpowiedział krótko.
I więcej nie dzwoniła.

W klatce schodowej Julka odsunęła szalik od twarzy. Nie czekała na windę, weszła po schodach, by szybciej się rozgrzać. Choć z Anetą dzieliły tylko dwa bloki, zdążyła zmarznąć.

Drzwi do mieszkania, skąd dobiegała muzyka, były uchylone. Ktoś wyszedł zapalić i nie domknął. Albo może gospodyni celowo zostawiła dla spóźnialskich. „Dobrze. Mniej zwrócę na siebie uwagę” — pomyślała Julka i weszła do półmroku przedpokoju. Od razu ogarnęła ją rytmiczna muzyka i wrzawa gości.

Zdjęła puchowiec, wsunęła szalik w rękaw. Na wszystkich wieszakach wisiały po dwie-trzy grube kurtki. Aneta zaprosiła mnóstwo ludzi. Julka z trudem przypięła swój płaszcz na jednym z wieszaków. Włożyła wystygłe buty, wzdrygnęła się z zimna i weszła do pokoju.

Jasne światło oślepiło ją po ciemnym przedpokoju, a od głośnej muzyki serce zaczęło bić mocniej. Kilkanaście osób tańczyło w rytm muzyki wokół stołu, wypełniając całe pomieszczenie. Nikt nie zwrócił na nią uwagi. Rozejrzała się za Anetą, ale jej nie dostrzegła.

Julka, starając się nie potrącić nikogo z tańczących, przedzierała się w stronę kuchni. Już miała dotrzeć do szklanych drzwi, gdy te nagle się otworzyły. Rozpromieniona Aneta, z oczami błyszczącymi jak w gorączce i zwycięskim uśmiechem na pełnych ustach, uderzyła w nią. Zmieszanie i zakłopotanie zatarły uśmiech przyjaciółki.

Za plecami Anety pojawił się Damian. Rozczochrane włosy przygładzał rozcapierzonymi palcami.

— Już przyszedłeś? — spytała Julka i przeniosła wzrok na Anetę.

Ta już opanowała zakłopotanie i znów się uśmiechała, jakby nigdy nic.

— Impreza w pełni. Czemu się spóźniłaś? — zapytała. — Chodź tańczyć. A może najpierw coś wypijesz? — Aneta minęła Julkę.

— Nie zadzwoniłeś. Nie zauważyłeś, że mnie tu nie ma? Czy może byłeś zbyt zajęty? — spytała głosem pełnym goryczy.

— Po prostu nie zdążyłem. Sam dopiero co przyszedłem. — Damian pochylił się, by pocałować Julkę, ale ta się odsunęła.

Poczuła zapach ulubionych perfum Anety.

— Julka, o co ci chodzi? Tylko kroiliśmy kiełbasę — tłumaczył się Damian.

— Powinieneś zetrzeć szminkę z policzka. Przekaż jej. — Włożyła mu do rąk torebkę z prezentem.
Damian ledwo zdążył ją złapać, a Julka już przepychała się przez tłum gości w stronę wyjścia.

W przedpokoju zdjęła buty, wsunęła stopy w kozaki, zerwała puchowiec z wieszaka i wypadła z mieszkania. Szalik wysunął się z rękawa na schody. Julka schyliła się po niego, a wtedy z mieszkania wybiegła Damian. Dziewczyna ruszyła pędem na dół.

— Julka, wszystko źle zrozumiałaś! — krzyknął za nią.

Wypadła na ulicę, a mróz znów sparzył jej twarz. Przypomniała sobie, że zostawiła buty, ale nie wracała po nie. „Jak on mógł? Przyszedł wcześniej i nie zadzwonił, nie szukał jej… Taka przyjaciółka. Jak ona mogła? Zdrajcy…” Julka dławiła się łzami, idąc w przeciwną stronę niż dom. Zorientowała się dopiero, gdy rzęsy od zamarzniętych łez stały się ciężkie, a czubek nosa przestała czuć.

„I gdzie teraz? Do domu? Mama będzie pytać, pocieszać, mówić, że Damian nigdy jej się nie podobał… Może do kościoła? Powinna być pasterka. Nie. Tam zbyt wielu ludzi, a do tego daleko.”

Julka rozejrzała się. Okazało się, że odeszła sporo od domu. Weszła do sklepu, by się trochę ogrzać. Teraz żałowała, że włożyła cienką sukienkę. Mróz wchodził aż do kości, mimo ciepłego puchowca. „Zachoruję. Co z tego? Będę leżeć z gorączką, niech im będzie wstyd…” Julka pociągnęła nosem. Czuła, że tusz spływa po rzęsach od roztopionego szronu i łez.

W sklepie było pusto. Znudzona kasjerka przyglądała się jej z cieka**”Wtedy zobaczyła go w witrynie kawiarni — spokojnego, uśmiechniętego Marcina, który nawet nie wiedział, że właśnie zostanie jej nowym początkiem.”**