Porozmawiajmy, synu

Ostatniego dnia świątecznej przerwy przyjaciele postanowili wybrać się na lodowisko. Mrozy, które nagle nadeszły, nieco zelżały. Niskie, ale jasne słońce raziło w oczy, dając nadzieję na rychłe ocieplenie. Dni zaczynały się już powoli wydłużać.

Krzysiek z Tomkiem nie byli jedynymi, którzy chcieli spalić kalorie zbierane przez całe święta. Na lodowisku roiło się od ludzi. Słońce świeciło, mroźne powietrze orzeźwiało, a muzyka płynąca z głośników poprawiała humory.

Gdy wyszli na lód, Krzysiek i Tomek zaczęli nabierać prędkości, wymijając innych łyżwiarzy. Naostrzone łyżwy gładko ślizgały się po nierównym lodzie. W tym roku byli tu po raz pierwszy – najpierw zasypywało śniegiem, a potem nadeszła odwilż, przez co lód stał się mięciutki i tonął w kałużach. Dopiero po Bożym Narodzeniu udało im się tu w końcu dotrzeć.

Po dwóch okrążeniach lodowiska dla rozgrzewki chłopaki zaczęli się wygłupiać. Tomek zauważył dziewczynę w białej kurtce i takiej samej puszystej czapce z pomponem. Niepewnie stała na łyżwach, kurczowo trzymając się bandy. Od razu było widać, że nie miała pojęcia o jeździe – pewnie pierwszy raz założyła łyżwy.

Jej nogi sztywno rozjeżdżały się na boki, a kostki wykręcały w dziwnych kierunkach. Gdyby nie trzymała się bandy jak tonący brzytwy, już dawno leżałaby na lodzie, niezdolna do podniesienia się. Tomkowi zrobiło się jednocześnie śmieszno i żal.

Rozejrzał się za Krzyśkiem, ale ten był zajęty pogawędką z jakimiś dziewczynami. Tomek podjechał więc do bandy.

– Chcesz, żebym cię nauczył jeździć? To wcale nie jest trudne. Trzeba tylko znać podstawy.

Dziewczyna nie zdążyła odpowiedzieć. Jej prawa noga nagle wysunęła się do przodu, i omal nie przewróciła się do tyłu. Tomek złapał ją w ostatniej chwili.

– Dzięki – powiedziała.

Jej głos wydał mu się magiczny, a od dotyku przeszły go ciarki. Serce w piersi nagle zaczęło walić jak oszalałe, dziwnie rozemocjonowane.

– Nie bój się. Puść bandę, bo nigdy się nie nauczysz. Lepiej trzymaj się mnie. – Wyciągnął do niej rękę.

– Boję się – pisnęła przestraszona.

– Niestety, lód jest śliski, więc upadki są nieuniknione. Ale postaram się cię złapać. No dalej, spróbuj – nalegał Tomek.

Dziewczyna złapała go za rękę, ale drugą wciąż trzymała się bandy.

– Tak, dobrze – dopingował ją Tomek. – Teraz odpychaj się jednym łyżwem i jedź na drugim. Nie stawaj na palcach, bo polecisz! O, świetnie. Złącz nogi. Teraz odpchnij się drugą…

Dziewczyna posłusznie wykonała kilka niepewnych ruchów. W końcu puściła bandę. To nie było jeszcze prawdziwe jeżdżenie, ale Tomek hojnie ją chwalił.

– Świetnie ci idzie! Rozluźnij nogi, lekko ugnij kolana. A teraz spróbuj nie stąpać, tylko ślizgać się.

Oczy dziewczyny błyszczały z radości. Roześmiała się szczęśliwie, a od tego dźwięku serce Tomka znów skoczyło do gardła, a skórę pokryły ciarki.

Dziewczyna śmiało odepchnęła się do przodu, zapominając o czubku łyżwy, i pewnie by upadła, gdyby Tomek znów jej nie złapał.

– Nic się nie stało. Tylko nie rób tak gwałtownie…

Powoli posuwali się wzdłuż bandy.

– Dość, nie daję rady! Nogi mi się trzęsą i są jak z drewna – jęknęła zmęczona.

– Na pierwszy raz wystarczy. Jutro będzie cię bolało. Następnym razem pójdzie lepiej. Ale jesteś dzielna. Chodź, odprowadzę cię do szatni. Jestem Tomek – powiedział, zer- Miło mi, Tomku – odpowiedziała, rumieniąc się lekko, a on już wiedział, że to nie będzie ich ostatnie spotkanie na lodowisku.