Kobieta w delikatnej równowadze

Wrzesień przyniósł do klasy nową dziewczynkę – Ludmiłę. Była tak delikatna i wiotka, że zdawało się, iż mocniejszy podmuch wiatru połamie ją jak patyczek. Zawsze nosiła gruby sweter, spod którego wystawały ostre, chuderlawe ramiona. Rzadkie, jasne włosy upinała w cieniutkie warkoczyki ozdobione różowymi kokardami. Wielkie oczy na bladym, trójkątnym licu patrzyły smutno i zdziwionie.

Wysportowany Wojtek od razu uznał ją za księżniczkę z bajki, którą trzeba chronić – i z zapałem zabrał się do tego zadania. Dziewczyny natomiast od początku nie znosiły nowej.

– Patrzcie ją, szkieletor w różowych wstążkach… A już Wojtka sobie poderwała – syczały na przerwach.

Ludmiła nie jadała szkolnych obiadów. Od stołówkowych zapachów robiło jej się niedobrze. Zawsze przynosiła wielkie jabłko, gryzła malutkie kawałki i żuła tak wolno, że nawet podczas długiej przerwy nie kończyła. Dziewczyny prychały, widząc w koszu niedojedzoną połowę. Wojtek połykał obiad w biegu i pędził do Ludmiły, by jej pilnować.

Odprowadzał ją do domu, dźwigając jej tornister. Żaden z chłopaków nie śmiał się z niego – drogo by ich to kosztowało, bo Wojtek słynął z siły. Wkrótce wszyscy przywykli, że zawsze chodzą razem.

Po maturze Wojtek stoczył ciężką walkę z rodzicami – zrezygnował ze studiów w Warszawie, by nie rozstawać się z Ludmiłą. Zapisał się do technikum w rodzinnym mieście. Jej rodzice uwielbiali Wojtka i spokojnie powierzali mu córkę. Ludmiła uczyła się dobrze, ale egzaminy zdawała ledwo zipiąc – prawie przy każdym robiło jej się słabo. O dalszej nauce nie było mowy.

Była późnym dzieckiem, więc rodzice trzęśli się nad nią – broń Boże zachoruje, zdenerwuje się. Choć, prawdę mówiąc, nie chorowała jakoś szczególnie często.

Na rodzinnej naradzie uznali, że dla dziewczyny najważniejsze to dobre zamążpójście. A z tym akurat nie było problemu – Wojtek to idealny kandydat. Matka Ludmiły, lekarka, załatwiła jej posadę sekretarki dyrektora przychodni. Więc Ludmiła siedziała w recepcji, pisała na maszynie i odbierała telefony.

Tylko rodzicom Wojtka nie podobała się przyszła synowa. Nie o takiej żonie marzyli dla niego. Namawiali, by się opamiętał – „Nie rozumiesz, na co się skazujesz. Nigdy nie będzie dla ciebie oparciem, a co z dziećmi? Czy w ogóle…?”

Ale Wojtek o takich rzeczach nie myślał. Po prostu lubił opiekować się kruchą dziewczyną. Przy niej czuł się jeszcze silniejszy. Podobało mu się, że jest inna niż reszta, że patrzy na niego tymi ogromnymi szarymi oczami. Jednak rodzice tak go zmęczyli gadaniem o małżeństwie, że w końcu się oświadczył.

Jej rodzice cieszyli się, że córka dostała takiego męża. Teraz mogą umrzeć spokojnie, nie zginie. Prawda, że gospodyni z Ludmiły marna? Więc postanowili, że młodzi po ślubie zamieszkają u nich, póki nie ogarną życia małżeńskiego. Mają większe mieszkanie.

Rodzice Wojtka też byli zadowoleni – przynajmniej syn będzie najedzony.

Żyli spokojnie i zgodnie. A o co mieli się kłócić? Gdy Ludmiła zaszła w ciążę, rodzice nie od razu uwierzyli. Brzuch nawet pod koniec był malutki. I namiętności między nimi jakoś nie widać. Położą się spać – i zero jęków, szelestów.

Ludmiłce nie pozwalali nawet książek dźwigać, żeby donosiła. Rodzice nawet spać razem im zabronili. Kupili drugą kanapę, na którą przesiedli Wojtka.

Nie podobało mu się spanie osobno. Zaczął nocować u rodziców. I znów wszystkich to zadowoliło. Tylko jego rodzice wciąż szumieli mu nad uchem, że niepotrzebnie związał się z tą chuchrą – całe życie będzie jej usługiwać. Wojtek złościł się i uciekał do kolegów.

I któregoś takiego wieczoru poznał Krystynę – krzepką, krągłą i wyzywająco seksowną brunetkę. Zdrowych, młodych ludzi ciągnęło do siebie z ogromną siłą. Oboje postradali zmysły – rzucali się sobie w ramiona jak wilki na zdobycz. Ich namiętność rosła z każdym dniem.

Rodzice Wojtka wymyślali mu, że ucieka od żony, kiedy najbardziej go potrzebuje. Ale Ludmiła jakoś specjalnie się nie martwiła. Wsłuchiwała się w nowe życie w sobie i tylko tym była zajęta. Dziecko wierciło się w brzuchu i budziło w niej wilczy głód. Uspokajało się tylko na świeżym powietrzu. Więc Ludmiła godzinami siedziała na balkonie i czytała.

Może różnił się temperamentem od matki, a może znudziło mu się ciasne mieszkanie – urodził się przed terminem. Choć mały, okazał się żywiołowy i podobny do ojca. Nawet rodzice Ludmiły to przyznali i cieszyli się.

Wojtek był wtedy z Krystyną. Dopiero następnego dnia zadzwoniła matka do pracy i powiedziała, że został ojcem. Natychmiast przybiegł do szpitala, stał pod oknami i patrzył na wyczerpaną porodem Ludmiłę, która wydawała się jeszcze chudsza.

Gdy wypisali żonę z dzieckiem, Wojtek niósł synka całą drogę do domu. Ludmiła była za słaba. Zadziwiające, że w ogóle urodziła. Miała piersi jak nastolatka, ale mleka huk – dziecko mogło się upijać. Chłopak jadł, nabierał sił i w miesiąc zmienił się w pulchnego, zdrowego bąbla z donośnym głosem i apetytem na cały świat.

Rodzice przejęli wszystkie obowiązki związane z dzieckiem. Ludmiłce pozwalali tylko spacerować z wózkiem. Patrzyła na śpiącego syna i nie wierzyła, że to ona go urodziła. Nic po niej nie wziął – cały w ojca.

Na początku Wojtek śpieszył się po pracy do żony i syna. Potem znów zaczął wieczorami znikać u Krystyny. Ale nocował zawsze w domu, z Ludmiłą.

Jedni i drudzy rodzice rozumieli, że z Ludmiłą nie jest mu łatwo, wzdychali i dali mu spokój. Wcześniej czy później się opamięta.

Tylko Krystynę wkurzało, że Wojtek teraz uciekał od niej do domu, spędzał z nią mniej czasu. Wściekała się i żądała, by się rozwiódł.

– Po co ci ta wysuszona szprotka? Ani w domu, ani w łóżku do niczego. Czas się określić – naciskała.

Kłótnie z KrystPo latach, gdy wnuki już dorosły, a Ludmiła odeszła cicho we śnie, wszyscy w miasteczku zgodnie przyznali, że ta krucha kobieta miała w sobie więcej siły niż niejeden twardziel, a jej życie, choć ciche, było najpiękniejszą opowieścią o miłości, która nie potrzebuje wielkich słów, by przetrwać wszystko.