Zagadka Zimowego Szlaku

**Śmiertelna Trasa Narciarska**

Koła podmiejskiej elektryki rytmicznie stukały o tory. Wzdłuż torowiska niczym mur stały rozłożyste świerki, przez które prześwitywało niskie zimowe słońce. Grupa studentów medycyny żywo dyskutowała o czymś przy swoim przedziale. Przy wejściu do wagonu stały ich narty.

Duszą całego wyjazdu był Kacper Zalewski – przystojniak o sportowej formie, chluba uczelni, kandydat na mistrza sportu w biegach narciarskich. Każdej zimy reprezentował uczelnię w zawodach, kończąc zawsze w pierwszej trójce. Jego ojciec zajmował wysokie stanowisko w magistracie. Mówiąc krótko – lokalna gwiazda.

Tuż przed świętami Zalewski zaproponował wyjazd całej grupie do leśnego ośrodka wypoczynkowego. Mało kto o nim słyszał – ukryty głęboko w borach. Można było tam aktywnie odpocząć i pojeździć na nartach. Większość się zgodziła, chociaż poza samym Kacprem nikt specjalnie nie pałał miłością do narciarstwa. Ale kto by odmówił wyjazdu na łono natury?

Kinga stała na nartach ostatni raz na szkolnym WF-ie. Ale gdy Zalewski zaprasza, jak odmówić? Poszłaby za nim w ogień, byle tylko być blisko.

W wagonie przytulała się do jego ramienia, rozmarzona, nie zauważając, jak Damian Kowalczyk rzuca w jej stronę zazdrosne spojrzenia. I nie tylko on. Także Agata nerwowo zerkała na Kacpra i Kingę. *”Co on w niej widzi?”* – mówił jej wzrok.

Kinga sama się dziwiła. Tyle tu piękniejszych dziewczyn, a on wybrał ją – cichą, skromną studentkę, choć prymuskę. Niedawno nawet wspomniał, że po studiach się pobierają. Jego wpływowy ojciec postawił warunek: ślub dopiero po dyplomie, nie wcześniej. Inaczej nie pomoże mu załatwić posady w najlepszym szpitalu miasta.

Do końca studiów półtora roku. Wiele może się zmienić. Ale Kinga nie patrzyła tak daleko. W tej chwili, przytulona do Kacpra w pociągu, czuła się najszczęśliwszą dziewczyną pod słońcem.

Wyszli na peron i zamarli przed pięknem zimowego lasu, w którym ukryła się baza. Mroźne powietrze orzeźwiało. Wesoło maszerowali z nartami na ramionach, ciesząc się dniem, młodością i nadchodzącymi świętami.

Po zakwaterowaniu w drewnianych domkach Kacper od razu zwołał wszystkich na trasę.

„Na początek krótka pętla – pięć kilometrów. Zabierzcie telefony, dzwońcie do mnie, gdyby coś. Ale tu spokój, dzikich zwierząt nie ma. Trasa przygotowana, dobra. Nie zostawajcie z tyłu. Ja idę pierwszy, Damian zamyka” – Kacper wskoczył na narty, których trasa zaczynała się tuż za głównym budynkiem.

Kinga nie śpieszyła się, by stanąć za nim. Wiedziała, że jest kiepska i tylko zwolni grupę. Zajęła ostatnie miejsce. Za nią ustawił się Damian. Kacper to zauważył, ale nic nie powiedział.

Kilku śmiałków na czele z Kacprem od razu wyrwało się do przodu, wkrótce ginąc w leśnej gęstwinie. Kinga szybko została w tyle. Narty ślizgały się na ubitej trasie, nogi bolały od napięcia, ręce zdrewniały. Łapała ustami mroźne, palące gardło powietrze. Za plecami słyszała szelest nart Damiana.

„Wyprzedzaj!” – krzyknęła, odwracając się.

Ale on powlókł się za nią w milczeniu. Kinga już przeklinała swój pomysł, by jechać z grupą. Mogła siedzieć w ciepłej chacie, pić herbatę i czekać. Nagle tuż obok chrupnęła gałąź, jakby coś przedzierało się przez zarośla. Kinga drgnęła, straciła równowagę i upadła. Pod nią chrupnęła prawa noga, w oczach rozbłysły iskry bólu, krzyknęła.

„Co się stało?” – Damian zatrzymał się przy niej.

„Noga…” – jęknęła przez zaciśnięte zęby.

Damian ukląkł obok.

„Daj zobaczyć. Odsuń ręce. Nie bój się” – rozkazał.

Kinga odsunęła dłonie, ale nie do końca.

Delikatnie dotknął jej łydki. Wykręciła się z bólu.

„Jasne. Złamanie” – sięgnął po telefon, ale nie było zasięgu. Zaklął.

„Kinga, nie płacz. Kacper biega szybko. Jeśli zrobi drugie okrążenie, wkrótce tu będzie.”

„Mówił, że tylko jedno na początek” – szlochała.

„Gdy inni skończą jeden, on pewnie zdąży zrobić drugi. Jesteśmy w połowie trasy. Daleko. Musimy czekać. Wytrzymasz? Innego wyjścia nie ma.”

Siedziała na śniegu i płakała.

„Posłuchaj, przejdę trochę dalej. Może złapię sygnał. Nie odejdę daleko, nie bój się.” Spojrzał na nią. „Widziałaś może kogoś za nami?”

Nie odpowiedziała. Trzęsła się z zimna i stresu. Damian odjechał kawałek, sprawdził zasięg, ruszył dalej.

„Jest!” – krzyknął radośnie.
Po krótkiej rozmowie wrócił.

„Kacper zaraz tu będzie. Trzymaj się.”

Zauważył, że drży, zdjął kurtkę i narzucił jej na ramiona. Skinęła głową w podzięce. Po policzkach ciekły łzy. Damian zaczął podskakiwać, by nie zmarznąć. Czas wlókł się niemiłosiernie, aż wreszcie na trasie pojawił się Kacper.

„Pomoc nadciąga” – szepnął Damian, ledwo poruszając siniejącymi wargami.

„Jak to się stało?” – zapytał Kacper, podjeżdżając.

Ciągnął za sobą plastikową płynątkę, jaką używa się do zjeżdżania.

Kinga trzęsła się tak bardzo, że nie mogła mówić.

„Zdejmę narty i położymy cię na płynątce” – mówił łagodnie, jak do dziecka.

„Skuter śnieżny gdzieś pojechał. Drugi zepsuty. Będziemy musieli ciągnąć ją do bazy” – rzucił do Damiana, nie patrząc na niego.

Kinga krzyczała przy każdym dotknięciu. Kacper stracił cierpliwość.

„Kinga, nie siedź jak kłoda! Pomóż nam. Chcesz tu zamarznąć?”

Damian nie wtrącał się, wiedząc, że od Kacpra zależy jej życie. W końcu wsadzili ją na płynątkę.

„Lepiej się przytrzymaj” – dodał już spokojniej Kacper.

Kinga położyła się, Damian narzucił jej swój sweter i położył obok jej narty.

Kacper zarzucił długi pas przez pierś i bez trudu ciągnął Kingę, jakby nie ważyła grama. Damian wlókł sięGdy po latach znów przypadkiem spotkali Kacpra na ulicy, Kinga zaskoczona odkryła, że nawet nie pamięta już jego twarzy, a jedyne co czuła, to ciepło dłoni Damiana ściskającego jej dłoń.