Zawodna interwencja

Niefortunna operacja

Krzysztof nie wyszedł, tylko wypadł z samochodu. Wydawało się, że dziś miał tylko trzy rutynowe zabiegi, a czuł się, jakby przez całą zmianę nosił worki z cementem. Plecy bolały, w głowie dudniło, a oczy piekły tak, że mógłby w nich zapalić zapałki.

W domu rzucił się na kanapę, nie rozbierając się, zamknął oczy i natychmiast zapadł w sen. Obudził go dźwięk telefonu – drażliwa melodia wwiercała mu się w mózg. Szyja bolała od niewygodnej pozycji, nie miał siły wstać. „Cholera. Chyba się rozchorowałem” – pomyślał Krzysztof, z trudem otwierając powieki.

Telefon milkł na kilka sekund, po czym znów eksplodował irytującą piosenką. „Od dawna powinienem był to zmienić”. Niechętnie wyciągnął komórkę z kieszeni kurtki.

– Tak – odpowiedział ochrypłym od snu głosem. Odsapnął. – Tak – powtórzył już mocniej.

– Krzysiu, jestem na lotnisku. Samolot za godzinę. Mój ojciec leży w szpitalu po zawale. Bądź kolegą, zastąpisz mnie, co? Po prostu nie mam kogo innego poprosić – usłyszał w słuchawce głos kolegi i przyjaciela, Tomka Nowaka.

– Nie czuję się najlepiej. Rozchorowałem się. Zadzwoń do Darka.

– Daj spokój. Wypij kawę, weź coś na przeziębienie. Darek ma żonę, sam wiesz, nadgodziny potraktuje jak zdradę. Marek jest jeszcze za młody, nie ma doświadczenia. Kowalski nie da rady dwóch dyżurów z rzędu, nie ten wiek. Wracam pojutrze. Wyratujesz mnie? Odpracuję.

„Czyli zdychaj, ale przyjaciela ratuj. Jak na złość” – pomyślał Krzysztof.

– Dobra – westchnął ciężko.

– Co powiedziałeś? – doprecyzował Tomek.

– Mówię, że zastąpię. Szczęśliwej podróży.

– Jesteś prawdziwym przyjacielem! Ja za ciebie… – Tomek zaczął mówić szybko, ale Krzysztof nie słuchał dalej, rozłączył się.

Do nocnego dyżuru zostało jeszcze trochę czasu. Krzysztof wziął prysznic, ogolił się, wypił mocną kawę. Poczuł się trochę lepiej. Nie chciało mu się wracać do szpitala, z którego ledwo wyszedł kilka godzin temu. „Dam radę. Może będzie spokojnie” – pomyślał i zaczął się ubierać.

Pierwsze godziny w oddziale rzeczywiście były ciche. Niestrudzenie ciągnęło go w sen, ciężka głowa opadała na stół. Krzysztof potrząsnął nią, próbując się otrząsnąć. Kolejna filiżanka kawy pomogła tylko na chwilę.

– Krzysztofie Andrzejewiczu! – usłyszał głos z oddali. Ktoś potrząsał jego ramieniem.

Zasnął. Podniósł głowę znad stołu. Przed nim stała pielęgniarka Agnieszka.

– Krzysztofie Andrzejewiczu, przywieźli chłopca…

– Tak, zaraz schodzę – powiedział, zrzucając z siebie resztki snu.

Krzysztof opłukał twarz zimną wodą, zagotował czajnik, wsypał do kubka dwie łyżki kawy, po chwili dodał trzecią. Poparzył się, pijąc gorący napój, poprawił czepek i ruszył na dół, na izbę przyjęć.

Dwunastoletni chłopiec leżał skulony na noszach. Krzysztof delikatnie go zbadał.

– Jest pani matką? – zwrócił się do bladej, drobnej kobiety.

– Co się z nim dzieje, doktorze? – spojrzała na niego wielkimi oczami.

– Dlaczego nie wezwali państwo wcześniej karetki? – zapytał ostro, z wyrzutem.

– Wróciłam z pracy, syn odrabiał lekcje. Potem zwymiotował. Wysoka gorączka. Ukrywał, że boli go brzuch od kilku dni. Co mu jest? – zapytała przerażona, chwytając go za rękę.

– Agnieszko, wózek! – krzyknął, nie odrywając wzroku od bladej twarzy kobiety. Wyrwał rękę z jej uścisku. – Proszę podpisać zgodę na operację. – Wziął ze stołu formularz i podał jej.

– Operację? To zapalenie wyrostka?

– Zapalenie otrzewnej. – Krzysztof spojrzał na nią ze współczuciem.

W jej oczach zamarł horror.

– Podpisz pani. Nie ma czasu.

Kobieta podpisała bez czytania i znów złapała go za rękę.

– Doktorze, uratuj mojego syna!

– Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Niech pani nie przeszkadza.

Agnieszka już podjechała z wózkiem. Razem przenieśli na niego chłopca i ruszyli w stronę windy. W pustym korytarzu echo niosło ich pośpieszne kroki i skrzypienie zdezelowanego wózka.

Kobieta nie odstępowała, mówiła coś, ale Krzysztof nie słuchał, myślał o operacji.

Gdy wszedł na salę operacyjną, chłopiec już leżał pod narkozą. Wszystko inne zeszło na dalszy plan. Ręce działały nawykowo, umysł pracował precyzyjnie. Zabieg trwał już drugą godzinę. Na krótką chwilę Krzysztof przymknął zmęczone oczy, aż krzyk Agnieszki przywołał go do rzeczywistości.

Krew tryskała spod jego palców, zalewając pole operacyjne.

– Ciśnienie spada… – krzyknął anestezjolog.

Krzysztof powoli wyszedł z sali. Koszula przylepiona do pleców była mokra od potu. Nogi drżały ze zmęczenia i napięcia. Oparł się o chłodną ścianę. W jego stronę biegła jakaś kobieta. „Matka” – domyślił się.

Zatrzymała się krok przed nim, jakby uderzyła w niewidzialną ścianę. Blada twarz, ogromne oczy, zmęczone strachem i oczekiwaniem.

Krzysztof odwrócił wzrok. Kobieta westchnęła – czy może łknęła – zakryła usta dłonią i zachwiała się. Zdążył ją złapać, zanim zemdlała, i posadził na krześle przy drzwiach.

– Agnieszko, amoniak! – krzyknął w pusty korytarz.

Pielęgniarka podbiegła z flakonikiem, podsunęła pod nos kobiety nasączoną wacikę. Matka chłopca odchyliła głowę, odepchnęła dłoń i otwarła oczy.

– W porządku? – Krzysztof wpatrywał się w jej bladą twarz.

Nie odpowiedziała. Powoli wstała i odeszła pustym szpitalnym korytarzem. Patrzył za niąPo kilku miesiącach Krzysztof i Beata, matka chłopca, stali na śnieżnym wzgórzu, patrząc, jak zachodzące słońce maluje niebo na złoto, i wreszcie poczuli, że życie, mimo bólu, wciąż może być piękne.