Zabójcza trasa narciarska

**Śmiertelna Trasa**

Skrzypiące koła pociągu podmiejskiego wybijały rytmiczną melodię na zamarzniętych szynach. Wzdłuż torów stał gęsty las świerków, przez które przebijało się niskie, zimowe słońce. Grupa studentów medycyny głośno dyskutowała, a przy wejściu do wagonu leżały ich narty.

Inicjatorem wyjazdu był Krzysztof Sokołowski – przystojny, wysportowany mężczyzna, dumna uczelni, kandydat na mistrza sportu w biegach narciarskich. Każdej zimy reprezentował instytut na zawodach i nigdy nie schodził poniżej drugiego miejsca. Jego ojciec zajmował wysokie stanowisko w miejskim urzędzie. Mówiąc krótko – lokalna gwiazda.

Tuż przed świętami Krzysztof zaproponował wyjazd na zapomnianą bazę turystyczną, ukrytą w lesie. Można było tam odpocząć i pojeździć na nartach. Większość się zgodziła, choć nikt poza nim nie miał doświadczenia. Ale kto by odmówił wycieczki w góry?

Magda stała na nartach tylko na lekcjach wf-u w liceum. Ale jak nie pojechać, gdy sam Sokołowski zaprasza? Zgodziłaby się na wszystko, byle tylko być przy nim.

W wagonie przytulała się do jego ramienia, zatopiona w szczęściu, nie widząc, jak Tomek Kowalski rzuca w jej stronę zazdrosne spojrzenia. Nie tylko on. Ania też z niepokojem patrzyła na Krzysztofa i Magdę. *„Co on w niej widzi?”* – mówił jej wzrok.

Nawet Magda była zdziwiona. Tyle pięknych dziewczyn wokół, a wybrał ją – skromną, choć prymuskę. Niedawno wspomniał nawet, że po studiach się pobiorą. Jego wpływowy ojciec dał synowi ultimatum – ślub dopiero po dyplomie, nie wcześniej. W przeciwnym razie nie pomoże mu dostać pracy w najlepszym szpitalu w mieście.

Do końca studiów zostało półtora roku. Wiele mogło się zmienić. Ale Magda nie myślała tak daleko. Przytulona do Krzysztofa w pociągu, czuła się najszczęśliwszą kobietą na świecie.

Wysiedli i znieruchomieli przed widokiem ośnieżonego lasu, w którym kryła się baza. Mroźne powietrze szczypało w policzki. Wesoło maszerowali z nartami na ramionach, ciesząc się dniem, młodością i nadchodzącymi świętami.

Po rozpakowaniu Krzysztof od razu zaprosił wszystkich na trasę.

— Najpierw mała pętla – pięć kilometrów. Zabierzcie telefony, dzwońcie do mnie, jeśli coś się stanie. Ale tu spokojnie, nie ma dzikich zwierząt. Trasa przygotowana, dobra. Nie odstajemy. Ja prowadzę, Tomek zamyka — rzekł, stając na starcie tuż przy głównym budynku.

Magda nie spieszyła się. Wiedziała, że nie umie jeździć, będzie tylko zawadzać. Stanęła na końcu. Za nią ustawił się Tomek. Krzysztof zauważył, ale nic nie powiedział.

Kilka osób od razu ruszyło do przodu i wkrótce zniknęło w lesie. Magda została daleko w tyle. Narty ślizgały się po ubitej trasie, nogi piekły od wysiłku, ręce zdrętwiały. Łapała ustami mroźne, palące gardło powietrze. Za plecami słyszała szelest nart Tomka.

— Wyprzedzaj! — krzyknęła, odwracając się.

Ale on szedł powoli za nią. Magda już przeklinała decyzję o wyjeździe. Lepiej byłoby zostać w ciepłej chacie i pić herbatę. Nagle tuż obok chrupnęła gałąź, jakby ktoś przedzierał się przez zaspy. Magda drgnęła, straciła równowagę i upadła. Pod nią chrupnęła noga, w oczach pojawiły się iskry bólu.

— Co się stało? — Tomek zatrzymał się przy niej.

— Noga… — jęknęła przez zaciśnięte zęby.

Tomek odwrócił się, przykucnął.

— Pozwól zobaczyć. Odsuń ręce. Nie bój się — rozkazał stanowczo.

Magda odsunęła dłonie, ale nie do końca.

Tomek delikatnie dotknął łydki. Magda wzdrygnęła się i krzyknęła.

— Złamana. — Siegnął po telefon, ale nie było zasięgu. Zaklął cicho.

— Magda, nie płacz. Krzysiek jeździ szybko. Może zrobi drugie okrążenie i wróci.

— Mówił, że tylko jedna trasa na początek — szlochała.

— Jesteśmy w połowie drogi. Daleko. Musimy czekać. Wytrzymasz? Nie mamy wyjścia.

Siedziała na śniegu i płakała.

— Spróbuję znaleźć sygnał. Nie odejdę daleko. Nikogo nie widziałaś za nami?

Magda nie odpowiedziała. Trzęsła się z zimna i strachu. Tomek odjechał kawałek, sprawdził telefon, ruszył dalej.

— Jest zasięg! — krzyknął radośnie.

Po chwili wrócił.

— Krzysiek już tu będzie. Trzymaj się.

Zauważył, że drży, zdjął kurtkę i okrył ją. Magda skinęła wdzięcznie. Łzy spływały jej po twarzy. Tomek zaczął podskakiwać, by nie zamarznąć. Wydawało się, że mija wieczność, zanim na trasie pojawił się Krzysztof.

— Magda, pomoc nadchodzi — wyszeptał Tomek, siny z zimna.

— Jak to się stało? — spytał Krzysztof, podjeżdżając.

Ciągnął za sobą plastikowe sanki.

Magda trzęsła się tak bardzo, że nie mogła mówić.

— Zdejmę narty i położymy cię na nosze — tłumaczył łagodnie, jak dziecku.

— Snieżochód pojechał, drugi zepsuty. Będziemy ciągnąć ją do bazy — powiedział do Tomka, nie patrząc na niego.

Magda krzyczała przy każdym dotyku. Krzysztof w końcu stracił cierpliwość.

— Magda, pomóż nam! Chcesz tu zamarznąć?

Tomek milczał, wiedząc, że Krzysztof ma doświadczenie. Wspólnie wsadzili ją na sanki.

— Lepiej się połóż — doradził spokojniej.

Magda legła, Tomek okrył ją swoją kurtką. Krzysztof zarzucił linę na ramię i ruszył, ciągnąc ją, jakby ważyła nic. Tomek wlókł się za nimi.

Gdy dobiegli do bazy, nie czuł już twarzy. Ktoś nacierał mu policzki wełnianą czapką, podał kubek gorącej herbaty. Magda leżała na kanapie z unieruchomioną nogą. Dali jej lek przeciwbólowy, przestała płakać.

Po dwóch godzinach przyjechało pogotowie. Oboje wsiedli do karetki. Magda liczyła,Ona spojrzała na Tomka i nagle zrozumiała, że to właśnie on był tym, o którym marzyła w noc sylwestrową.