Opowieść o miłości

Była zimowa poranek, gdy Kazimiera obudziła się z bólem głowy. Za oknem sypał gęsty śnieg. Dziękowała losowi, że wczoraj zdążyła jeszcze pójść do sklepu, bo dziś musiałaby brnąć przez zaspy, a jej bolące nogi nie pozwoliłyby na to. Do tego ciśnienie znów w górę. Wzięła tabletkę, położyła się na kanapie i przymknęła oczy.

„Co ja tak leżę? Trzeba by kapusty ugotować” – pomyślała, ale nie miała siły wstać.

Od lat w pierwszy dzień nowego roku przychodził do niej na obiad syn z żoną. A dawniej, gdy Kuba był mały, przyjeżdżał też z wnukiem. I zawsze od progu pytał: „Mamo, a kapusta jest? Sałatki już mi obrzydły”. Kazimiera uznała, że jeszcze chwilę odpocznie i zabierze się za gotowanie. Zdaży. Nasłuchiwała siebie. Głowa zdawała się lżejsza.

Otworzyła oczy i spojrzała na zdjęcie męża wiszące na ścianie. Zawiesiła je tak celowo, by widzieć go przed snem i zaraz po przebudzeniu. Minęło siedem lat, a wciąż nie potrafiła się przyzwyczaić, wciąż wspominała i rozmawiała z nim, patrząc na ten portret.

— Bez ciebie jest mi ci, Czesiu — powiedziała głośno.

„Pamiętasz, jak wróciłeś z pracy bez prezentu na moje urodziny? Kwiaty schowałeś pod płaszczem na wieszaku. Rozbierałeś się tak powoli, specjalnie, żebym wyszła i spytała, czemu się tak guzdrasz?

A ty powiedziałeś, że zgubiłeś wypłatę. Że poszedłeś po prezent, a w sklepie ktoś wyciągnął ci portfel z kieszeni. Jakżem się wtedy na ciebie wściekła. Czułam podstęp, znałam twój nieznośny charakter, a i tak dałam się nabrać.

I jaki uparty byłeś — doprowadzałeś wszystko do końca, cokolwiek wymyśliłeś. Już myślałam, jak przeżyć miesiąc bez grosza.

Przyszli goście: syn z żoną, twój przyjaciel Wiesiek z małżonką i moja koleżanka Hanka. Zasiedli do stołu, rozlali wino, ty wznieśliście toast, a potem wręczyłeś mi pudełko ze złotymi kolczykami. Miałam wtedy pięćdziesiąt lat. Tak było mi wstyd, że o mało nie cisnęłam w ciebie tym pudełkiem. A ty tylko się śmiałeś, cieszyłeś, że znowu udało ci się mnie rozzłościć”. — Kazimiera spojrzała na portret z wyrzutem.

— A pamiętasz, jak zgubiłeś klucze w śniegu? Jak długo ich szukaliśmy razem. Sąsiedzi wyszli pomóc. A potem podrzuciłeś, żebym to ja je znalazła. Ile razy pytałam, nigdy się nie przyznałeś, że to żart. Wstyd było przed sąsiadami? Nie zrozumieliby. Nie tylko mnie tak drażniłeś, ale i dzieci… — prowadziła w myślach rozmowę z mężem.

Czesław na portrecie słuchał uważnie. Rzadkie zdjęcie, gdzie wyglądał poważnie. Zwykle uśmiechał się chytrze. Kazimiera westchnęła i usiadła na kanapie. Ból głowy ustąpił.

Poszła do kuchni i zaczęła gotować kapustę. Każdy ruch odbijał się bólem w kolanach. Gotowała i wspominała…

***

Był ciepły sierpniowy dzień. Młoda Kazimiera siedziała w białej sukni ślubnej przed lustrem. Koleżanka Halina układała jej włosy. Uczyła się w mieście na fryzjerkę. Kazimierze trudno było usiedzieć w miejscu. To promieniała uśmiechem, to zamyślała się nagle.

Lada moment przyjedzie po nią pan młody, a ona wciąż nie była pewna, czy dobrze zrobiła, słuchając matki.

— Rodzina Stanisława porządna, gospodarstwo duże, sam chłopak pracowity. A za kogo jeszcze w naszej wsi wyjdziesz? Miejskim chłopakom swoich dziewcząt nie brak — przekonywała matka.

I Kazimiera się zgodziła. Dwadzieścia lat już miała, czas za mąż. Halina zachwycała się jej strojem, chwaliła Stanisława, a w oczach Kazimierzy zabłysły łzy. Co chwilę nasłuchiwała odgłosów za oknem — czy nie nadjeżdża auto. I czuła ulgę, gdy samochód mijał ich dom.

Ale oto silnik zgasł pod oknem, zatrzasnęły się drzwi. Kazimiera drgnęła i zesztywniała. Serce zabiło jak ptak w klatce.

Hala wybiegła z chaty witać pana młodego, żądać okupu za pannę młodą. Matka już stała na progu…

A Kazimiera nagle pomyślała o czymś zupełnie innym, niż powinna. Przypomniała sobie, jak dzień wcześniej matka posłała ją do sklepu, gdzie spotkała Czesława. Po wojsku nie wrócił do wsi, od razu wyjechał do pracy w mieście. Kilka lat go nie widziała.

Zmężniał. Nie powiedzieć, że przystojny, ale postawny, już całkiem jak miejski. Kazimiera spłonęła rumieńcem pod jego uważnym spojrzeniem, spuściła oczy.

— Spóźniłeś się, chłopcze. Nie gap się na nią. Nie dla ciebie ta panna. Jutro wychodzi za mąż — powiedziała sprzedawczyni, ciocia Zosia.

— To się jeszcze okaże — uśmiechnął się Czesław, nie odrywając wzroku od Kazimierzy.

Nie pamiętała, co kupiła ani jak wyszła. Dopiero na zewnątrz mogła swobodnie odetchnąć. I od tamtej chwili nie mogła zapomnieć jego spojrzenia.

Kazimiera nasłuchiwała. Coś długo targowali się z panem młodym o okup. Nagle drzwi się otwarły. Przez próg przeszedł nie Stanisław, ale Czesław.

Kazimiera zerwała się z krzesła, serce waliło tak, że zaraz wyskoczy z piersi. Matka próbowała zatrzymać Czesława, chwytając go za rękaw koszuli. Hala stała jak wryta, obserwując scenę. W końcu Czesław wyrwał się z matczynych objęć i podszedł do Kazimierzy.

— Nie mogę bez ciebie żyć. Pójdziesz ze mną? Teraz? — spytał.

A ona nie mogła słowa wykrztusić. Wziął ją na ręce i wyniósł z chaty. Matka z przyjaciółką ledwie zdążyły uskoczyć. Kazimiera objęła go za szyję, oparła głowę na ramieniu, jakby tak właśnie miało być.

Tak oto Czesław porwał ją sprzed ołtarza. Cała wieś długo komentowała ich ślub. A po co było marnować wesele? Potem zjawił się Stanisław, pijany, ledwo na nogach stał. Postał, popatrzył i odszedł.

Później Czesław opowiedział, jak poszedł do niego.

I powiedział mu: „Nie dam wam żyć spokojnie – i tak ci ją zabiorę, lepiej zabij mnie teraz”, ale Stanisław nie miał odwagi stanąć przeciwko Czesławowi i w końcie ustąpił, zostawiając Kazimierę jej przeznaczeniu.