Córka bez miłości

Nielubiana córka

Zbliżałam się już do domu, gdy w torbie zadzwonił telefon. Wyciągnęłam go i odebrałam bratu.

– Cześć, Tomek – bez skrupułów używałam jego dziecięcego przezwiska, choć był już dorosły, wyższy ode mnie.

– Nie zapomniałaś, że za tydzień mama ma urodziny? I to jubileusz, przypominam – powiedział.

I bardzo dobrze, bo naprawdę o tym zapomniałam.

– Nie, nie zapomniałam – skłamałam bezczelnie. – A ty już kupiłeś prezent?

– Właśnie dlatego dzwonię. Spotkajmy się, omówmy.

– Może do mnie wpadniesz? Albo jutro w przerwie obiadowej, w naszej kawiarni? – zaproponowałam.

– Ustalono. O dwunastej będę w kawiarni. Jak coś, zadzwonimy, dobrze? To do jutra. – I Antek się rozłączył.

Uwielbiam go, mojego młodszego brata. To on jest mi najbliższy, nie mama. Teraz aż boję się wspominać, że kiedyś chciałam go zabić. Wciąż czuję wstyd i wyrzuty sumienia, zwłaszcza gdy na niego patrzę. Nigdy bym sobie nie wybaczyła. A wtedy…

***

Moi przyszli rodzice studiowali i nie mogli bez siebie wytrzymać ani dnia, wszędzie chodzili razem. Ale nie mieli gdzie być sami. Mama mieszkała z rodzicami, a ojciec w akademiku. Jedynym rozwiązaniem było wzięcie ślubu. I tak oznajmili rodzicom mamy. Westchnienia, namowy, by nie spieszyć się, łzy – nic nie pomogło. Młodzi byli nieugięci, z zapałem bronili swojego prawa do miłości. Rodzice musieli ustąpić.

Trzeba przyznać, że mama ma taki charakter – jeśli coś sobie wbije do głowy, idzie po trupach. Namówiła rodziców na skromne wesele, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyli na wynajem mieszkania. Przecież nie mogli żyć w dwóch pokojach z rodzicami. Tak się stało.

Po ślubie młodzi spędzali cały wolny czas w łóżku. Na zajęcia przychodzili niewyspani, zmęczeni, ale pełni miłości i szczęścia. Jak wszyscy zakochani sądzili, że ich uczucie przetrwa każde przeciwności. I nie spodziewali się żadnych kłopotów. Byli tacy naiwni…

Stało się to, co musiało się stać – mama zaszła w ciążę. Dla obojga to był szok, ale pierwsze wyzwanie przyjęli z godnością. Zostało jeszcze półtora roku studiów. Jakoś sobie poradzą.

Mama stała się kapryśna. Męczyły ją mdłości, cały czas chciało jej się spać. Nie znosiła zapachów jedzenia, nie mogła gotować. Ojciec coraz częściej przesiadywał wieczorami w akademiku. Zaczęły się kłótnie. Ale młodzi szybko się godzili, zwłaszcza gdy mdłości minęły i mama znów gotowała.

Gdy się urodziłam, nastał czas chronicznego niewyspania i zmęczenia, a studiów nikt nie odwołał. Babcia i dziadek brali urlopy na zmianę, by zajmować się mną i dać mamie szansę skończyć studia. Mama często uciekała z wykładów, bo od nagromadzonego mleka bolały ją piersi.

Jej zmęczenie i nerwy udzielały się i mnie. Pewnie dlatego często płakałam i zasypiałam tylko na rękach. Rodzice z ulgą zostawiali mnie komuś i biegli na uczelnię, by odpocząć, a jeśli się udało – nawet zdrzemnąć się na zajęciach.

Miłość miłością, ale brakowało im doświadczenia i cierpliwości. Nagle zaczęli dostrzegać swoje wady, wysuwać pretensje, liczyć, kto co zrobił albo nie. Przez zmęczenie i brak snu kłótnie wybuchały często i o byle co. Ojciec znów zaczął uciekać do akademika. Wracał późnym wieczorem, i awantury odżywały na nowo.

Ale w końcu zdali egzaminy, dostali dyplomy, ojciec poszedł do pracy. Bezpieniądze i nieprzespane noce zostały w przeszłości. Podrosłam, poszłam do żłobka, a mama też zaczęła pracować. Tyle że zaczęłam chorować. Mama często brała zwolnienia. Babcia i dziadek byli jeszcze młodzi, do emerytury daleko, nie mogli pomóc. Życie sypało nowe trudności. Ojciec zaczął zostawać w pracy…

Pewnego dnia wrócił późno, a mama urządziła kolejną awanturę.

– Dość! – krzyknął ojciec. – Nie mogę tak dalej żyć. Nasz związek był błędem. Spieszyliśmy się… Kocham inną – powiedział bez wahania, spakował rzeczy i wyszedł.

OczyTa rozmowa sprawiła, że po raz pierwszy od lat poczułam ulgę – może nie jestem idealna, ale nauczyłam się kochać i być kochaną, i to wystarczy.