Nie żałuj. To znaczy, że nie kochałeś.

— Nie żałuj. Skoro porzucił, znaczy, że nie kochał — powiedziała matka, zaglądając do pokoju Julki.

— Nie zmarzniesz w tej sukience? Na dworze minus dwadzieścia pięć, a nocą ma być jeszcze chłodniej — dodała, kręcąc głową.

— Nie zdążę zmarznąć, przecież to niedaleko. Nie pójdę na urodziny w dżinsach — odparła Julka, poprawiając wstążkę przy talii i kręcąc się przed lustrem.

— Dominik po ciebie zajrzy? — zapytała matka.

— Nie, powiedział, że się spóźni. Koledze komputer się zepsuł, musi go naprawić — odrzekła Julka, beztrosko machając ręką.

— Mógłby to zostawić na jutro. Jak sama pójdziesz? To nie wypada — powtórzyła matka.

— Mamo, teraz nikt na to nie zwraca uwagi. Co w tym złego? No nie przyjdziemy razem, i co? Już idę, i tak się spieszę. — Julka wcisnęła buty do torby i wyszła do przedpokoju.

Wiedziała, że Dominik nie podoba się matce. A to wszystko przez ten pocałunek, który widziała. „To nieodpowiednie. Muszą być jakieś granice” — mówiła po jego wyjściu.

Julka wciągnęła miękkie, ciepłe kozaki, narzuciła długi puchowy płaszcz, owinęła szyję puszystym szalem.

— I bez czapki? — załamała ręce matka.

— Właśnie ułożyłam włosy, jaka czapka? Wychodzę. — Julka otworzyła drzwi i wybiegła z mieszkania.

Matka jeszcze coś wołała za nią, ale już zbiegała po schodach, myśląc o wieczorze pełnym śmiechu i spotkaniu z Dominikiem.

Ich związek rozwijał się szybko i namiętnie. Julka marzyła, że lada chwila oświadczy się jej.

Mróz od razu sparzył twarz i dłonie, próbując wślizgnąć się pod obszerny płaszcz. Julka podniosła szal wyżej, wtuliła w niego nos i ruszyła szybko w stronę domu przyjaciółki. „Żeby tylko Dominik szybciej przyszedł” — myślała po drodze. Pół godziny temu do niego zadzwoniła. „Nie przeszkadzaj, wtedy przyjdę szybciej” — rzucił krótko. I już więcej nie dzwoniła.

W klatce schodowej odsunęła szal od twarzy. Nie czekała na windę, weszła po schodach, żeby się rozgrzać. Mieszkały z Anią tylko dwa bloki dalej, a Julka i tak zdążyła zmarznąć.

Drzwi do mieszkania, skąd dobiegała muzyka, były uchylone. Ktoś wychodzący na papierosa nie domknął ich. Albo gospodyni celowo zostawiła je dla spóźnialskich. „Dobrze. Mniej zwrócę na siebie uwagę” — pomyślała Julka i weszła do półmroku przedpokoju. Od razu ogłuszyła ją rytmiczna muzyka i śmiech gości.

Zrzuciła płaszcz, wepchnęła szal w rękaw. Na wieszaku wisiały po dwie-trzy puchowe kurtki. Ania zaprosiła mnóstwo ludzi. Julka jakoś upchała swój płaszcz na jednym z haków. Wsunęła zziębnięte buty, wzdrygnęła się i weszła do pokoju.

Jaskrawe światło oślepiło ją po ciemnym przedpokoju, a od głośnej muzyki serce zaczęło bić mocniej. Kilkanaście osób tańczyło w rytm muzyki wokół stołu, zajmując całą przestrzeń. Nikt nie zwrócił na nią uwagi. Szukała wzrokiem Ani, ale jej nie zobaczyła.

Julka, omijając tańczących, przedostała się w stronę kuchni. Już miała otworzyć szklane drzwi, gdy te wyleciały na nią. Rozpromieniona Ania, z błyszczącymi jak w gorączce oczami i zwycięskim uśmiechem na pełnych ustach, wpadła na nią. Zaskoczenie i zakłopotanie zmiotły uśmiech z twarzy przyjaciółki.

Za plecami Ani pojawił się Dominik. Rozczochrane włosy przygładzał rozstawionymi palcami.

— Już przyszedłeś? — spytała Julka, patrząc na Anię.

Ta już ochłonęła i znów się uśmiechała, jak gdyby nigdy nic.

— Impreza w pełni. Czemu się spóźniłaś? — zapytała. — Chodź tańczyć. A może najpierw się napijesz? — Ania minęła Julkę.

— Nie zadzwoniłeś. Nie zauważyłeś, że mnie tu nie ma? A może byłeś zbyt zajęty? — spytała, a w głosie czuć było gorycz i żal.

— Po prostu nie zdążyłem. Też dopiero przyszedłem. — Dominik pochylił się, żeby ją pocałować, ale Julka odskoczyła.

Poczuła zapach ulubionych perfum Ani.

— Jul, o co chodzi? Tylko kroiliśmy kiełbasę — tłumaczył się Dominik.

— Zetrzyj szminkę z policzka. I przekaż jej to. — Wcisnęła mu do ręJulka odwróciła się i wybiegła na mróz, gdzie śnieg skrzypiał pod jej nogami jak echo złamanego serca.