Już nigdy więcej

**Nigdy więcej**

Po pracy Halina wstąpiła do sklepu. Nie miała ochoty gotować, ale Małgosię trzeba było nakarmić. Kupiła paczkę makaronu i parówki. Córka od dzieciństwa wolała je od innych potraw. Dorzuciła jeszcze mleko w kartonie i kajzerki.

Przy kasie uformowała się krótka kolejka. Przed Haliną stał wysoki mężczyzna w czarnej kurtce i ręcznie robionej czapce z pomponem. *„Młody jeszcze facet, a już w takiej babcinej czapce. Pewnie żona mu zrobiła. No tak, niektóre kobiety potrafią upiększyć mężczyznę tak, żeby żadna inna nawet na niego nie spojrzała. Ciekawe, jak wygląda. Pewnie ma twarz wiecznego dzieciaka”*, myślała, wpatrując się w tę paskudną, pstrokatą czapkę.

Mężczyzna odwrócił się i spojrzał na nią, wyczuwając jej wzrok. Halina natychmiast spuściła oczy. *„Nie wygląda na idiotę”*, pomyślała bardziej wyrozumiale. On znów się na nią obejrzał.

— Przeszyje mnie pani tym wzrokiem — powiedział.

— Gdyby było na co patrzeć. Nie mam nic lepszego do roboty — burknęła Halina zniecierpliwiona.

Kolejka ani drgnęła. W środku Haliny narastała irytacja. I ta czapka… Chciała już rzucić zakupy i wyjść, ale w okolicy nie było innego sklepu. *„Zawsze tak jest, gdy w kolejce stoją faceci. Zaraz zacznie wybierać papierosy: »Niech mi pan da te niebieskie z czerwonym paskiem. Nie ma? To te białe z zielonym znaczkiem«”*, przedrzeźniała go w myślach. *„A potem będzie grzebał w kieszeniach, zamiast przygotować pieniądze wcześniej…”*

I tak się stało. Mężczyzna przed kasą podwinął kurtkę i zaczął wyciągać drobne z ciasnych spodni. Halina głośno i teatralnie westchnęła.

— Spieszy się pani? Niech pani przejdzie — odezwał się „Czapka”, ustępując jej miejsca.

Halina wzruszyła ramionami i stanęła na jego miejscu przy taśmie. W końcu wyciągnął odpowiednią sumę, spakował skromne zakupy i odszedł od kasy.

Gdy przyszła kolej Haliny, kasjerka skanowała produkty, a ona bezskutecznie grzebała w torebce, szukając karty.

— Kobieto, nie można się przygotować wcześniej? — ktoś z tyłu niecierpliwił się.

— Zagubiła pani kartę? — „Czapka” zapytał z przekąsem.

Halina nawet na niego nie spojrzała, wciąż szukając.

— Ja zapłacę — powiedział do kasjerki.

— Nie trzeba! — wykrzyknęła zaczerwieniona Halina. — Już znalazłam. Przepraszam. — Przyłożyła kartę do terminala, ulżyło jej, że w końcu ją odnalazła.

Spakowała zakupy i wybiegła ze sklepu. *„Co jest ze mną? Czepiam się tej głupiej czapki. Jeśli mu się podoba, niech nosi. Stałam się zła, nerwowa…”*, beształa się w drodze do domu.

*„To wszystko przez niego. A żyliśmy przecież dobrze. Czy tylko mi się tak wydawało? Poszedł do jakiejś głupiutkiej dziewczyny, która zaszła w ciążę. Ożenił się, bo tak wypada. A że córka będzie bez ojca, już go nie obchodzi. A ja? Za chwilę czterdziestka. Boże, to już tak dużo… Zostawił nam mieszkanie, wykupił się. I za to dzięki. Dlaczego my, kobiety, musimy przez nich cierpieć? Wszystkie mają ten sam schemat. Nieliczni nie zdradzają albo robią to dyskretnie, nie niszcząc rodziny. Po czterdziestce ciągnie ich do młodych. A jak my mamy żyć?”* — Halina wiodła niekończący się monolog, ledwo powstrzymując łzy.

Weszła do klatki i chciała wywołać windę, ale zatrzymała się z piskiem, drzwi się rozjechały, a z kabiny wyszedł zaniedbany, podpite facjat. Halina wsiadła i natychmiast skrzywiła się od zapachu tanich papierosów i alkoholu. *„Wszyscy tacy sami — piją albo się włóczą. Nie znoszę tego.”*

Winda zatrzymała się na jej piętrze, drzwi otwarły się z hałasem. Halina podeszła do drzwi i długo grzebała w kieszeniach płaszcza, wyciągając klucze. Zahaczały o rękawiczki, grożąc upadkiem na brudną podłogę. W końcu otworzyła…

Małgosia siedziała przy biurku w swoim pokoju, odrabiając lekcje. Podniosła wzrok znad książki i spojrzała na matkę. Halina dostrzegła w jej oczach coś między lekceważeniem a irytacją.

— Mamo, potrzebuję pieniędzy do teatru. W sobotę idziemy z klasą — oznI jego uśmiech, tak ciepły i pewny, przypomniał jej, że świat wcale nie musi być samotny.