Niefortunny Zabieg

**Nieudana operacja**

Krzysztof nie wyszedł, tylko wypadł z samochodu. Miał za sobą tylko trzy rutynowe operacje, a czuł się, jakby dźwigał worki przez całą zmianę. Plecy bolały, w głowie szumiało, a oczy piekły jak po bezsennej nocy.

W domu rzucił się na kanapę, nie rozbierając się, zamknął oczy i natychmiast zapadł w sen. Obudził go dźwięk telefonu, który wwiercał się w mózg jak wiertło. Szyja bolała od niewygodnej pozycji, a on nie miał siły wstać. *”Cholera. Chyba jestem chory”*, pomyślał Krzysztof i z mozołem otworzył powieki.

Telefon milkł na chwilę, tylko po to, by znów wybuchnąć irytującą melodią. *”Od dawna powinienem ją zmienić.”* Niechętnie wyciągnął komórkę z kieszeni kurtki.

— Tak? — ochrypłym od snu głosem odpowiedział. Odchrząknął. — Tak — powtórzył już twardziej.

— Krzysiu, jestem na lotnisku. Samolot za godzinę. Mój ojciec w szpitalu, zawał. Bądź przyjacielem, zastąpisz mnie? Nie mam kogo innego poprosić — usłyszał głos kolegi i przyjaciela, Wojtka Nowaka.

— Ja… nie czuję się dobrze. Jestem chory. Zadzwoń do Marka.

— Daj spokój. Wypij kawę, weź leki. Marek ma żonę, wiesz, jakby zareagowała na dodatkowy dyżur. Jacek to jeszcze nowicjusz. Dyrektor dwóch zmian z rzędu nie wytrzyma, nie te lata. Wracam pojutrze. Pomóż mi? Odbiję ci to.

*”Czyli zdychaj, ale przyjaciela ratuj. Jak zawsze nie w porę”*, przemknęło przez myśl Krzysztofa.

— Dobra — westchnął ciężko.

— Co powiedziałeś? — Wojtek nie dosłyszał.

— Mówię: zastąpię cię. Szczęśliwej podróży.

— Jesteś prawdziwym przyjacielem. Odbiję ci to… — zaczął już radośnie Wojtek, ale Krzysztof przerwał połączenie.

Do nocnej zmiany jeszcze trochę czasu. Wziął prysznic, ogolił się, wypił mocnej kawy. Odrobinę się otrząsnął. Nie chciało mu się wracać do szpitala, z którego ledwo wyszedł kilka godzin temu. *”Dam radę. Może będzie spokojnie”*, pomyślał i zaczął się ubierać.

Pierwsze godziny na oddziale rzeczywiście były spokojne. Sen ciążył mu na powiekach, głowa opadała na stół. Potrząsnął nią, próbując się otrząsnąć. Kolejna kawa pomogła tylko na chwilę.

— Krzysztofie Andrzeju… — usłyszał głos z oddali.
Ktoś potrząsnął jego ramieniem.

Zasnął. Podniósł głowę. Przed nim stała pielęgniarka Ewa.

— Krzysztofie Andrzeju, przywieźli chłopca…

— Tak, zaraz zejdę — odparł, zrzucając z siebie resztki snu.

Opłukał twarz zimną wodą. Czekając na czajnik, wsypał do kubka dwie łyżki kawy, po chwili dodał trzecią. Poparzył się, wypijając gorący napój, poprawił czepek i ruszył na dół, do izby przyjęć.

Dwunastoletni chłopiec leżał skulony na kozetce. Krzysztof ostrożnie go zbadał.

— To pani jest matką? — zwrócił się do bladej, szczupłej kobiety.

— Co się dzieje, doktorze? — uniosła na niego ogromne, przestraszone oczy.

— Dlaczego nie wezwaliście wcześniej karetki? — zapytał ostro, z wyrzutem.

— Ja… wróciłam z pracy, syn odrabiał lekcje. Potem zwymiotował. Temperatura skoczyła. Ukrywał, że od kilku dni boli go brzuch. Co jest? — chwyciła go za rękę, w głosie drżał strach.

— Ewo, wózek! — krzyknął, nie odrywając wzroku od jej bladej twarzy. Wyrwał rękę z jej uścisku. — Proszę podpisać zgodę na operację. — Podał jej dokument.

— Operację? To zapalenie wyrostka? — spytała.

— Zapalenie otrzewnej. — Popatrzył na nią ze współczuciem.

W jej oczach zamarł przerażenie.

— Proszę podpisać. Nie możemy zwlekać — powtórzył.

Podpisała bez czytania i znów złapała go za rękę.

— Doktorze, proszę, uratuj mojego syna!

— Zrobię, co w mojej mocy. Proszę nie przeszkadzać.

Ewa już przywiozła wózek. Razem przenieśli chłopca i ruszyli w stronę windy. W pustym korytarzu echo niosło ich pośpieszne kroki i skrzypienie zużytych kół.

Kobieta nie odstępowała, mówiła coś, ale Krzysztof jej nie słuchał. Myślał tylko o operacji.

Gdy wszedł na salę operacyjną, chłopiec leżał już pod narkozą. Wszystko inne przestało się liczyć. Ręce działały automatycznie, umysł pracował precyzyjnie. Operacja trwała już drugą godzinę. Na moment przymknął oczy, gdy nagle krzyk Ewy przywołał go do rzeczywistości.

Spod jego palców trysnęła krew, zalewając pole operacyjne.

— Ciśnienie spada… — krzyknął anestezjolog.

Krzysztof powoli wyszedł z sali. Koszula przykleiła się do pleców od potu. Nogi drżały ze zmęczenia i napięcia. Oparł się plecami o chłodną ścianę. Ku niemu biegła jakaś kobieta. *”Matka”*, zrozumiał.

Stanęła w pół kroku, jakby uderzyła w niewidzialną ścianę.
Twarz blada, oczy ogromne, zmęczone strachem i czekaniem.

Krzysztof odwrócił wzrok. Kobieta westchnęła – czy może szlochnęła – zakryła usta dłonią i zachwiała się. Zdążył ją złapać, zanim upadła, i posadził na krześle przy drzwiach.

— Ewo, amoniak! — krzyknął w pusty korytarz.

Ewa przybiegła z flakonikiem, podsunęła jej pod nos nasączoną wacikę. Kobieta odruchowo odchyliła głowę, odepchnęła dłoń pielęgniarki i otworzyła oczy.

— Wszystko w porządku? — Krzysztof wpatrywał się w jej bladą twarz.

Nie odpowiedziała. Powoli wstała i odeszła, pozostawiając za sobą echo kroków. Krzysztof patrzył za nią. *”Tylko kobieta potrafi tak… znosić wszystko”*, pomyślał.

W pokoju lekarskim długo siedział, opierając głowę na dłoniach. Potem zaczął spisywać przebieg operacji. Szczerze.

—Po wyjściu ze szpitala Krzysztof spojrzał w niebo i poczuł, że po raz pierwszy od dawna oddycha pełną piersią.