Proroctwo

**Przepowiednia**

– No i czemu się tupiesz? Zobaczysz, będzie ci się tam podobało. Morze, plaża, słońce… – mówiła Irena, nerwowo łapiąc wzrok córki.

Ale Asia uparcie odsunęła się do okna, za którym rozciągały się bezkresne pola i niskie winnice. Równolegle do torów ciągnęła się szosa, po której pędziły kolorowe samochody, wyglądające z okna pociągu jak zabawki.

W oddali, w porannej mgiełce, majaczyły kontury gór. Od oślepiającego słońca bolały oczy. Asia po raz setny sprawdziła telefon i z irytacją odrzuciła go na bok.

*„Och, te męki pierwszej miłości”* – westchnęła w duchu Irena, a głośno dodała:

– Pewnie brak zasięgu. Jak dojedziemy…

– Mamo, daj spokój – odparła Asia, znów odwracając się do okna.

– Dom Marty stoi na wzgórzu, z okna widać morze. Czasem nawet je słychać. A ten ogród! To powietrze! – Irena nie ustawała. – Za kilka godzin sama się przekonasz.

– Tylko nie mów, że ma syna – Asia spojrzała na matkę z niechęcią.

– Ma. Ale nie swojego. Marta nie ma własnych dzieci. Wychowała cudze. Studiuje w innym mieście. Teraz sesja, raczej go nie zobaczysz.

– Mówiłaś, że to twoja przyjaciółka. Jak się poznałyście, skoro ona mieszka na południu, a ty w Warszawie? – dopytywała się Asia.

– Och, to ciekawa historia. Jak chcesz, opowiem.

Asia wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od monotonnego krajobrazu za oknem.

***

Mieszkałyśmy z Martą na sąsiednich ulicach, razem chodziłyśmy do szkoły. Nie żeby była pięknością, ale miała niezwykłe włosy – jasnoblond, kręcone, w słońcu lśniły jak złoto.

Na ulicy wszyscy się za nią oglądali. Wydawało mi się, że trochę tej uwagi przechodzi i na mnie. Przed maturami całą klasą pojechaliśmy na rejs statkiem, potem spacerowaliśmy po parku. Tam poznała chłopaka i od razu się zakochała. Spotykałyśmy się coraz rzadziej, bo nie chciałam im przeszkadzać. A gdy już się widziałyśmy, mówiła tylko o nim.

Marzyła, by zostać aktorką, chciała zdawać do szkoły teatralnej w Warszawie. Ale tak się zadurzyła, że poszła na politechnikę, gdzie studiował jej Michał, żeby się nie rozstawać. Ja wybrałam uniwersytet.

Gdy się spotykałyśmy, nie mogłyśmy się nagadać. Rok później Michał oświadczył się tuż przed sesją. Jakże wtedy wyglądała na szczęśliwą!

Z jej mamą poszłyśmy wybierać suknię ślubną. Przymierzałyśmy chyba wszystkie. Na Marcie każda leżała idealnie. Wybrałyśmy też welon. Marta uparła się, żeby kupić mi niebieską sukienkę dla druhny. O, jakże byliśmy zmęczone! Głowa nam się kręciła. Mamę z zakupami odesłałyśmy taksówką do domu, a same poszłyśmy na spacer nad Wisłą. Koniec maja był już letnio ciepły.

Szłyśmy, a na Martę wszyscy się oglądali. Nieziemsko piękna. A ona nawet nie zauważała tych zachwytów. Jadłyśmy lody, gadałyśmy o weselu, śmiałyśmy się.

Naprzeciw szły dwie Cyganki. Ciągle zaczepiały przechodniów. Gdy nas mijały, tębsza stanęła nam na drodze i zwróciła się do Marty:

– Oj, piękna, daj powróżyć. Prawdę ci powiem, co cię czeka – zaśpiewała słodkim głosem starsza.

Druga stała z boku. Była brzydka, chuda i płaska. Czarne oczy patrzyły ponuro, a zęby tak wielkie, że nie mogła zamknąć ust. Pomyślałam wtedy, że wygląda jak koń. Później Marta przyznała, że też tak pomyślała.

– Wiem, co mnie czeka – roześmiała się Marta, liżąc loda w waflu.

Chciałyśmy ominąć tę grubą, ale nagle chwyciła Martę za nadgarstek, przyjrzała się dłoni, pokręciła głową i cmoknęła językiem.

– Ślub cię czeka, złotko.

– To wiem i bez was – Marta próbowała wyrwać rękę, ale Cyganka trzymała mocno.

– Nie musimy wróżyć. Nie mamy pieniędzy – wtrąciłam się.

– Tylko dobra wiadomość kosztuje, a zło przychodzi za darmo – powiedziała tajemniczo, aż mnie ciarki przeszły.

A sama wpatrywała się w Martę, jakby hipnotyzowała ją wzrokiem. Młodsza uśmiechała się w kącie. Albo tak mi się wydawało przez jej rozchylone usta.

– Nie słuchaj jej, chodźmy – pociągnęłam przyjaciółkę za rękę.

– Kochasz mocno, ale szczęście krótkie będzie. Podczas wesela spadniesz z konia, zachorujesz ciężko. Ból uleczysz nad morzem. Za mąż więcej nie wyjdziesz. Lecz szczęście w synu znajdziesz – mówiła Cyganka, nie mrugając.

Potem puściła jej dłoń i odeszła. Młodsza rzuciła na nas ponure spojrzenie i pobiegła za swoją towarzyszką. Przez chwilę szłyśmy w milczeniu, radosny nastrój zniknął. W uszach dźwięczały słowa Cyganki.

– Marta, co ty, uwierzyłaś jej? Przecież nie będziesz w białej sukni wsiadać na jakiegoś konia, na którym dzieci jeżdżą? Do urzędu będziemy jechać autami. Ona na twoją dłoń patrzyła sekundę, nic tam nie mogła zobaczyć – próbowałam ją rozbawić.

– No tak. Na żadnego konia nie mam zamiaru wsiadać – odparła, jakby się obudziła.

– Nagadała ci bzdur, bo nie daliśmy jej złotówki – powiedziałam jak najlżej i obie się zaśmialiśmy.

Ślub był zaraz po sesji. Potem mieli jechać na wakacje nad morze – ktoś z rodziny podarował im wycieczkę. O Cygance zapomniałyśmy.

Nadszedł dzień ślubu. Zaraz przyjedzie pan młody. Stałyśmy przed lustrem w pokoju Marty. Poprawiła welon i nagle powiedziała:

– Mój ojciec nazywa swoje auto koniem. Nie pojadę jego samochodem.

– Słusznie. Wsiądziesz do innego – poparłam ją.

– Nie, w żadne auto nie wsiądę. Urząd blisko, pójdziemy pieszo – ucieszyła się i spojrzała na mnie w lustrze.

– No jasne. Nie co dzień panna młoda paraduje po mieście w sukni ślubnej. – Zaśmiałyśmy się nerwowo.

Trudno było namówić Michała, by szedł pieszo. Rodzice też byli przeciw, ale Marta postawiła na swoim. Powiedziała, że albo idą do urzędu na nogach, alboNazajutrz Asia obudziła się z uśmiechem, a za oknem słychać było śpiew mew i szum fal, jakby morze szeptało jej, że czas zacząć nowy rozdział.