Proroctwo

— No i na co się tak dąsasz? Zobaczysz, spodoba ci się tam. Morze, plaża, słońce… — mówiła Irena, nerwowo łapiąc spojrzenie córki.

Ale Asia uparcie odwracała się do okna, za którym ciągnęły się bezkresne pola i niskie winnice. Wzdłuż torów biegła szosa, po której pędziły kolorowe samochody — z okna pocięgu wyglądały jak zabawki.

Gdzieś w oddali majaczyły kontury gór, spowdziane poranną mgiełką. Od ostrego słońca zaczęły się Asia piec oczy. Spojrzała po raz setny na telefon i z irytacją odrzuciła go.

„Ach, te męki pierwszej miłości” — westchnęła w duchu Irena, ale głośno powiedziała tylko:

— Pewnie nie ma zasięgu. Jak dojedziemy…

— Mamo, daj spokój — odparła Asia leniwie i znów wpatrzyła się w okno.

— Dom Marty stoi na wzorzu, z okien widać morze. Czasem nawet je słychać. A ten ogród! I to powietrze! — Irena nie dawała za wygraną. — Za parę godzin sama zobaczysz.

— Tylko nie mów, że ma syna — warknęła Asia, rzucając matce złowrogie spojrzenie.

— Ma. Tylko przybranego. Marta nie ma własnych dzieci. Wychowała cudze. Studiuje w innym mieście. Teraz ma sesję, raczej go nie zobaczysz.

— Mówiłaś, że to twoja przyjaciółka. Jak się poznałyście, skoro ona mieszka nad morzem, a ty w Wielkopolsce? — dopytywała się Asia.

— O, to ciekawa historia. Jak chcesz, opowiem.

Asia lekko wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od monotonnego krajobrazu za oknem.

***

Mieszkałyśmy z Martą kilka ulic dalej, razem chodziłyśmy do szkoły. Nie powiem, żeby była jakąś pięknością, ale włosy miała niezwykłe — jasnoblond, kręcone, w słońcu mieniły zlotem.

Na ulicy wszyscy się za nią oglądali. I wydawało mi się, że trochę tego zachwytu przechodzi też na mnie. Przed maturami wybraliśmy się z klasą na rejs statkiem, potem spacerowaliśmy po parku. Tam poznała chłopaka i od razu się zakochała. Spotykałyśmy się coraz rzadziej, bo nie chciałam im przeszkadzać. A kiedy już się widziałyśmy, mówiła tylko o nim.

Marzyła o aktorstwie, chciała zdawać do szkoły teatralnej w Warszawie. Ale tak się rozkochała, że poszła na politechnikę, gdzie studiował jej Michał, żeby nie być z daleka. Ja zaś poszłam na uniwersytet.

Kiedy się spotykałyśmy, godzinami nie mogłyśmy się nagadać. Rok później Michał oświadczył się jej, tuż przed sesją. Jakaż była wtedy szczęśliwa!

Z jej mamą pojechałyśmy wybierać suknię. Przymierzyłyśmy chyba wszystkie. Na Marcie każda wyglądała świetnie — bierz i płacz. Wybrałyśmy też welon. Marta uparła się, żebym i ja miała niebieską sukienkę jako druhena. Och, i jakże byłyśmy zmęczone! Aż mi się w głowie kręciło. Mamę z zakupami odesłałyśmy taksówką, a same poszłyśmy po deptaku. Pod koniec maja było już prawie letnio.

Szłyśmy, a ludzie gapili się na Martę. Wyglądała przepięknie. A ona nawet nie zauważała tych spojrzeń. Jadłyśmy lody, plotkując o weselu, śmiałyśmy się.

Nagle naprzeciw wyszły nam dwie Cyganki. Co chwilę zaczepiały przechodniów. Gdy zrównały się z nami, ta grubsza zastapiła nam drogę i zwróciła się do Marty:

— Oj, piękna, niech ci powróżę. Prawdę ci powiem, co cię czeka — zaserwowała słodkim głosem starsza Cyganka.

Druga stała z boku. Była brzydka — chuda, płaska. Czarne oczy patrzyły ponuro, a zęby tak duże, że nie mogła zamknąć ust. Pomyślałam wtedy, że wygląda jak koń. Później Marta przyznała, że też tak myślała.

— Już wiem, co mnie czeka — zaśmiała się Marta i polizała loda w wafelku.

Chciałyśmy je wyminąć, ale nagle Cyganka chwyciła Martę za nadgarstek, przyjrzała się jej dłoni, pokiwała głową i cmoknęła językiem.

— Wesele cię czeka, złotko.

— To wiem i bez ciebie — Marta spróbowała wyrwać rękę, ale Cyganka trzymała mocno.

— Nie chcemy wróżyć. I tak nie mamy pieniędzy — wtrąciłam się.

— Dobra wróżba kosztuje, a zła darmo przychodzi — powiedziała tajemniczo Cyganka, aż ciarki mi przeszły po plecach.

A sama wpatrywała się w Martę, jakby ją hipnotyzowała. Młodsza stała z boku i uśmiechała się. A może tylko tak mi się wydawało przez jej zawsze otwarte usta.

— Nie słuchaj jej, chodź — pociągnęłam Martę za drugą rękę.

— Kochasz mocno, ale szczęście krótko trwać będzie. Na weselu spadniesz z konia, chorować będziesz długo. Ból uleczysz nad morzem. Za mąż więcej nie wyjdziesz. Ale szczęście znajdziesz w synu — mówiła Cyganka, nie odrywając wzroku od Marty.

Potem puściła jej rękę i odeszła. Młodsza rzuciła nam ponure spojrzenie i pobiegła za swoją towarzyszką. Przez chwilę szłyśmy w milczeniu, radosny nastrój pryskł. W uszach dźwięczały mi słowa Cyganki.

— Marta, co ty, uwierzyłaś jej? Przecież nie zamierzasz w białej sukni wsiadać na jakiegoś konia, na którym dzieci jeżdżą? Do urzędu pojedziecie autami. Ona na twoją dłoń patrzyła sekundę, nic tam nie mogła zobaczyć — próbowałam ją pocieszyć.

— No właśnie. Na żadnego konia nie mam zamiaru wsiadać — ocknęła się Marta.

— Nagadała ci głupot, bo nie dostała pieniędzy — powiedziałam jak najlżej, i obie się zaśmiałyśmy.

Wesele zaplanowano zaraz po sesji. Potem mieli jechać nad morze — ktoś z rodziny podarował im wycieczkę. O Cygance zapomniałyśmy.

Nadszedł dzień ślubu. Żenich lada chwila miał przyjechać. Stałyśmy z Martą przed lustrem. Poprawiła welon i nagle powiedziała:

— Mój ojciec nazywa swojego terenowaka koniem. Nie jadę jego samochodem.

— Słusznie. Weź inny — przytaknęłam.

— Nie, w ogóle nie jadę samochodem. Urząd jest blisko, pójdziemy piechotą — uśmiechnęła się Marta, patrząc na mnie w lustrze.

— No, fajnie. Nie codziennie widzi się pannę młodą w sukni ślubnej, maszerującą ulicami — zaśmiaAsia spojrzała na Daniłę, który właśnie wrócił z plaży z wilgotnymi włosami i uśmiechem od ucha do ucha, i nagle zrozumiała, że życie czasem pisze scenariusze zupełnie inne niż te, które sobie wymarzyliśmy, ale wcale nie gorsze.