Zacznijmy od nowa!

– Mamo, zupełnie cię pogięło?

Słowa córki uderzyły Lidkę boleśnie, jak cios w splot słoneczny.

Cisnęło.

Milcząc, kontynuowała obieranie ziemniaków.

– Wszyscy już na nas palcami wytykają, matka się zabawiła, no dobrze, gdyby ojciec, on jest mężczyzną, ale ty? Kobieta! Strażniczka domowego ogniska. Nie wstyd ci?

Łza potoczyła się po policzku Lidki, zawisła na chwilę i spadła na jej dłoń, za nią druga… wkrótce płynęły już nieprzerwanie, podczas gdy córka wciąż wykrzykiwała kolejne zarzuty.

Konrad, mąż Lidki, siedział przy stole ze zwieszoną głową i wydętą dolną wargą.

– Tato jest chory, co ty wyprawiasz? Potrzebuje opieki! – Konrad łkał. – Tak się postępuje? Mamo? On ci oddał całą swoją młodość, razem stworzyliście rodzinę, wychowaliście dziecko, a teraz co? Gdy zachorował, postanowiłaś machnąć ogonem? Nie, moja droga, tak się nie robi…

– A jak się robi? – spytała Lidka.

– Co? Żartujesz sobie? Popatrz na tatę… ona sobie żartuje!

– Taniu, traktujesz mnie, jakbym nie była twoją matką, tylko najgorszym wrogiem… Ale o ojca to nagle się zatroszczyłaś…

– Mamo! Co ty wygadujesz, dlaczego udajesz pokrzywdzoną? Nie, już nie mam siły… Zaraz zadzwonię do babci, niech ona się z tobą rozmówi, co za wstyd!

– Wyobraź sobie – zwróciła się Tatiana do ojca – idę z uczelni, a oni… spacerują alejką, pod rękę… on jej recytuje wiersze, pewnie własnego autorstwa, co, mamo? O miłości, tak?

– Jesteś zła, Taniu. Zła i głupia. Młoda, dlatego…

– Patrzcie ją! Ani śladu skruchy. Dobrze… dzwonię do babć, niech przyjdą i z tobą pogadają, bo my z tatą już nie mamy siły.

Lidka milcząc wyprostowała się, wygładziła fałdy na domowej sukience, strzepnęła niewidzialne pyłki. Wstała.

– Dobrze, moi kochani. Wychodzę.

– Gdzie, Liduś?

– Odchodzę od ciebie, Konradzie…

– Jak to odchodzisz? Dokąd… A ja? Co ze mną?

Córka w tym momencie, rzucając matce wściekłe spojrzenia, mówiła coś emocjonalnie przez telefon.

– Taaaniu, Taniu! – zawodził Konrad, jakby nad trumną – Tatiano…

– Co? Co, tato? Plecy? Gdzie cię boli?

– Oooj, ojej… Taniu… ona… mama… powiedziała, że odchodzi.

– Jak to odchodzi? Gdzie? Mamo… co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?

Lidka uśmiechnęła się ironicznie.

Spokojnie układała rzeczy w walizkę.

Już dawno chciała odejść, ale Konrad zachorował, nasiliła się jego rwa kulszowa, biedak cierpiał, jęczał…

– Lidka… chyba mam przepuklinę…

– Na rezonansie nic nie było.

– Oj, wiesz, ile ci lekarze wiedzą… Oni specjalnie od razu nie mówią.

– Tak? A po co?

– No… żeby potem więcej pieniędzy wyciągnąć. U kolegi w pracy było tak samo… najpierw mówili, że to zwykła rwa, maści, tabletki, a potem… bach! Okazało się, że przepuklina, i to jakaś straszna, nazwa taka dziwna…

Wtedy Lidka milcząco zajęła się swoimi sprawami. Nie odeszła, nie potrafiła zostawić biedaka.

Ale teraz…

– Ile jeszcze tego życia, Lidziu – usłyszała głos przyjaciółki Elżbiety – ty harujesz dla nich, jak niewolnik na galerach. Cóż dobrego dostałaś od swojego Konrada? Ni-c. Elżbieta uderzyła dłonią w stół.

Całą młodość hulał, jak pies… a nawet do domu przyprowadzał tę… jak ją… fryzjerkę… cholera, jak ona?

– Milena.

– O, właśnie, Milenę, tę krowę na czekoladzie, pamiętasz? Ty na dwóch etatach, jeszcze dorabiasz, a Konrad na kanapie. Konrad musi do sanatorium, bo plecy go bolą, Konradek leci nad morze, a Lidka najpierw do teściowej na działkę, potem do mamy, czy odwrotnie? A to, że Lidka w wieku czterdziestu lat ledwo nogi za sobą ciągnie, to nic, normalka, co?

– No, Elu – tłumaczyła się Lidka – Konrad jest…

– Jaki jest? Z innej gliny ulepiony? Aaa… no tak, on przecież jest mężczyzną, święte zwierzę. Spójrz na innych facetów, oni żyły z siebie rwą, żeby rodzinie niczego nie brakowało. A u was na odwrót – ty pracujesz jak wół, a ten… pasożyt.

– Elu – nieśmiało spojrzała na przyjaciółkę Lidka – zawsze chciałam cię zapytać… ty chyba nie lubisz Konrada? Jakby ci coś złego zrobił. Całe życie unikasz go, na święta nie spotykamy się razem…

Lidka zadała to pytanie, a sama bała się odpowiedzi – a nuż Elżbieta wyzna, że między nimi coś było…

– Dobrze, powiem…

Lidka zesztywniała.

– Za co mam lubić twojego miernotę, rozumiesz? Do końca życia będę pamiętać, jak jego lepkie łapy łaziły po moim ciele. Pamiętasz, jak w młodości spałam jak zabita?

Świętowaliśmy wtedy jego urodziny na działce, więc zasnęłam, jeszcze z Michałem dopiero się spotykaliśmy. Ty kazałaś mi się położyć w pokoju, trochę się wtedy zagotowałam, obudziłam się, ciężko mi oddychać, a ten… drań… swoją śmierdzącą łapą przygniata mi usta, a drugą po mnie łazi, w biustonoszu grzebie…

Jak ja się wtedy wyrwałam! Podrapałam mu całą gębę, pewnie nie pamiętasz, zwalił potem na kota, obcego…

Wiesz, co było najgorsze?

Jego matka leżała na drugim łóżku i patrzyła na to wszystko, a potem oskarżyła mnie, że to ja prowokowałam Konradeczka. Groziłam, że powiem tobie, a ona się roześmiała, że i tak nigdzie nie pójdziesz…

A jak się odezwę, to ona tobie powie, że to ja do niego się rzuciłam…

Więc wtedy szybko wyjechałam, nie chciałam rujnować twojego małżeństwa. Myślałam, że jesteś szczęśliwa z Konradem. Byłaś wtedy w ciąży z Tatianą.

Dlatego całe życie wychodzę, gdy on wchodzi, unikam zostawać z nim sam na sam. Boję się o Michała – wiem, że jak mu powiem, to rozniesie twojego Konrada. Boję się stracić twoją przyjaźń,Lidka wzięła głęboki oddech, zamknęła drzwi za sobą i ruszyła przed siebie, czując po raz pierwszy od lat, że w końcu żyje naprawdę.