Złapać serce milionera

**Dziennik, 15 marca**

Śnieg w mieście już prawie stopniał, tylko na chodnikach pozostały zlodowaciałe plamy piasku. Na cmentarzu jednak wciąż leżał, osiadły od marcowych deszczów. Małgorzata długo błądziła między ośnieżonymi alejkami, zanim odnalazła groby rodziców. Spoczywali obok siebie, choć ojciec zginął w wypadku, gdy była w trzeciej klasie liceum.

Nagrobek zamówiła od razu podwójny. Matka odeszła trzy lata temu. Wybrała takie zdjęcie, by oboje wyglądali na równie młodych – takimi, jakimi zapamiętała ich z czasów, gdy ojciec jeszcze żył.

Małgorzata przeszła na emeryturę, mieszkanie w Warszawie zostawiła synowi, a sama wróciła do rodzinnego miasta dwa dni temu. Sprzątnęła w domu, a dziś rano pojechała na cmentarz.

– Wybacz mi, mamo, że wtedy uciekłam do Warszawy. Nie mogłam inaczej. Dziękuję, że zrozumiałaś, że nie zatrzymywałaś mnie. – Strzepnęła z nagrobka zbity śnieg.

Postała jeszcze chwilę, pożegnała się i ruszyła w drogę powrotną, stąpając po własnych śladach. Gdy wyszła na główną alejkę, usłyszała za sobą:

– Małgorzata?

Odwróciła się. Nieznajomy mężczyzna w średnim wieku patrzył na nią uważnie.

– Mnie pan pyta? – zmarszczyła brwi.

– Nie poznajesz mnie? To ja, Krzysiek Sobieraj. – Uśmiechnął się, i wtedy przypomniała go sobie.

– Zmieniłeś się – odparła, też się uśmiechając.

– A ja ciebie poznałem od razu, choć nie widziałem… – zawahał się, licząc w pamięci. – Trzydzieści lat.

– Trzydzieści dwa – poprawiła.

– W ogóle się nie zmieniłaś. Do rodziców przyszłaś? – Skinął głową w stronę grobów.

– Tak. A ty?

– Do Ewy. – Spuścił wzrok.

– Ewa nie żyje? Dawno? – zdziwiła się Małgorzata.

Nie trzymała już do niej urazy. Żal dawno minął, została tylko litość.

– Pół roku temu. Rak. Bardzo się męczyła. Zostałem sam – powiedział cicho.

Spojrzała na niego ukradkiem. Wydawało jej się, że łka. Nie, tylko ciężko westchnął. Twarz miał spokojną, skupioną.

– Dzieci nie mieliśmy. Takie życie. A ty sama wróciłaś, czy z mężem? – zapytał.

– Sama. Emerytura, mieszkanie w Warszawie synowi zostawiłam. – Celowo nie wspomniała o mężu.

Gdy doszli do bramy, Małgorzata zauważyła:

– Pewnie cię zatrzymałam, a ty szedłeś…

– Właśnie od grobu Ewy. Do mamy zajrzę innym razem. Bo co, znowu uciekniesz? – zaśmiał się gorzko.

– No i pojechał – westchnęła, widząc odjeżdżający autobus.

– Mam samochód, podwiozę. – Wskazał na parking.

Nie miała ochoty na rozmowę, ale stać w mrozie też nie. Wsiadła do zimnego auta. Krzysiek odpalił silnik, włączył ogrzewanie. Mijali cmentarny mur, zaśnieżone pole przeznaczone na nowe groby, drewniane domy. Zawsze dziwiła ją myśl, jak można mieszkać tak blisko nekropolii.

– Tyle lat minęło, a ja nadal nie rozumiem, co się wtedy stało. Gdy wyjechałaś, oszalałem. Dlaczego? – przerwał ciszę.

Spojrzała na niego zdumiona.

– Ewa powiedziała, że jest w ciąży. Dopiero później się okazało, że kłamała – nie mogła mieć dzieci. Ale wtedy uwierzyłem, ożeniłem się. A potem… było za późno. Ewa, wiesz, jak wściekła była, gdy dowiedziała się, że wyjechałaś z jej narzeczonym? Pojechała do Warszawy, by się zemścić. Dlaczego uciekłaś, Małgoś?

– Naprawdę do dziś nie pojąłeś? Wtedy było mi wszystko jedno, z kim i dokąd, byle stąd.

– Jak to? – Odwrócił się gwałtownie, auto zarzuciło na mokrej jezdni.

I Małgorzata, nie oszczędzając ani siebie, ani tym bardziej Krzyśka, zaczęła opowiadać.

***

Mówią, że w każdej przyjaźni jeden daje, a drugi bierze. Tak było z Małgorzatą i Ewą. Gdy Małgosia przyszła do nowej szkoły w połowie roku, od razu stała się obiektem drwin – prymuska, zawsze przygotowana.

Najpiękniejsza dziewczyna w klasie, Ewa, wzięła ją pod swoje skrzydła. Razem chodziły na przerwach, odprowadzały się do domu. Małgosia pomagała Ewie w lekcjach, podpowiadała na kartkówkach.

Dzięki Ewie Małgosia zyskała akceptację klasy. Za Ewą latał nieporadny, wystraszony Krzysiek Sobieraj. Ona zaś śmiała się z niego bezlitośnie.

– Po co tak? Przecież to dobry chłopak. Dorośnie, będzie przystojny – broniła go Małgosia.

– Jak będzie, to zobaczymy – machnęła ręką Ewa.

Oczywiście, dzieliły się marzeniami.

– Nie zamierzam gnić w tej dziurze. Wyjadę do Warszawy. Jedziesz ze mną? – namawiała Ewa.

Kusiło, ale Małgosia odmówiła.

– Nie. Studiować można i tu. Jak ja mam zostawić samą mamę?

– Jak chcesz – wzruszyła ramionami Ewa. – Jeśli lubisz żyć jak twoja ukochana mama, to gratulacje. A ja wyjdę za bogacza albo milionera. – Przekręciła oczami.

– Tylko na ciebie czekają – mruknęła Małgosia, ale w głębi duszy wierzyła, że Ewie się uda.

Naturalna blondynka z ciemnymi oczami i śniadą cerą – rzadkie połączenie – Ewa była piękna. Figura – niejedna aktorka mogłaby pozazdrościć. A mężczyźni, jak wiadomo, kochają oczami.

Na studia Ewa nie dostała się. Poszła do szkoły fryzjerskiej. Ojciec postawił warunek: albo nauka, albo powrót do domu.

– Małgoś, przyjedź do mnie do Warszawy. Tutaj nawet pogadać nie ma z kim. Same wredoty, każda gotowa podstawić nogę – narzekała.

– Lepiej wróć do nas – odpowiadała Małgosia.

– Nigdy.

Mama wychowywała Małgosię surowo. W szkole nie pozwalała się nawet malować. Przed dyskotekami biegła do Ewy, by podkreslić rzęsy. Ważne, by zdążyć zmyć przed powrotem.

– Musisz być niezależna. Mężczyźni są zmienni. Z wykształceniem i pracą nie zginiesz – uczyła ją.

Miała rację. Tyle że w siedemnastu latach myślećDopiero teraz, patrząc na Krzyśka zblakłego jak jesienne liście, zrozumiała, że prawdziwą wolność znalazła nie w drugim końcu Polski, ale w swoim własnym sercu, które wreszcie przestało tęsknić za tym, co bezpowrotnie zmarnowane.