Zawsze jest czas na nowy początek

Nie jest za późno, by zacząć

— Matko, czyś ty zupełnie zmysły postradała?

Słowa córki uderzyły Lidię boleśnie i dotkliwie, jak cios w samo serce.

Ból.

Milcząc kontynuowała obieranie ziemniaków.

— Ludzie już palcami wytykają, że matka się ugania, no dobrze, gdyby ojciec, on jest mężczyzną, ale tu matka!

Kobieta!

Strażniczka domowego ogniska.

Czy tobie nie wstyd?

Łza potoczyła się po policzku Lidi, zawisła na chwilę i spadła na dłoń, za nią druga… Wkrótce łzy spływały już nieprzerwanie, podczas gdy córka wciąż wykrzykiwała swoje.

Konstanty, mąż Lidi, siedział na krześle z opuszczonymi ramionami i nadętą dolną wargą.

— Ojciec jest chory, ty co? Co ty wyprawiasz? On potrzebuje opieki. — Konstanty szlochał. — Czy tak się postępuje? Mamo? On ci całą młodość oddał, razem go wychowaliście dziecko, a teraz co?

Gdy zachorował, postanowiłaś mu wymigać? Nie, moja droga, tak się nie robi…

— A jak się robi? — spytała Lidija.

— Co? Ty sobie żarty stroisz? Popatrz na tatę… ona się z nas naśmiewa.

— Taniu, traktujesz mnie, jakbym nie była twoją matką, tylko wrogiem najgorszym… A jak to się nagle ojcem przejęłaś…

— Mamo! Co ty wymyślasz, czemu się tak stroisz w ofiarę? Nie, nie mam już siły, żadnej… Zaraz zadzwonię do babci, niech ona się z tobą rozprawi, co za wstyd.

— Wyobraź sobie — zwróciła się do ojca Tatiana — idę z uniwersytetu, a oni… idą sobie alejką, pod rękę… on jej wiersze czyta, pewnie własnego autorstwa, sam układa, prawda, mamo? O miłości, co?

— Zła jesteś, Taniu, zła i głupia. Młoda, dlatego…

Patrzcie, ani grama skruchy, no dobrze… dzwonię do babć, niech przyjadą i się z tobą rozprawią, my z tatą już nie mamy siły.

Lidija milcząc wyprostowała się, wygładziła fałdy na domowej sukience, strzepnęła niewidzialne pyłki.

Wstała.

— Dobrze, moje drogie, idę już.

— Gdzie, Lidko?

— Odchodzę od ciebie, Kostku…

— Jak to odchodzisz, dokąd… A ja? A co ze mną?

Córka w tym momencie, złowrogo błyskając oczami, emocjonalnie coś mówiła przez telefon.

— Taaaniu, Taniu — zawodził Konstanty, jakby nad trumną — Tatiano…

— Co? Co, tato? Plecy? Gdzie cię boli?

— Oj, oj… Taniu… ona… matka… powiedziała, że odchodzi.

— Jak to odchodzi? Dokąd? Matko… co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?

Lidija uśmiechnęła się lekko.

Spokojnie pakowała rzeczy do walizki.

Już wcześniej chciała odejść, ale Konstanty zachorował, zaostrzyła się chondroza, jakże on się męczył, jak jęczał…

— Lidko… chyba mam tam przepuklinę…

— Nie wykazało, robiliśmy rezonans.

— Oj, dużo oni tam wiedzą, ci lekarze… Oni, wiesz, Lid… oni specjalnie od razu nie mówią.

— Tak? I po co?

— No… żeby potem, słyszysz… więcej pieniędzy wyciągnąć, u nas w pracy u Pietrowicza tak samo… chondroza — chondroza, maści, tabletki, a potem nagle… przepuklina, słyszysz, i to jakaś straszna, nazwa taka…

Lidija wtedy milczała, zajęta swoimi sprawami. Nie odeszła, nie mogła zostawić biedaka.

A teraz…

— Ile tego życia jeszcze, Lidko — usłyszała głos przyjaciółki Elżbiety — ty przecież harujesz na nich jak niewolnik na galerze.

Co dobrego widziałaś od swojego Kostka?

Ni-c, Elżbieta uderzyła dłonią w stół.

Całą młodość się uganiał, no uganiał, jak pies… nawet do domu tę, jak ją… fryzjerkę, cholera… jak ona?

— Milena.

— O, właśnie, Milena, jak krowa na czekoladzie, przyprowadzał, pamiętasz?

Ty na dwóch etatach, a jeszcze dorabiasz, a Kostek na kanapie.

Kostkowi trzeba do sanatorium, on ma chore plecy, Kosteczek leci nad morze, a Lidka najpierw do teściowej na działkę, potem do mamy, czy na odwrót?

A to, że Lidka w wieku czterdziestu lat nogę ciągnie, to nic, to normalne, tak?

— No, Elu — broniła się wtedy Lidija — Kostek on…

— Co on? Z innego ciasta? Aaa… no tak, on jest mężczyzną, święte zwierzę. Popatrz na innych facetów, popatrz, oni żyły sobie rwą, żeby rodzinie niczego nie brakowało.

A u was na odwrót — ty się rozpadajesz, a ten… cwaniak.

— Elu — nieśmiało spojrzała na przyjaciółkę Lidija — chciałam cię spytać, czemu ty jakby nie lubisz Kostka… jakby on ci coś złego zrobił. Całe życie unikasz go, na święta nie spotykamy się razem…

Zadała pytanie, a sama się bała, co jeśli przyjaciółka odpowie, że między nimi były jakieś uczucia…

— Dobrze, powiem…

Lidija skuliła się.

— Nie mam za co lubić twojego chudzielca, rozumiesz. Całe życie będę pamiętać i nie umyję się z tych wspomnień, jak on swoimi lepkimi łapkami po mnie łaził.

Pamiętasz, jak w młodości spałam jak zabita, armatą byś nie obudziła?

Obchodziliśmy wtedy jego urodziny na działce, no i zasnęłam, jeszcze z Michałem się spotykaliśmy.

Kazałaś mi położyć się w pokoju, trochę wtedy przesadziłam, obudziłam się, ciężko oddycham, a ten… diabeł… swoją śmierdzącą łapą usta mi przytyka, a drugą po mnie łazi, do stanika się dobiera, pasjami.

Jak ja się wtedy wyrwałam, rozprułam mu cały pysk, ty pewnie nie pamiętasz, zwalił na kota, obcego…

Wiesz, co najgorsze?

Jego mamusia leżała na sąsiednim łóżku i wszystko widziała, a potem mi powiedziała, że to ja sama winna, że go prowokowałam. Groziłam, że tobie opowiem, a ona się śmiała, że ty i tak nigdzie nie pójdziesz…

A jak się odezwę, to ona tobie powie, że to ja do Kostka w spodnie łaziłam…

Więc wtedy szybko wyjechałam, zrozumiałam, że nie wytrzymam, nie chciałam niszczyć twojej rodziny, wydawało mi się wtedy, że tak się cieszysz, że masz Kostka.

Byłaś wtedy chyba w ciąży z Tanią.

Dlatego całe życie wychodLidija uśmiechnęła się przez łzy, zamknęła drzwi za sobą i pociągnęła głęboki oddech, czując, jak pierwszy raz od lat oddycha pełną piersią.