Nie jest za późno na nowe początki

—Mamo, czy ty zupełnie zwariowałaś?

Słowa córki uderzyły Ludmiłę jak cios w splot słoneczny. Ostry, przeszywający ból. Milcząc, kontynuowała obieranie ziemniaków, ale łzy same napływały jej do oczu. Jedna spadła na dłoń, potem druga, aż w końcu płynęły już nieprzerwanie, podczas gdy córka wciąż rzucała oskarżenia.

—Wszyscy już palcami wytykają, że matka się zabawia! Gdyby to ojciec, jeszcze pół biedy, mężczyzna może, ale kobieta! Strażniczka domowego ogniska! Wstyd ci nie?

Konrad, mąż Ludmiły, siedział przy stole z przygnębioną miną, wywieszając dolną wargę.

—Tata jest chory, mamo! On potrzebuje opieki! — Konrad łkał cicho. — Czy to się tak robi? Po latach małżeństwa, po dzieciach, teraz chcesz uciec? Nie, moja droga, tak się nie postępuje…

—A jak się postępuje? — spytała Ludmiła.

—Co?! Żartujesz sobie? Popatrz na tatę… ona sobie żartuje!

—Ty, Marto, traktujesz mnie jak najgorszego wroga… Nagle tak się tatusiem przejęłaś…

—Mamo! Nie wykręcaj się, nie udawaj biednej ofiary! Już nie mam siły… Zaraz zadzwonię do babć, niech one z tobą pogadają! Toż to wstyd!

Ludmiła wyprostowała się powoli, wygładziła fałdy na sukience, strzepnęła niewidzialny pył. Wstała.

—Dobrze, moi kochani. Idę.

—Gdzie, Ludka?

—Wychodzę od ciebie, Konradzie.

—Jak to „wychodzę”? A ja? Co ze mną będzie?

Córka w tej chwili, złowrogo błyskając oczami, emocjonalnie gadała coś przez telefon.

—Maaarto! Marto! — zawodził Konrad, jakby nad trumną. — Maarta!

—Co? Co się stało, tato? Boli cię plecy? Gdzie?

—Oj, oj… ona… mama… powiedziała, że odchodzi.

—Jak to „odchodzi”? Dokąd?! Mamo, co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?!

Ludmiła uśmiechnęła się gorzko. Spokojnie układała rzeczy w walizkę. Już dawno chciała odejść, ale Konrad zachorował, bóle kręgosłupa się nasiliły… Jak on jęczał, jak cierpiał…

—Ludka… chyba mam przepuklinę…

—Na rezonansie nic nie było.

—E, co tam te lekarze wiedzą! Oni specjalnie nie mówią od razu.

—Tak? A po co?

—No… żeby później więcej pieniędzy wyciągnąć! U Zbyszka w pracy było tak samo… najpierw tabletki, maści, a potem okazało się, że przepuklina, i to jakaś straszna…

Wtedy Ludmiła została. Nie potrafiła zostawić biedaka. Ale teraz…

—Ile jeszcze masz życia przed sobą, Ludźka? — słyszała głos przyjaciółki Elżbiety. — Ty pracujesz jak niewolnik dla nich. Co dobrego ci ten twój Konrad dał?

Nic.

Elżbieta uderzyła dłonią w stół.

—Przez całą młodość się zabawiał, jak ten pies… nawet tę… jak ją tam… fryzjerkę, cholera… jak się nazywała?

—Milena.

—Aha, właśnie! Milenę wiódł za sobą jak ten byk na łańcuchu. Ty na dwóch etatach, a on na kanapie. Konradowi trzeba do sanatorium? Konradek leci nad morze, a Ludmiła na działkę, potem do teściowej, potem do matki… A to, że Ludmiła w wieku czterdziestu lat nogę za sobą wlecze, to nic? To norma, tak?

—No ale, Ela… Konrad jest…

—Co jest? Z innego ciasta? A, no tak, przecież to święte zwierzę, mężczyzna! Popatrz na innych facetów – żyły z siebie wypruwają, żeby rodzinie niczego nie brakowało. A u was na odwrót – ty się harujesz, a ten… pasożyt.

—Ela… — Ludmiła spojrzała nieśmiało. — Zawsze chciałam cię zapytać… jakbyś go nie lubiła… jakbyś miała do niego żal. Całe życie unikasz go, na święta się nie spotykamy…

Zadawała to pytanie, ale bała się odpowiedzi. A nuż wyzna coś, czego Ludmiła nie chce usłyszeć…

—Dobrze, powiem…

Ludmiła zesztywniała.

—Nie mam powodu, żeby lubić twojego karła. Pamiętam do dziś, jak jego lepkie łapy po mnie łaziły. Spałam twardo, nie obudziłby mnie nawet wystrzał armatni.

Były u was na urodzinach na działce, zasnęłam w pokoju, bo trochę przeszłam. Obudziłam się, bo nie mogłam oddychać – a ten… dusił mnie ręką, drugą łaził poI gdy w końcu podniosła wzrok na córkę, w jej oczach – po raz pierwszy od lat – błysnęło coś więcej niż tylko zmęczenie: nieodparta pewność, że teraz, gdy już niczego nie musi udawać, może wreszcie zacząć oddychać.