Myszki i ich przygody

Marysia i jej myszki

Prowadzę bloga, jestem psychologiem i piszę o sobie. Kilka tygodni temu poznałam dziewczynkę, siedziała na ławce w parku, karmiła chlebem gołębie…

Bardzo otwarta, gdy zobaczyłam ją po raz trzeci, zrozumiałam, kogo mi przypomina – mnie samą.

Rodzice się rozstali, mama wyszła za mąż i wyjechała za granicę, a tata mieszka z inną panią (tak mówi Marysia, tak ma na imię dziewczynka).

Tacie i Alinie urodził się chłopiec, nazwali go Kacper…

Patrzyłam na tę malutką i widziałam siebie.

Jak mogę jej pomóc? Jak sprawić, by za trzydzieści lat nie pisała takich tekstów jak ja…

– Maryś, pracuję w ***, chcesz nauczyć się rysować?

– Tak! – odpowiada od razu, skinieniem głowy.

Idę z nią do domu i proponuję tej zmęczonej młodej kobiecie, by córka chodziła do naszej pracowni. Udaję, że nie wiem, że to macocha…

– To zupełnie darmowe, potrzebna tylko zgoda rodziców – kłamię.

– Ja nie jestem jej matką, dobrze, mąż wróci i porozmawiamy.

Następnego dnia Marysia przychodzi do nas.

Starłam się delikatnie pokierować ją w dobrą stronę, dziewczynka naprawdę świetnie rysuje, a jeszcze po cichu śpiewa.

Dogaduję się z ludźmi i Marysia jest wszędzie tam, gdzie tylko można.

Nie mówcie, że to niemożliwe.

Jak się chce, to wszystko da się zrobić…

Staram się dać jej to, czego mi brakowało – poczucie, że nie jest tylko przypadkowym elementem świata, a kimś ważnym.

Zaczęłyśmy się do siebie przyzwyczajać, ojciec i macocha myślą, że jestem pedagogiem przypisanym do dziecka.

Czy oni są tak naiwni, czy… obojętni?

Pewnie to drugie, Marysia to „dodatek” z poprzedniego życia faceta, no i co z nią zrobić? Trzeba znosić.

Mama się usunęła, przysyła pieniądze, ubrania, przyjeżdża raz w roku, ale nie zabiera córki.

Dlaczego?

Bo ma męża, który nie chce obcych dzieci, ma swoje…

A tata niby kocha Marysię… niby bohater, dźwigający swój „krzyż”.

Dla nas w ośrodku Marysia to skarb, ale jaki jest w domu? Może nie do wytrzymania, może zła i kolczasta, bo wie, że jest „dodatkiem”.

Niechcianym i wszystkim przeszkadzającym.

Tak jak ja…

– Beata, a dlaczego nie wyjdziesz za Darka?

– Co? O czym ty? – patrzę na nią. Skąd ci to przyszło do głowy?

– Nooo… – wzrusza ramionami – wszyscy widzą, że on cię kocha, a ty taka… Lodowa Królowa…

W *** pracuję z powołania, no ale… sama siebie leczę, próbuję.

Tylko że nie potrafię sobie pomóc, założyłam tego bloga, odważyłam się opowiedzieć wszystko, bo potrzebuję pomocy… rzucam się, by pomagać innym, ale nie sobie.

W Marysi zobaczyłam tę małą dziewczynkę, której nikt nie pomógł.

Próbowałam, naprawdę starałam się pogodzić z obiema rodzinami.

Ojciec, jego żona i moja przyrodnia siostra… no, nie do końca siostra, w sumie wcale nie siostra… Oni… Tata w końcu zebrał się na odwagę i powiedział, żebym nie dzwoniła, nie przychodziła i nie pisała.

– Kasia nie chce – mówi, nie patrząc mi w oczy. Mam trzynaście lat, ostre kolana, duże dłonie na cienkich nadgarstkach, wtedy wydawało mi się, że to jak kleszcze kraba, żabia paszcza i lekko wyłupiaste oczy.

Byłam najbrzydszym dzieckiem świata, czułam się jak… potwór. Oczywiście, jak można pokochać coś takiego?

– Tato… ale ja jestem twoją córką, a Kasia to córka twojej żony… – próbowałam powiedzieć.

– Rozumiesz, ona ma trudny wiek, nawet chodziliśmy z nią do psychologa, trzeba ją otoczyć miłością, rozumiesz?

Tak, tato. Jasne.

Mama, ojczym i brat żyli swoim życiem. Mogli się śmiać z żartu, ale milkli, gdy wchodziłam do pokoju.

Nawet udawali, że cieszą się, gdy mnie widzą, ale ja widziałam – moja obecność ich męczy.

Zawsze byłam sama.

A tak bardzo chciałam, żeby mnie zauważyli, pokochali.

Tata mówił, że Kasia słabo się uczy.

Więc ja musiałam mieć najlepsze oceny, żeby zobaczył – jestem lepsza, ze mną nie ma problemów… Nie docenił, nie zauważył.

„Zostanę psychologiem” – powiedziałam sobie. Może wtedy oceni.

Nie ocenił. Po prostu zniknął.

Całe życie starałam się wszystkim dogodzić, być wygodna, jak mama mówiła.

Byłam wygodnym dzieckiem, nawet chwaliła się koleżankom, jaka Beata porządczna.

Ugotuje, posprząta, zajmie się Kacprem.

Nie umiem budować związków.

Bo…

Dusiłam swoich mężczyzn miłością, podejrzliwością, zazdrością… Pomagałam innym, ale nie potrafiłam pomóc sobie.

Wiedziałam, że mnie nie do kochano, ale żyć jakoś trzeba było… i nie umiałam.

Myślałam nawet – urodzić dziecko, dla siebie, ale!

A jeśli nie pokocham? Myślałam, że to będzie dziewczynka.

Na pewno dziewczynka, kolejna niechciana, „dodatek”.

Wyrywam się z myśli.

– Beata, pójdziesz z Darkiem do restauracji?

– Do jakiej restauracji, Maryś?

– Ojej, zdradziłam sekret… on cię zaprosi, udawaj, że jesteś zaskoczona.

– Dobrze, zgoda.

Darek faktycznie mnie zaprosił, a ja nawet się nie boję, Marysia zrobiła mi mały talizmanik – myszkę z kawałkiem sera.

Zrobili to na zajęciach. Dała mi, miło.

Z Marysią uczę się żyć od nowa, tak, jak trzeba.

Nie umiem być lekka.

Nie umiem flirtować, kokietować, rozmawiać z mężczyznami z „iskrą”. Ale z Darkiem… z Darkiem jest prosto.

On niczego ode mnie nie wymaga.

Siedzimy w małym, półciemnym lokalu, na ścianach czarno-białe fotografie.

Za oknem latarnia kołysze się na wietrze.

– Podoba ci się tu? – pyta.

– Przytulnie. – Biorę łyk wina. Rzadko piję, ale dziś można. – Wiesz, czuję się, jakbiem miała szesnaście lat i uciekła z lekcji…

Uśmiecha się.

– Beata – robi pauzę – od dawna chciałem ci powiedzieć… Nie musisz być silna. Nie dla mnie.

Milczę. Nie dlatego, że nie wiem, co powiedzieć, ale bo po raz pierwszy od dawna chcę po prostu słI przytulamy się blisko, patrząc przez okno na migoczące światła miasta, a myszka Marysi delikatnie kołysze się na lusterku, jakby kiwała nam głową z aprobatą.