Gdy mąż wyjechał, teściowa niespodziewanie zagościła w drzwiach

**Dziennik osobisty**

Nienawidzę nocnych telefonów. Normalni ludzie nie dzwonią o tak późnej porze, chyba że zdarzyło się coś naprawdę wyjątkowego. Dlatego zawsze drżę, gdy dzwoni nocą, oczekując złych wiadomości.

Już zapadałam w sen, gdy melodia telefonu męża rozdarła ciszę sypialni. Marek westchnął i sięgnął po aparat.

— Nieznany numer — rzucił, rzucając mi przez ramię spojrzenie.

— Wycisz. Jeśli to ważne, oddzwonią rano — zamruczałam, wtulając się głębiej w kołdrę.

Telefon dzwonił uparcie. Westchnęłam i odsunęłam kołdrę.

— No odpowiedz już! — poprosiłam, wiedząc, że i tak nie zasnę.

Marek długo słuchał, po czym oznajmił, że rano wyjeżdża.

— Co? — spytałam, już całkiem rozbudzona. — Gdzie?

— Krzysiek nie żyje. Zawał. Dzwoniła jego żona, prosiła, żebym przyjechał. Jutro wezmę wolne i pojadę. Kurczę, Krzysiek… Tylko czterdziestkę skończył… — Marek wstał i poszedł do kuchni.

O świcie odprowadziłam go, pakując na drogę świeżą koszulę i maszynkę do golenia. Krzyśka znałam tylko pobieżnie, więc nie pojechałam z mężem.

Siedziałam przy kawie, planując dzień: sprzątanie czy pranie firanek? Weekendy dla kobiet nigdy nie są wolne. Postanowiłam, że dziś nie będę gotować. Trzy dni bez obiadu wyjdą mi na zdrowie. W ostateczności usmażę jajecznicę. A gdy Marek wróci, zrobię coś specjalnego.

Ale moje plany legły w gruzach. Ledwo się ogarnęłam, gdy zadzwonili do drzwi. Myślałam, że to sąsiadka pożyczyć cukier, więc otworzyłam bez wahania.

W progu stała moja teściowa, a za nią majaczył jej drugi mąż, Ryszard.

— Widzę, że nie zachwycona? Byliśmy w okolicy, pomyśleliśmy, że wpadniemy. Ale jeśli masz zajęcie, to pewnie pójdziemy — mówiła, ale nawet nie drgnęła, wpatrując się we mnie badawczo.

Jakby kiedykolwiek uprzedzała o wizycie.

— Ależ skąd, proszę wejść — uśmiechnęłam się szeroko, przepuszczając ich do środka.

— Tylko na chwilę, prawda, Rysiu? — rzuciła teściowa, zrzucając z ramion futro z norek. Ryszard złapał je w locie, z gracją godną mistrza.

— Nie rozbierajcie się, jeszcze nie sprzątałam. Zawsze się cieszę, pani Danuto. Świetnie pani wygląda — dodałam jak najuprzejmiej.

— A Mareczek gdzie? W pracy? Dzisiaj przecież wolne. Nie szanuje siebie. Tobie też by się przydała praca. Wtedy nie musiałby harować w weekendy. — W głosie teściowej nie było wyrzutu, tylko oskarżenie o moje lenistwo.

— Pracuję, tylko zdalnie… — zaczęłam się tłumaczyć. Mogłabym krzyczeć, i tak by nie usłyszała. Gdy tylko próbowałam wytłumaczyć, że dzisiaj da się dobrze zarobić przez internet, nagle stawała się głucha.

Teściowa obrzuciła pokój krytycznym spojrzeniem, zauważając kurz na szafce i koszulę Marka rzuconą na krześle. Zapomniałam jej wrzucić do prania.

— Nowe firanki kupiłaś? Ładne, ale poprzednie też były dobre. Żyjecie ponad stan, za dużo wydajecie. Nową kanapę macie? A co się stało ze starą? — Nie czekając na odpowiedź, pani Danuta usiadła, testując kanapę. — Nie za jasna?

Mówią, że z wiekiem pamięć szwankuje. Moja teściowa miała ją jak sokół. Kurczę, zapamiętała, jakie firanki wisiały u nas pół roku temu.

Zostawiłam ją z kanapą, a sama pognałam do kuchni, przeszukując lodówkę. Sam herbatKiedy w końcu poszli, opadłam na kanapę z ulgą, ale w głębi duszy wiedziałam, że ich wizyta to tylko kolejna odsłona wiecznego spektaklu, w którym ja zawsze gram drugoplanową rolę, a oni – surowych recenzentów mojego życia.