Kicia i jej małe myszki

Zosia i jej myszki

Prowadzę bloga, jestem psychologiem i piszę o sobie.
Kilka tygodni temu poznałam dziewczynkę. Siedziała na ławce w parku w Warszawie, karmiła gołębie kajzerką.

Była bardzo rozmowna. Gdy zobaczyłam ją po raz trzeci, zrozumiałam, kogo mi przypomina — mnie samą.

Jej rodzice się rozstali. Mama wyszła za mąż i wyjechała za granicę, ojciec mieszka z inną kobietą (tak powiedziała mi Zosia — tak ma na imię ta dziewczynka).

Ojciec i Alicja mają syna, którego nazwali Jakubem…

Patrzyłam na tę maleńką i widziałam siebie.

Jak jej pomóc? Jak sprawić, by za trzydzieści lat nie pisała takich samych tekstów jak ja?

— Zosiu, pracuję w ***, chcesz się nauczyć rysować?

— Tak — skinęła z entuzjazmem.

Poszłam z nią do domu i zaproponowałam zmęczonej życiem kobiecie, żeby jej córka zaczęła uczęszczać do naszej pracowni. Udawałam, że nie wiem, iż to macocha…

— To zupełnie darmowe, potrzebna jest tylko zgoda rodziców — skłamałam.

— Ja nie jestem jej matką. Dobrze, mąż wróci, razem pomyślimy.

Następnego dnia Zosia przyszła do naszej pracowni.

Staram się delikatnie kierować nią we właściwą stronę. Dziewczynka ma prawdziwy talent — nie tylko rysuje, ale także pięknie śpiewa.

Dogadałam się z kolegami i przyjmują Zosię wszędzie, gdzie to możliwe.

Nie mówcie mi, że to niemożliwe.
Jeśli naprawdę chcemy, wszystko jest możliwe…

Próbuję dać jej to, czego sama nie miałam — poczucie, że jest ważna, że ma znaczenie w tym świecie, a nie jest tylko zbędnym dodatkiem.

Związałyśmy się z tą małą. Ojciec i macocha myślą, że jestem pedagogiem społecznym przydzielonym do ich dziecka.

Tacy naiwni, czy… obojętni?

Pewnie to drugie. Zosia to resztka z przeszłości mężczyzny — co z nią zrobić? Trzeba jakoś znosić.

Mama się wycofała. Przysyła pieniądze, stroje dla dziewczynki, przyjeżdża raz w roku, ale nie zabiera jej ze sobą.

Dlaczego?

Bo ma męża, który nie chce cudzych dzieci — on sobie wychowa swoje…

A tata? No niby kocha Zosię… wielki bohater, dźwiga ten krzyż w postaci córki…

Zosia jest cudowna — dla mnie, dla innych dzieci, dla nauczycieli w ośrodku.

Nie wiemy, jaka jest w domu. Może nie do wytrzymania, może zła i kolczasta, bo jest — dodatkiem.
Niepotrzebnym i zawadzającym.

Tak jak ja…

— Iza, a czemu nie wyjdziesz za Karola?

— Co? O czym mówisz? — patrzę na malutką. Skąd ci to przyszło do głowy?

— Nooo… — wzrusza ramionami. — Wszyscy widzą, że on cię kocha, a ty taka… Królowa Śniegu…

W *** pracuję z potrzeby serca, można powiedzieć. Dobrze… leczę siebie. Próbuję.

Ale nie potrafię sobie pomóc. Założyłam tego bloga, odważyłam się opowiedzieć wszystko, bo potrzebuję pomocy… Rzucam się, by pomagać innym, tylko nie sobie.

W Zosi zobaczyłam tę małą dziewczynkę, której tak bardzo brakowało pomocy.

Próbowałam, słowo honoru, próbowałam naprawić relacje z obiema moimi rodzinami.

Ojciec, jego żona i moja przyrodnia siostra… właściwie to wcale nie siostra. Oni… Ojciec zebrał się w końcu na odwagę i powiedział mi, żebym nie dzwoniła, nie przychodziła i nie pisała.

— Kasia nie chce — mówił, unikając mojego wzroku. Miałam wtedy trzynaście lat, ostre kolana, duże dłonie na cienkich nadgarstkach — wydawały mi się jak kleszcze kraba. Za duże usta, trochę wystające oczy.

Byłam najbrzydszym dzieckiem na świecie. Wydawałam się sobie… potworem… No jak można taką kochać?

— Tato… przecież ja jestem twoją córką, a Kasia — córką twojej żowy — próbowałam argumentować.

— Rozumiesz, ona jest w trudnym wieku, nawet chodziliśmy z nią do psychologa. Trzeba ją otoczyć miłością, rozumiesz?

Tak, tato. Jasne, rozumiem.

Mama, ojczym i brat żyli swoim życiem. Mogli śmiać się z żartów, a gdy wchodziłam do pokoju — milkli.

Udawali, że cieszą się na mój widok, ale ja widziałam… rozumiałam, że męczy ich obecność obcej osoby — mnie.

Zawsze byłam sama.

A tak bardzo chciałam, żeby mnie zauważono, otoczono miłością.

Tata powiedział, że Kasia ma słabe oceny.

Więc musiałam mieć najlepsze, żeby tata zobaczył — ja jestem lepsza, ze mną nie ma problemów… Nie docenił, nie zauważył.

Zdecydowałam: zostanę psychologiem, niech tata się przekona.

Nie zauważył, nie docenił, po prostu zniknął z mojego życia.

Całe życie starałam się wszystkim przypodobać, być wygodna jak dla mamy.

Byłam idealnym dzieckiem — nawet chwaliła się koleżankom, jaka to Iza wygodna.
Ugotuje, posprząta, zajmie się Jakubem.

Nie umiem budować związków.

Bo…

Bo dusiłam moich mężczyzn miłością, podejrzeniami, zazdrością… Pomagałam innym, ale nie potrafiłam zapanować nad sobą…

Rozumiałam, że mnie nie dokochano, ale żyć jakoś trzeba było — i nie umiałam…

Myślałam nawet o dziecku — dla siebie, ale!

A jeśli nie potrafiłabym jej pokochać? Z jakiegoś powodu myślałam, że to będzie dziewczynka.

Kolejna niechciana, niekochana — zbędny dodatek.

Wyrywam się z myśli.

— Iza, pójdziesz z Karolem do restauracji?

— Do jakiej restauracji, Zosiu?

— Oj, zdradziłam sekret… On cię zaprosi, udawaj, że jesteś zaskoczona.

— Dobrze, zgoda.

Karol naprawdę zaprosił mnie do restauracji. I nie boję się — Zosia dała mi mały talizman — myszkę z kawałkiem sera.

Zrobiła go na zajęciach techniki.

Spodobał mi się.

Dzięki Zosi uczę się żyć od nowa — tak, jak trzeba.

Nie umiem być lekka.

Nie umiem kokietować, flirtować, rozmawiać z mężczyznami „z iskrą”. Ale z Karolem… z Karolem jest łatwo.

On niczego ode mnie nie oczekuje.

Siedzimy w małej, półciemnej restauracji, na ścianach czarno-białe fotografie. Za oknem kołysze się latarnia.

— Podoba ci się tu? — pyta.

— Przytulnie. — Biorę łyk wina. Rzadko piję, ale dziś można. — Wiesz, czuj— Tak, Karol, kocham cię — szepczę w końcu, czując, jak dawno nieśmiałe słowa wreszcie znajdują drogę do ust.