Dom dla synów

Dom dla synów

Kazimierz był z tych mężczyzn, którzy potrafią wszystko. Wybudował dom, wychował dwóch synów i zasadził na swojej działce mnóstwo drzew. Życie miał więc nie byle jakie.

Dom postawił własnymi rękami, na obrzeżach Poznania, w cichej dzielnicy jednorodzinnych posesji. Z czasem doprowadził gaz, podłączył wodę. Wszystko urządził jak w mieście, nawet wannę zamontował. Tylko że dom był przestronniejszy niż mieszkanie, a bez natrętnych sąsiadów.

Żona, mądra i piękna Jadwiga, ze wszystkim dawała sobie radę: gotowała, sprzątała, dbała o ogród. Kazimierz we wszystkim jej pomagał. Dorastali im dwaj synowie, pięcioma laty różnicy. Żyli więc szczęśliwie.

Aż nagle Jadwiga zachorowała ciężko i odeszła, gdy młodszy syn był w czwartej klasie. Długo Kazimierz pękał z żalu, ale zebrał się w sobie, nie utopił smutku w wódce. Ciężko było samemu, brakowało kobiecej ręki w gospodarstwie. Ale o ponownym małżeństwie nawet nie myślał.

On i Jadwiga zawsze marzyli, że dzieci zdobędą dobre wykształcenie, osiągną coś w życiu, zrobią karierę. Wszystko dla tego robili. Starszy, Wojciech, skończył szkołę i poszedł na naukę. Ożeni się i będzie w domu gospodyni. Kazimierz dumny był z starszego syna. Młodszy, Leszek, do książek specjalnie się nie garnął, ale ojcu we wszystkim pomagał.

Na czwartym roku Wojciech rzeczywiście się ożenił.

— Miejsca u nas dużo. Dom dla waszy budowałem. Po co wam mieszkać w bloku, gdzie cienkie ściany i wieczne kłopoty z sąsiadami? A tu gaz włączysz, kiedy chcesz. — Choć Kazimierz przekonywał, by nie marnowali pieniędzy na wynajem, nic nie wskórał.

Krystyna, młoda żona Wojciecha, stanowczo odmówiła życia w domu na uboczu, a już na pewno nie z teściem. A Wojciech we wszystkim jej ulegał, bo kochał. Zmartwił się Kazimierz, ale zrozumiał. Niech żyją, jak chcą.

— Ty przynajmniej przyprowadź żonę do domu. Dla kogo go stawiałem? — mówił do młodszego syna.

— Jeszcze mi do małżeństwa daleko — machnął ręką Leszek.

Co jesień Kazimierz robił zaprawy, połowę oddając starszemu synowi. Ale ten niechętnie brał, mówiąc, że Krystynie wstyd, ponieważ sama nie pomagała w pracach w ogrodzie ani przy przetworach.

— Nie obcym daję, tylko swoim dzieciom. Niech się nie wstydzą. Bierzcie i jedzcie, bo się obrazzę na dobre — mówił Kazimierz, wręczając synowi ciężką torbę. — Jak zjecie, dam więcej.

Młodszy syn skończył szkołę, ale dalej się uczyć nie chciał. Poszedł do wojska.

Pewnego dnia przyszedł do ojca starszy syn. Rozmowa jakoś nie kleiła się, Wojciech krążył wokół tematu. Kazimierz widział, że coś go męczy, ale syn nie może się przełamać. W końcu spytał wprost, co go trapi.

— Krystyna spodziewa się syna — powiedział Wojciech i patrzył, jak ojciec zareaguje.

Kazimierz ucieszył się, pogratulował.

— Ale nie po to przyszedłeś, żeby mi to powiedzieć. Mów wreszcie, nie cierp mi — przynaglił.

— Z dzieckiem wydajemy więcej, a zarabiam tylko ja. Krystyna za miesiąc idzie na macierzyński. Wynajem będzie nas przerastał — tłumaczył Wojciech.

— To się w końcu wprowadźcie do mnie. Leszek w wojsku, nikomu nie będziecie przeszkadzać. Dom duży, miejsca staje. A gdyby mało, to dobudujemy. Wszystko jest. Powietrze lepsze niż w centrum. Idealne dla dziecka. Po co się zastanawiać? Od dawna was zapraszam — mówił radośnie Kazimierz.

— Krystyna nie chce. A jak my tu wszyscy razem? Dziecko ci spać nie da, pieluchy po całym domu suszyć będziemy. A Leszek wróci z wojska? A ożeni się? Dzięki, ale to nie rozwiązanie — odrzekł Wojciech.

— Więc po to nie przyszedłeś, prawda? Masz inny pomysł? — spytał Kazimierz wprost.

— Mam, tato. Ojciec Krystyny oferuje, że dołożysz się z nim po połowie, żebyśmy kupili mieszkanie. Jego kolega z pracy sprzedaje tanio — wyjazd za granicę — gorączkowo tłumaczył syn.

— Dużo trzeba? Jednak pewnie nie jednopokojowe, skoro dziecko będzie? Mam trochę oszczędności. Mów wprost, ile.

Wojciech podał sumę i patrzył wyczekując.

— To cena całego mieszkania czy tylko moja połowa? — spytał Kazimierz.

— Tylko twoja — odpowiedział syn, lekko się wahając.

— To wszystko, co mam. Wróci Leszek, ożeni się. Jak ja go wtedy zostawię bez pomocy? A jeśli zechce się uczyć? To niesprawiedliwe. — Pokręcił głową Kazimierz.

— Tato, pomożemy mu obaj. Szkoda przegapić taką okazję. Później za te pieniądze nie znajdziemy. A jak Krystyna urodzi, nie będzie czasu na szukanie — przekonywał Wojciech, coraz bardziej nerwowy.

Całą noc Kazimierz nie spał. Rozmyślał, jak pogodzić obu synów, ale nie mógł znaleźć rozwiązania. WychodI tak Kazimierz dał synowi pieniądze, lecz gdy patrzył później, jak jego wnuk rośnie w ciasnym mieszkaniu, zamiast w przestronnym domu pełnym słońca i drzew, które dla niego zasadził, po raz pierwszy w życiu poczuł, że wszystko to było daremne.