Gdy mąż wyjechał, teściowa zaskoczyła wizytą bez uprzedzenia

Nie znoszę nocnych telefonów. Przyzwoici ludzie nie dzwonią o tak późnej porze, chyba że zdarzy się coś naprawdę wyjątkowego. Dlatego zawsze drżę, gdy słyszę dzwonek w środku nocy, spodziewając się złych wieści.

Właśnie zapadałam w sen, gdy melodia telefonu męża przerwała ciszę sypialni. Mąż westchnął i sięgnął po komórkę.

„Nieznany numer” – powiedział, rzucając mi spojrzenie przez ramię.

„Wycisz. Jak coś ważnego, oddzwonią rano” – zamruczałam, zakopując się pod kołdrą.

Telefon dzwonił jednak dalej. Westchnęłam i odsunęłam kołdrę.

„No już odbierz!” – poprosiłam, wiedząc, że i tak nie zasnę.

Mąż długo słuchał, po czym oznajmił, że rano wyjeżdża.

„Co?” – spytałam, całkiem rozbudzona. „Dokąd?”

„Zmarł Jurek. Zawał. Żona dzwoniła, prosiła, żebym przyjechał. Rano wezmę wolne i pojadę. Eh, Jurek, Jurek… Jeszcze nawet czterdziestki nie skończył…” – Tomek wstał i poszedł do kuchni.

Wczesnym rankiem odprowadziłam męża, pakując mu na drogę dodatkową koszulę i maszynkę do golenia. Jurka znałam słabo, więc nie jechałam z nim.

Siedziałam nad kawą, planując dzień: sprzątanie czy pranie firanek? Dla kobiet, jak wiadomo, wolnych dni nie ma. Postanowiłam, że nie będę gotować. Trzy dni bez jedzenia wyjdą mi na dobre. W ostateczności usmażę jajecznicę. A na powrót Tomka przygotuję coś pysznego.

Ale moje plany legły w gruzach. Ledwo zdążyłam się ogarnąć, gdy zadzwonili do drzwi. Myślałam, że to sąsiadka po coś przyszła, więc śmiało otworzyłam.

W progu stała moja teściowa, a za jej plecami majaczył jej drugi mąż, Wiesław.

„Widzę, że nie jesteś zachwycona? Byliśmy w okolicy, pomyśleliśmy, że wpadniemy. Ale jeśli jesteś zajęta, to pójdziemy” – mówiąc to, Maria Stanisława nawet nie drgnęła, wpatrując się we mnie badawczo.

Jakby kiedykolwiek uprzedzała nas o swoich wizytach.

„Ależ skąd, proszę wejść” – odparłam, rozciągając usta w uśmiechu i wpuszczając ich do mieszkania.

„Tylko na chwilę, prawda, Wiesiu?” – dodała teściowa, zrzucając z ramion futro z norki. Wiesław z gracją złapał je w locie, nie dopuszczając, by upadło na podłogę.

„Nie rozbierajcie się, jeszcze dziś nie sprzątałam. Zawsze się cieszę, Maria Stanisławo. Świetnie pani wygląda” – dodałam jak najuprzejmiej.

„A Tomuś gdzie, w pracy? Przecież dziś wolne. Nie szanuje siebie. Tobie też by się przydała praca. Wtedy nie musiałby harować w weekendy” – w głosie teściowej brzmiało nie tyle upomnienie, co oskarżenie o moje lenistwo.

„Pracuję, tylko w domu…” – zaczęłam się tłumaczyć. Mogłam krzyczeć wniebogłosy – i tak by mnie nie usłyszała. Gdy tylko próbowałam wyjaśnić, że dziś można dobrze zarabiać przez internet, nagle ogarniała ją głuchota.

Teściowa surowym wzrokiem obrzuciła pokój, dostrzegając kurz na szafie i koszulę Tomka rzuconą na krześle. Zapomniałam ją wrzucić do pralki.

„Nowe firanki kupiłaś? Ładne, ale stare też były niczego. Żyjecie ponad stan, za dużo wydajecie. Nową kanapę też kupiliście? A co się stało ze starą?” – Nie czekając na odpowiedź, Maria Stanisława usiadła na kanapie, nasłuchując własnych wrażeń. „Nie za jasna?”

A mówią, że z wiekiem pamięć słabnie. U mojej teściowej tylko się wyostrzyła. To niesamowite, że zapamiętała, jakie firany wisiały u nas kilka miesięcy temu.

Zostawiłam ją, by rozkoszowała się wygodną kanapą, a sama pognałam do kuchni, przypominając sobie, co jest w lodówce. Sam herbatą nie wybrnę. Wiedziałam, że wieczorem zadzwoni do wszystkich znajomych i opowie, jak źle ją przyjęłam. A Tomusia, jej jedynego synka, w ogóle nie karmię. Nie, nie dam jej tej satysfakcji.

Otworzyłam lodówkę. Warzywa na sałatkę były – już coś. Wyjęłam z zamrażarki kawałek mięsa i włożyłam do mikrofalówki. Gdy się rozmrażało, zabrałam się za szybkie ciasto biszkoptowe.

Wsadziłam ciasto do piekarnika, mięso rozbiłam tłuczkiem i rzuciłam na rozgrzaną patelnię, po czym zaczęłam kroić warzywa. Po mieszkaniu rozniósł się zapach świeżego wypieku. Spodziewałam się, że teściowa zaraz wpadnie do kuchni… Na próżno.

Usłyszawszy okrzyk – czy to oburzenia, czy radości – pobiegłam do pokoju, nie wiedząc, co się stało. Maria Stanisława stała przy kredensie, trzymając w dłoniach wazę słynnej fabryki porcelany w Ćmielowie.

„Toż to antyk! Tak wydajesz pieniądze, które mój syn zarabia?” – wykrzyknęła, patrząc na mnie, jakbym była karaluchem.

Rzuciłam się w wir tłumaczeń, że dostałam ją w spadku po babci dwa miesiące temu… Ciasto! Pognałam do kuchni, wyciągając rumiane ciasto z piekarnika. Na szczęście zdążyłam. Przewróciłam mięso, przykryłam patelnię i wróciłam do sałatki.

Gdy mięso było gotowe, nakryłam stół odświętnymi talerzami i zaprosiłam gości.

„Nie przyjechaliśmy jeść, tylko was odwiedzić” – oznajmiła Maria Stanisława, siadając przy stole.

Jej badawcze spojrzenie biegało od talerza z mięsem do salaterki, potem do apetycznego ciasta i znowu do mięsa.

Wiesław wziął widelec i nabrał soczysty kawałek. Noże też położyłam, ale Wiesław był prostym człowiekiem, nieobeznanym z etykietą. Odgryzł kawałek i zamknął oczy z rozkoszy. Moja dusza aż śpiewała z radości, że moje starania nie poszły na marne. Na ziemię sprowadził mnie lodowaty głos teściowej.

„Jak możesz, Wiesiu? Przecież trwa post!”

Wiesław zakrztusił się i skrzywił, jakby w ustach miał nie soczyste mięso, a trującą ropuchę.

Zamarłam ze strachu, że się zadławi pod wzrokiem żony albo wypluje. Ale przeżuł i przełknął.

Przypomniałam sobie z przerażNa koniec, gdy drzwi zamknęły się za nimi, westchnęłam z ulgą, uświadamiając sobie, że choć teściowe bywają uciążliwe, to jednak każda wizyta przypomina mi, jak wiele poświęcenia wymaga prawdziwa miłość.